łysienie androgenne

Łysienie androgenne (łysienie androgenowe) to najczęstszy typ utraty włosów, dotykający zarówno mężczyzn (male-pattern baldness, MPB), jak i kobiet (female-pattern hair loss, FPHL). Jest schorzeniem uwarunkowanym genetycznie, związanym z działaniem androgenów, głównie dihydrotestosteronu (DHT), na mieszki włosowe.

Mechanizm powstawania łysienia androgennego polega na miniaturyzacji mieszków włosowych w odpowiedzi na DHT. Dihydrotestosteron powstaje z testosteronu pod wpływem enzymu 5α-reduktazy. Wiąże się on z receptorami androgenowymi w mieszkach włosowych, co prowadzi do ich stopniowego zmniejszania, skrócenia fazy anagenu i wydłużenia fazy telogenu cyklu wzrostu włosa. W rezultacie włosy stają się cieńsze, jaśniejsze i krótsze, aż w końcu zanikają.

U mężczyzn łysienie androgenowe charakteryzuje się stopniowym cofaniem linii włosów w okolicy skroniowej oraz rzednięciem włosów w okolicy ciemieniowej, co może prowadzić do całkowitego wyłysienia. Proces ten klasyfikuje się najczęściej według skali Hamiltona-Norwooda. U kobiet natomiast obserwuje się rozlane przerzedzenie włosów w części centralnej głowy, przy zachowaniu przedniej linii włosów (skala Ludwiga).

W diagnostyce łysienia androgennego istotny jest wywiad rodzinny, badanie fizykalne oraz w wybranych przypadkach badania laboratoryjne (poziom hormonów, morfologia, parametry gospodarki żelazowej). W terapii stosuje się głównie minoksydyl (miejscowo), finasteryd (doustnie, głównie u mężczyzn), dutasteryd oraz u kobiet antyandrogeny. Skuteczność wykazują również zabiegi z wykorzystaniem osocza bogatopłytkowego (PRP), mezoterapia oraz przeszczep włosów.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl