metabolizm puryny

Metabolizm puryny to zespół reakcji biochemicznych, obejmujących syntezę i degradację puryn – zasad azotowych wchodzących w skład DNA, RNA oraz istotnych koenzymów i metabolitów takich jak ATP, GTP czy cAMP. W organizmie człowieka proces ten zachodzi w wielu tkankach, ale wątroba odgrywa kluczową rolę w regulacji całego szlaku.

Zaburzenia metabolizmu puryn mogą prowadzić do szeregu chorób, z których najlepiej poznana jest dna moczanowa, wywołana podwyższonym stężeniem kwasu moczowego – końcowego produktu katabolizmu puryn. Inne schorzenia związane z tym szlakiem to zespół Lesch-Nyhana, niedobór deaminazy adenozyny czy xantynuria. Diagnostyka tych zaburzeń opiera się głównie na oznaczaniu stężenia kwasu moczowego w surowicy oraz analizie wydalania produktów pośrednich metabolizmu puryn w moczu.

W praktyce klinicznej znajomość metabolizmu puryn jest istotna przy leczeniu chorób nowotworowych, gdyż wiele leków przeciwnowotworowych działa poprzez hamowanie syntezy lub funkcji nukleotydów purynowych. Leki immunosupresyjne, takie jak azatiopryna czy merkaptopuryna, również ingerują w szlak metaboliczny puryn, co stanowi podstawę ich działania terapeutycznego, ale także powoduje charakterystyczne działania niepożądane.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat Laboratorios Liconsa 120 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa febuksostatu wykazały, że działania toksyczne pojawiają się głównie przy ekspozycji przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi. Modelowanie farmakokinetyczne i symulacje na szczurach ujawniły istotne interakcje z merkaptopuryną i azatiopryną, wymagające redukcji ich dawek do ≤20% dawki wyjściowej, aby zapobiec hematologicznym działaniom niepożądanym. W badaniach karcynogenności u samców szczurów przy ekspozycji około 11-krotnej względem ludzi zaobserwowano wzrost częstości guzów pęcherza moczowego, związany ze złogami ksantyny, co jest efektem specyficznym dla gatunku i nie ma znaczenia klinicznego dla ludzi. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego potencjału febuksostatu.
azatiopryna, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie teratologiczne, brodawczak, działanie genotoksyczne, działanie hematologiczne, działanie teratogenne, febuksostat, guz pęcherza moczowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, merkaptopuryna, metabolizm puryny, modelowanie farmakokinetyczne, potencjał mutagenny, rak komórek przejściowych, test genotoksyczności, toksyczne oddziaływanie, złogi ksantyny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prohidna 120 mg

Febuksostat, substancja czynna leku Prohidna, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, gdzie działania toksyczne pojawiały się głównie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną ekspozycję terapeutyczną u ludzi. Szczególną uwagę zwrócono na interakcje z lekami tiopurynowymi (merkaptopuryna/azatiopryna), gdzie zaleca się redukcję dawki tych leków do 20% lub mniej pierwotnej dawki, aby uniknąć hematologicznych działań niepożądanych. W badaniach rakotwórczości u samców szczurów zaobserwowano wzrost częstości guzów pęcherza moczowego przy dawkach odpowiadających 11-krotności ekspozycji u ludzi, jednak efekt ten był związany z obecnością złogów ksantyny i specyficznym metabolizmem puryn u zwierząt, co nie ma znaczenia klinicznego u ludzi. Testy genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego ani klastogennego febuksostatu.
badanie farmakokinetyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja terapeutyczna, febuksostat, guz pęcherza moczowego, metabolizm puryny, pęcherz moczowy, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, Prohidna, rak komórek przejściowych, reakcja hematologiczna, test genotoksyczności, tiopuryny, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, wytyczne międzynarodowe, złogi ksantyny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prohidna 80 mg

Febuksostat (Prohidna, 80 mg) jest selektywnym, niepurynowym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), skutecznie hamującym zarówno utlenioną, jak i zredukowaną formę enzymu, co prowadzi do obniżenia stężenia kwasu moczowego w surowicy. W badaniach klinicznych fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) z udziałem 1832 pacjentów z hiperurykemią i dną moczanową febuksostat wykazał wyższą skuteczność w utrzymaniu stężenia kwasu moczowego poniżej 6,0 mg/dl (357 µmol/l) w porównaniu z allopurynolem. W badaniu APEX odsetek pacjentów osiągających ten cel wynosił 48% dla dawki 80 mg i 65% dla 120 mg, podczas gdy w grupie allopurynolu było to 22%. Podobne wyniki uzyskano w badaniu FACT (53% i 62% vs 21%). W badaniu CONFIRMS febuksostat 80 mg osiągnął skuteczność 67%, przewyższając allopurynol (42%). Efekt terapeutyczny był szybki (obniżenie stężenia kwasu moczowego już w 2 tygodniu) i trwały, także u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min). Długoterminowe badania EXCEL i FOCUS potwierdziły stabilność efektu i bezpieczeństwo stosowania przez okres do 5 lat, z ponad 80% pacjentów utrzymujących stężenie kwasu moczowego poniżej 6,0 mg/dl.
allopurynol, choroba naczyń obwodowych, dna moczanowa, febuksostat, guzki dnawe, hamowanie oksydazy ksantynowej, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, metabolizm puryny, niepożądane zdarzenie sercowo-naczyniowe, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, przemijający atak niedokrwienny, przewlekła hiperurykemia, testy czynności wątroby, udar mózgu, zabieg rewaskularyzacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zaostrzenie dny, zaostrzenie dny moczanowej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, złogi moczanowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Febuxostat Aurovitas 120 mg

Febuksostat Aurovitas jest silnym, niepurynowym, selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), wykazującym wartość hamowania Ki poniżej 1 nmol, skutecznie obniżającym stężenie kwasu moczowego w surowicy. Mechanizm działania polega na hamowaniu zarówno utlenionej, jak i zredukowanej formy XO, co prowadzi do zmniejszenia produkcji kwasu moczowego. W badaniach klinicznych fazy III (APEX, FACT, CONFIRMS) na łącznie 4101 pacjentach z hiperurykemią i dną moczanową febuksostat w dawkach 40-240 mg/dobę wykazał przewagę nad allopurynolem (300/100 mg/dobę) w osiąganiu i utrzymywaniu stężenia kwasu moczowego <6,0 mg/dl (357 μmol/l). W badaniu APEX odsetek pacjentów z utrzymanym stężeniem kwasu moczowego <6,0 mg/dl wynosił 51% (80 mg) i 63% (120 mg) w porównaniu do 22% w grupie allopurynolu. Febuksostat wykazał skuteczność także u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min), gdzie był bardziej efektywny niż allopurynol. Długoterminowe badania (EXCEL, FOCUS) potwierdziły trwałość efektu terapeutycznego i zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej, a także regresję guzków dnawych u znacznej części pacjentów. W badaniu FLORENCE febuksostat szybciej i skuteczniej obniżał stężenie kwasu moczowego u pacjentów z zespołem rozpadu guza w porównaniu do allopurynolu, bez istotnych różnic w zmianach stężenia kreatyniny.
allopurynol, dna moczanowa, febuksostat, guzki dnawe, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, klirens kreatyniny, kwas moczowy, metabolizm puryny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, pierwszorzędowy punkt końcowy, pochodna 2-aryltiazolu, rasburykaza, remisja, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego, udar, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia rytmu serca, zaostrzenie dny, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół rozpadu guza, żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Denofix 80 mg

Przedkliniczne badania febuksostatu, substancji czynnej leku Denofix, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych, z działaniami toksycznymi pojawiającymi się jedynie przy ekspozycjach znacznie przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi. Badania farmakokinetyczne na szczurach wskazały na konieczność redukcji dawki merkaptopuryny lub azatiopryny do 20% lub mniej podczas jednoczesnego stosowania z febuksostatem, aby uniknąć hematologicznych działań niepożądanych. W badaniach karcynogenności zaobserwowano u samców szczurów zwiększoną częstość nowotworów pęcherza moczowego przy dawkach odpowiadających około 11-krotności ekspozycji u ludzi, jednak zmiany te uznano za specyficzne gatunkowo i nieistotne klinicznie dla człowieka. Testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a badania reprodukcyjne potwierdziły brak wpływu na płodność i funkcje rozrodcze przy dawkach do 48 mg/kg mc./dobę.
azatiopryna, badanie przedkliniczne, badanie teratologiczne, działanie genotoksyczne, działanie hematologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, febuksostat, interakcja lekowa, ksantyna, merkaptopuryna, metabolizm puryny, nowotwór pęcherza moczowego, odstawienie potomstwa, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, rak z komórek nabłonka przejściowego, substancja czynna, test genotoksyczności
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat Solinea 120 mg

Dane przedkliniczne dotyczące febuksostatu wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa substancji. W badaniach karcynogenności zaobserwowano istotne statystycznie zwiększenie częstości nowotworów pęcherza moczowego u samców szczurów przy dawkach odpowiadających około 11-krotności ekspozycji terapeutycznej u ludzi, związane z obecnością złogów ksantyny. U samic szczurów oraz u myszy obu płci nie stwierdzono podobnych zmian. Zmiany te uznano za specyficzne dla gatunku i nie mające istotnego znaczenia klinicznego. Testy genotoksyczności nie wykazały biologicznie istotnych efektów mutagennych, a badania nad płodnością szczurów (dawki do 48 mg/kg/dobę) nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze. W badaniach teratologicznych na szczurach i królikach, przy ekspozycjach odpowiednio do 4,3- i 13-krotności ekspozycji u ludzi, nie stwierdzono działań teratogennych.
badanie teratologiczne, brodawczak, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, febuksostat, Febuxostat Solinea, metabolizm puryny, nowotwór pęcherza moczowego, potencjał mutagenny, rak z komórek nabłonka przejściowego, test genotoksyczności, toksyczność, toksyczność matczyna, wpływ na reprodukcję, złogi ksantyny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat Laboratorios Liconsa 80 mg

Dane przedkliniczne dotyczące febuksostatu wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa przy ekspozycjach odpowiadających dawkom stosowanym klinicznie. W badaniach toksykologicznych działania niepożądane pojawiały się głównie przy ekspozycjach przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi. Szczególną uwagę zwraca interakcja febuksostatu z merkaptopuryną i azatiopryną, gdzie modelowanie farmakokinetyczne na szczurach sugeruje konieczność redukcji dawki tych leków do 20% dawki pierwotnej, aby uniknąć powikłań hematologicznych. W badaniach karcynogenności zaobserwowano wzrost częstości nowotworów pęcherza moczowego u samców szczurów przy dawkach odpowiadających około 11-krotności ekspozycji u ludzi, jednak zjawisko to jest prawdopodobnie specyficzne dla metabolizmu puryn i składu moczu u szczurów i nie ma istotnego znaczenia klinicznego u ludzi. Febuksostat nie wykazuje działania genotoksycznego w standardowych testach mutagenności.
badanie teratologiczne, działanie karcynogenne, działanie toksyczne, febuksostat, genotoksyczność, merkaptopuryna i azatiopryna, metabolizm puryny, nowotwór pęcherza moczowego, potencjał mutagenny, powikłanie hematologiczne, rak nabłonka przejściowego, teratogenność, zdolność rozrodcza, złóg ksantyny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Febuxostat Laboratorios Liconsa 120 mg

Febuksostat Laboratorios Liconsa to silny, niepurynowy selektywny inhibitor oksydazy ksantynowej (XO) o wartości Ki poniżej 1 nmol, skutecznie hamujący zarówno utlenioną, jak i zredukowaną formę enzymu, co prowadzi do obniżenia stężenia kwasu moczowego w surowicy. W badaniach klinicznych fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) obejmujących łącznie 4101 pacjentów z hiperurykemią i dną moczanową, febuksostat w dawkach 40-240 mg/dobę wykazał istotną przewagę nad allopurynolem (300/100 mg/dobę) w osiąganiu i utrzymywaniu stężenia kwasu moczowego <6,0 mg/dl (357 µmol/l). W badaniu CONFIRMS u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min) odsetek osiągnięcia docelowego stężenia kwasu moczowego wyniósł 45% dla dawki 40 mg i 67% dla dawki 80 mg febuksostatu, przewyższając allopurynol (42%). Efekt terapeutyczny obserwowano już od 2. tygodnia leczenia, a długoterminowe badania (EXCEL, FOCUS) potwierdziły trwałość kontroli hiperurykemii oraz zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej i zanikanie guzków dnawych u znacznej części pacjentów.
allopurynol, badanie podwójnie zaślepione, chemioterapia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dna moczanowa, działanie niepożądane, guzek dnawy, hiperurykemia, klirens kreatyniny, kwas moczowy, metabolizm puryny, niewydolność nerek, nowotwór krwi, oksydaza ksantynowa, placebo, rasburykaza, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego, zaburzenie czynności nerek, zaostrzenie dny moczanowej, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prohidna 120 mg

Febuksostat, będący silnym, niepurynowym i selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (Ki < 1 nmol), wykazuje skuteczność w leczeniu hiperurykemii i dny moczanowej poprzez trwałe obniżanie stężenia kwasu moczowego w surowicy poniżej 6,0 mg/dl (357 µmol/l). Potwierdzono to w trzech kluczowych badaniach fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) obejmujących łącznie ponad 1800 pacjentów, gdzie febuksostat w dawkach 80 mg i 120 mg na dobę przewyższał allopurynol (300/100 mg) pod względem odsetka pacjentów osiągających docelowe stężenie kwasu moczowego (od 45% do 67% vs 21-42% dla allopurynolu). U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min) febuksostat również wykazywał wyższą skuteczność. Długoterminowe badania (EXCEL, FOCUS) potwierdziły utrzymanie efektu terapeutycznego oraz zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej, a także całkowity zanik guzków dnawych u znacznej części pacjentów po 3-5 latach terapii. Febuksostat nie wpływa na inne enzymy metabolizmu puryn i pirymidyn, co podkreśla jego selektywność działania.
allopurynol, dławica piersiowa, dna moczanowa, febuksostat, guzki dnawe, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, klirens kreatyniny, kwas moczowy, metabolizm puryny, niewydolność nerek, niewydolność serca, nowotwór krwi, oksydaza ksantynowa, przemijający atak niedokrwienny, rasburykaza, rewaskularyzacja wieńcowa, stężenie kreatyniny w surowicy, stężenie kwasu moczowego w surowicy, udar, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zaostrzenie dny moczanowej, zawał mięśnia sercowego, zespół rozpadu guza, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Marelim 360 mg

Produkt leczniczy Marelim (mykofenolan sodu) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego podawania z lekami wiążącymi kwasy żółciowe, takimi jak cholestyramina, oraz adsorbentami, np. węglem aktywowanym, które obniżają biodostępność kwasu mykofenolowego, prowadząc do zmniejszenia AUC poniżej stężenia terapeutycznego. Marelim jest inhibitorem dehydrogenazy inozynomonofosforanu (IMPDH), co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z dziedzicznym niedoborem fosforybozylotransferazy hipoksantynowo-guaninowej (HPRT), np. w zespole Lesch-Nyhana, ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń metabolicznych. Ponadto, ze względu na działanie teratogenne, lek jest przeciwwskazany w ciąży, a u kobiet w wieku rozrodczym wymagana jest skuteczna antykoncepcja podczas terapii i przez 6 tygodni po jej zakończeniu.
AUC, cholestyramina, choroba wątroby, dehydrogenaza inozynomonofosforanu, działanie hepatotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, infekcja, interakcja farmakokinetyczna, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas mykofenolowy, metabolizm puryny, mykofenolan sodu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk, podrażnienie błony śluzowej, tabletka dojelitowa, układ immunologiczny, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zespół Kelly-Seegmillera, zespół Lesch-Nyhana
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Febuxostat Laboratorios Liconsa 80 mg

Febuksostat, klasyfikowany pod kodem ATC M04AA03, jest silnym, niepurynowym, selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), wykorzystywanym w leczeniu hiperurykemii i dny moczanowej. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu katalizującego przemianę hipoksantyny i ksantyny do kwasu moczowego, co skutkuje obniżeniem stężenia kwasu moczowego w surowicy. Febuksostat charakteryzuje się bardzo wysokim powinowactwem do XO, z wartością Ki poniżej 1 nmol, i nie wpływa na inne enzymy metabolizmu puryn i pirymidyn w stężeniach terapeutycznych, co podkreśla jego selektywność i bezpieczeństwo farmakologiczne.
allopurynol, badanie kliniczne III fazy, deaminaza guaniny, dekarboksylaza monofosforanu orotydyny, dna moczanowa, febuksostat, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, fosforybozylotransferaza orotanowa, fosforylaza nukleozydów purynowych, grupa farmakoterapeutyczna, hamowanie oksydazy ksantynowej, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, kwas moczowy, metabolizm puryny, oksydaza ksantynowa, przeszczep narządu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Febuxostat MSN 120 mg

Febuksostat MSN jest niepurynowym, silnym i selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), stosowanym w leczeniu dny moczanowej oraz zespołu rozpadu guza. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu XO, co prowadzi do obniżenia stężenia kwasu moczowego w surowicy poniżej 6,0 mg/dl (357 μmol/l). Skuteczność leku potwierdzono w trzech kluczowych badaniach fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) obejmujących łącznie ponad 4000 pacjentów, gdzie febuksostat w dawkach 80 mg i 120 mg/dobę wykazał istotną przewagę nad allopurynolem w redukcji i utrzymaniu niskiego poziomu kwasu moczowego. W badaniu CONFIRMS potwierdzono skuteczność także u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min). Długoterminowe badania (EXCEL, FOCUS) wykazały stabilne utrzymanie stężenia kwasu moczowego <6,0 mg/dl u ponad 80% pacjentów oraz zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej i ustąpienie guzków dnawych u znacznej części leczonych.
allopurynol, badanie randomizowane, choroba naczyń obwodowych, ciężkie zaburzenie czynności nerek, deaminaza guaniny, dna moczanowa, febuksostat, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, guzki dnawe, hamowanie oksydazy ksantynowej, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, kwas moczowy w surowicy, metabolizm pirymidyny, metabolizm puryny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, pierwszorzędowy punkt końcowy, podwójna ślepa próba, przemijający atak niedokrwienny, rasburykaza, rewaskularyzacja naczyń, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zaostrzenie dny moczanowej, zawał mięśnia sercowego, zespół rozpadu guza, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Febuxostat MSN 80 mg

Febuksostat MSN jest silnym, niepurynowym, selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), stosowanym w leczeniu hiperurykemii i dny moczanowej. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu XO, co skutkuje znacznym obniżeniem stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi. W badaniach klinicznych fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) febuksostat w dawkach 40-120 mg/dobę wykazał wyższą skuteczność w osiąganiu i utrzymaniu stężenia kwasu moczowego <6,0 mg/dl (357 μmol/l) w porównaniu do allopurynolu (300/100 mg/dobę). W badaniu APEX odsetek pacjentów z poziomem kwasu moczowego <6,0 mg/dl wynosił odpowiednio 48% (80 mg) i 65% (120 mg) vs 22% dla allopurynolu, a w badaniu FACT 53% (80 mg) i 62% (120 mg) vs 21%. Efekt terapeutyczny obserwowano już od 2. tygodnia leczenia i utrzymywał się przez cały okres terapii. Febuksostat wykazuje skuteczność także u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min), gdzie przewyższa allopurynol w redukcji hiperurykemii.
ciężkie zdarzenie niepożądane, dna moczanowa, febuksostat, guzki dnawe, hiperurykemia, inhibitor XO, klirens kreatyniny, kwas moczowy, metabolizm puryny, niestabilna dławica piersiowa, oksydaza ksantynowa, pochodna 2-aryltiazolu, selektywny inhibitor, stężenie kwasu moczowego, udar, zaburzenia czynności nerek, zaostrzenie dny, zawał mięśnia sercowego, zdarzenia sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Denofix 120 mg

Badania przedkliniczne substancji czynnej febuksostat (Denofix, 120 mg) wykazały, że działania toksyczne pojawiały się głównie przy ekspozycji przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi. Modelowanie farmakokinetyczne wskazało konieczność redukcji dawki merkaptopuryny lub azatiopryny do 20% lub mniej podczas jednoczesnego stosowania z febuksostatem, aby uniknąć działań hematologicznych. W badaniach karcynogenności u samców szczurów zaobserwowano istotne statystycznie zwiększenie częstości nowotworów pęcherza moczowego przy dawkach odpowiadających 11-krotności ekspozycji u ludzi, związane ze złogami ksantyny. Nie stwierdzono jednak zwiększenia ryzyka innych nowotworów u myszy i szczurów, co wskazuje na specyficzny dla gatunku metabolizm puryn i brak klinicznego znaczenia dla ludzi. Testy genotoksyczności nie wykazały biologicznie istotnych efektów genotoksycznych febuksostatu.
badanie niekliniczne, badanie teratologiczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja na lek, febuksostat, interakcja farmakokinetyczna, karcynogeneza, merkaptopuryna, metabolizm puryny, modelowanie farmakokinetyczne, nowotwór pęcherza moczowego, odstawienie potomstwa, płodność, rak nabłonka przejściowego, test genotoksyczności, toksyczność dawki, zdolność rozrodcza, złogi ksantyny
Leksykon leków
Interakcje leku – Pranosin forte 100 mg/ml

Pranosin forte (inozyna pranobeksu 100 mg/ml) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory oksydazy ksantynowej (np. allopurynol), diuretyki tiazydowe (hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) oraz diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy), ze względu na ryzyko zaburzeń metabolizmu puryn i gospodarki kwasu moczowego. Warto podkreślić, że interakcje te mają umiarkowany poziom ważności i wymagają kontroli stężenia kwasu moczowego oraz funkcji nerek. Ponadto, Pranosin forte nie powinien być stosowany jednocześnie z lekami immunosupresyjnymi ze względu na wysokie ryzyko wzajemnego znoszenia efektów terapeutycznych, co wynika z przeciwstawnego wpływu na układ odpornościowy.
allopurynol, azydotymidyna, biodostępność AZT, chlortalidon, choroba wątroby, diuretyki pętlowe, diuretyki tiazydowe, działanie immunostymulujące, działanie przeciwwirusowe, fosforylacja wewnątrzkomórkowa, funkcja nerek, furosemid, gospodarka kwasu moczowego, hydrochlorotiazyd, indapamid, inhibitor oksydazy ksantynowej, inozyna pranobeks, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas etakrynowy, kwas moczowy, lek immunosupresyjny, metabolizm inozyny, metabolizm puryny, monocyt krwi, nukleotyd, torasemid, układ odpornościowy, zaburzenie metabolizmu
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat MSN 80 mg

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa febuksostatu wykazała, że działania toksyczne pojawiały się głównie przy ekspozycji przekraczającej maksymalną ekspozycję terapeutyczną u ludzi. W badaniach długoterminowych u samców szczurów zaobserwowano istotne statystycznie zwiększenie częstości nowotworów pęcherza moczowego przy dawkach odpowiadających około 11-krotności ekspozycji terapeutycznej, jednak zmiany te były specyficzne dla gatunku i nie mają istotnego znaczenia klinicznego u ludzi. Febuksostat nie wykazywał potencjału genotoksycznego w standardowych testach oraz nie wpływał negatywnie na płodność u szczurów przy dawkach do 48 mg/kg/dobę. Badania teratologiczne na szczurach i królikach, przy ekspozycjach odpowiednio 4,3- i 13-krotnie wyższych niż u ludzi, nie wykazały działania teratogennego.
azatiopryna, badanie teratologiczne, brodawczak, ekspozycja terapeutyczna, febuksostat, interakcja farmakodynamiczna, merkaptopuryna, metabolizm puryny, nowotwór pęcherza moczowego, oksydaza ksantynowa, potencjał genotoksyczny, rak z komórek nabłonka przejściowego, reakcja hematologiczna, teratogenność, test genotoksyczności, złogi ksantyny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat Solinea 80 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa febuksostatu wykazały, że działania toksyczne pojawiały się głównie przy ekspozycji przekraczającej maksymalny poziom ekspozycji u ludzi. W badaniach potencjału rakotwórczego zaobserwowano istotne statystycznie zwiększenie częstości nowotworów pęcherza moczowego u samców szczurów przy dawkach odpowiadających około 11-krotności ekspozycji u ludzi, związane z obecnością złogów ksantyny. Nie stwierdzono natomiast zwiększenia częstości innych nowotworów u myszy i szczurów, co sugeruje specyficzny dla gatunku metabolizm puryn i brak klinicznego znaczenia tych wyników u ludzi. Testy genotoksyczności nie wykazały biologicznie istotnych efektów, potwierdzając brak potencjału genotoksycznego febuksostatu.
badanie teratologiczne, brodawczak, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja u ludzi, febuksostat, materiał genetyczny, metabolizm puryny, nowotwór pęcherza moczowego, potencjał genotoksyczny, rak z komórek nabłonka przejściowego, test genotoksyczności, złogi ksantyny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat Aurovitas 80 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa febuksostatu wykazały, że działania toksyczne pojawiają się głównie przy ekspozycji przekraczającej maksymalną ekspozycję u człowieka, co wskazuje na akceptowalny margines bezpieczeństwa w warunkach klinicznych. W badaniach farmakokinetycznych na modelu szczurzym stwierdzono istotne interakcje z merkaptopuryną/azatiopryną, wymagające redukcji dawki tych leków do 20% lub mniej, aby uniknąć hematologicznych działań niepożądanych. Testy genotoksyczności nie wykazały biologicznie istotnych uszkodzeń DNA ani aberracji chromosomowych. W zakresie wpływu na reprodukcję, febuksostat w dawkach do 48 mg/kg/dobę nie wpływał negatywnie na płodność ani zdolności rozrodcze szczurów, a badania teratologiczne na szczurach i królikach nie potwierdziły działania teratogennego nawet przy ekspozycjach odpowiednio 4,3- i 13-krotnie wyższych niż u ludzi.
aberracja chromosomowa, badanie teratologiczne, działanie teratogenne, febuksostat, merkaptopuryna, metabolizm puryny, nowotwór pęcherza moczowego, odstawienie potomstwa, potencjał genotoksyczny, profil toksykologiczny, rak z komórek nabłonka przejściowego, reakcja hematologiczna, teratogenność, test genotoksyczności, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie DNA, złóg ksantyny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Denofix 120 mg

Febuksostat, będący silnym, niepurynowym i selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (Ki <1 nmol), skutecznie obniża stężenie kwasu moczowego w surowicy, co potwierdzają liczne badania kliniczne fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) obejmujące 4101 pacjentów z dną moczanową i hiperurykemią. W badaniach tych febuksostat w dawkach 80 mg i 120 mg/dobę wykazywał istotną statystycznie przewagę nad allopurynolem (300/100 mg/dobę) w osiąganiu i utrzymywaniu stężenia kwasu moczowego <6,0 mg/dl (357 μmol/l), z odsetkiem pacjentów osiągających ten cel odpowiednio do 63% vs 22% (p < 0,001). Efekt terapeutyczny obserwowano już od 2. tygodnia leczenia, a skuteczność utrzymywała się przez cały okres terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek (kreatynina >1,5 mg/dl do ≤2,0 mg/dl) febuksostat również wykazywał przewagę nad obniżoną dawką allopurynolu (100 mg/dobę), osiągając cel terapeutyczny u 44-60% pacjentów, podczas gdy w grupie allopurynolu odsetek ten wyniósł 0%. Długoterminowe badania (EXCEL, FOCUS) potwierdziły trwałość efektu i korzystny profil bezpieczeństwa, z ponad 90% pacjentów utrzymujących stężenie kwasu moczowego <6,0 mg/dl po 3 latach terapii. Febuksostat wykazał także wyższą skuteczność w zapobieganiu i leczeniu zespołu rozpadu guza (TLS) w badaniu FLORENCE, gdzie AUC stężenia kwasu moczowego w surowicy (AUC sUA1-8) było istotnie niższe (514,0 vs 708,0 mg×h/dl; p < 0,0001) w porównaniu z allopurynolem, bez istotnych różnic w zmianach stężenia kreatyniny.
allopurynol, badanie kliniczne, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, dna moczanowa, febuksostat, guzki dnawe, hamowanie oksydazy ksantynowej, hiperurykemia, inhibitor XO, kwas moczowy w surowicy, metabolizm puryny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, nowotwór krwi, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, pierwszorzędowy punkt końcowy, rasburykaza, rewaskularyzacja naczyń, stężenie kreatyniny, udar, zaburzenia czynności nerek, zaostrzenie dny moczanowej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat Aurovitas 120 mg

Badania przedkliniczne febuksostatu wykazały działania toksyczne głównie przy ekspozycjach znacznie przekraczających maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi. W modelach farmakokinetycznych oraz na szczurach zasugerowano konieczność redukcji dawki merkaptopuryny lub azatiopryny do 20% lub mniej podczas jednoczesnego stosowania z febuksostatem, aby uniknąć reakcji hematologicznych. W długoterminowych badaniach rakotwórczości u samców szczurów zaobserwowano istotne statystycznie zwiększenie częstości nowotworów pęcherza moczowego przy ekspozycji około 11-krotnie wyższej niż u ludzi, co wiązało się z obecnością złogów ksantyny. U samic szczurów oraz u myszy obu płci nie stwierdzono zwiększonej częstości nowotworów, co wskazuje na specyficzny dla szczurów metabolizm puryn i skład moczu, nieistotny klinicznie dla ludzi.
badanie teratogenności, brodawczak, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, febuksostat, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, merkaptopuryna i azatiopryna, metabolizm puryny, nowotwór pęcherza moczowego, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak z komórek nabłonka przejściowego, reakcja hematologiczna, wpływ na płodność, zaburzenie płodności, złóg ksantyny
Leksykon substancji czynnych
Febuksostat – Właściwości farmakodynamiczne

Febuksostat jest silnym, niepurynowym, selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO) o wartości Ki poniżej 1 nmol, skutecznie obniżającym stężenie kwasu moczowego w surowicy poprzez hamowanie ostatnich etapów metabolizmu puryn (hipoksantyna → ksantyna → kwas moczowy). W trzech kluczowych badaniach klinicznych fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) obejmujących łącznie 4101 pacjentów z hiperurykemią i dną moczanową, febuksostat w dawkach 40-240 mg/dobę wykazał wyższą skuteczność w osiąganiu i utrzymywaniu stężenia kwasu moczowego < 6,0 mg/dl (357 μmol/l) w porównaniu do allopurynolu (300/100 mg/dobę). W badaniu CONFIRMS u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min) febuksostat również przewyższał allopurynol pod względem skuteczności. Redukcja stężenia kwasu moczowego była szybka (już od 2. tygodnia) i trwała, a u pacjentów z początkowym stężeniem ≥ 10 mg/dl febuksostat w dawce 120 mg/dobę osiągał cel terapeutyczny u 48-49% pacjentów, znacznie przewyższając allopurynol (9-31%). Długoterminowe badania (EXCEL, FOCUS) potwierdziły stabilność efektu terapeutycznego i zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej oraz zanikanie guzków dnawych u około 40-46% pacjentów po 3 latach leczenia. Profil bezpieczeństwa był zbliżony do allopurynolu, z niewielkimi nieprawidłowościami w testach czynności wątroby (5,0% vs 4,2%) oraz podwyższonym TSH (>5,5 μIU/ml) u około 5,5% pacjentów.
badanie podwójnie ślepej próby, dna moczanowa, guzki dnawe, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, kwas moczowy, metabolizm puryny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, pochodna 2-aryltiazolu, przemijający atak niedokrwienny, rewaskularyzacja wieńcowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zaostrzenie dny moczanowej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon substancji czynnych
Febuksostat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane przedkliniczne dotyczące febuksostatu wskazują na specyficzny profil bezpieczeństwa, w którym działania toksyczne pojawiały się głównie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi. W badaniach karcynogenności u samców szczurów zaobserwowano istotne zwiększenie częstości nowotworów pęcherza moczowego przy dawkach odpowiadających około 11-krotności ekspozycji u ludzi, jednak efekt ten był związany z obecnością złogów ksantyny i nie występował u innych gatunków ani płci. Testy genotoksyczności nie wykazały biologicznie istotnych działań mutagennych. W kontekście interakcji farmakokinetycznych, jednoczesne stosowanie febuksostatu z merkaptopuryną lub azatiopryną wymaga redukcji dawki tych leków do 20% lub mniej, aby zapobiec powikłaniom hematologicznym.
badanie teratologiczne, brodawczak, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, farmakokinetyka, febuksostat, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, interakcje lekowe, karcynogeneza, merkaptopuryna, metabolizm puryny, mutageneza, nowotwór pęcherza moczowego, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, powikłania hematologiczne, profil bezpieczeństwa, toksyczność, toksyczność rozwojowa, złogi ksantyny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prohidna 80 mg

Badania przedkliniczne febuksostatu wykazały, że działania toksyczne pojawiają się głównie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami zawierającymi merkaptopurynę i azatioprynę, co wymaga redukcji ich dawki do 20% lub mniej podczas jednoczesnego stosowania z febuksostatem, aby uniknąć poważnych reakcji hematologicznych. W badaniach rakotwórczości u samców szczurów przy dawkach odpowiadających 11-krotności ekspozycji u ludzi stwierdzono zwiększoną częstość guzów pęcherza moczowego, jednak zjawisko to było związane z obecnością złogów ksantyny i specyficznym metabolizmem puryn u szczurów, co nie ma bezpośredniego przełożenia na klinikę ludzką. Testy genotoksyczności nie wykazały biologicznie istotnych efektów, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku.
badanie teratologiczne, brodawczak, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja lekowa, febuksostat, funkcja rozrodcza, guz pęcherza moczowego, interakcja lekowa, merkaptopuryna i azatiopryna, metabolizm puryny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak komórek przejściowych, reakcja hematologiczna, toksyczność, wpływ na płodność, złogi ksantyny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Febuxostat MSN 120 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa febuksostatu wykazały, że działania toksyczne pojawiają się głównie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną ekspozycję u ludzi podczas standardowej terapii. Szczególnie istotne jest zalecenie redukcji dawki merkaptopuryny/azatiopryny do 20% lub mniej podczas jednoczesnego stosowania z febuksostatem, aby uniknąć potencjalnych reakcji hematologicznych. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano statystycznie istotne zwiększenie częstości nowotworów pęcherza moczowego u samców szczurów przy dawkach odpowiadających około 11-krotności ekspozycji u ludzi, jednak zmiany te uznano za specyficzne dla gatunku i nieprzekładające się na ryzyko kliniczne u ludzi. Testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak zdolności febuksostatu do uszkodzeń DNA.
badanie genotoksyczności, badanie teratogenności, badanie teratologiczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, febuksostat, metabolizm puryny, mutacja genetyczna, nowotwór pęcherza moczowego, odstawienie od piersi, potencjał rakotwórczy, rak z komórek nabłonka przejściowego, reakcja hematologiczna, terapia standardowa, uszkodzenie DNA, złogi ksantyny