bloker receptora β-adrenergicznego

Bloker receptora β-adrenergicznego, potocznie nazywany beta-blokerem, to lek hamujący działanie katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny) na receptory beta-adrenergiczne. Mechanizm działania beta-blokerów polega na kompetycyjnym i odwracalnym wiązaniu się z receptorami β, co prowadzi do blokady aktywności układu współczulnego.

Beta-blokery dzielą się na selektywne (działające głównie na receptory β1, np. metoprolol, bisoprolol) oraz nieselektywne (blokujące zarówno receptory β1, jak i β2, np. propranolol). Niektóre beta-blokery posiadają dodatkowe właściwości, takie jak wewnętrzna aktywność sympatykomimetyczna lub blokada receptorów α-adrenergicznych.

Główne wskazania do stosowania beta-blokerów obejmują nadciśnienie tętnicze, chorobę wieńcową, zaburzenia rytmu serca, niewydolność serca, kardiomiopatię przerostową oraz jaskrę. Są one również stosowane profilaktycznie w migrenie i w leczeniu objawów tyreotoksykozy.

Działania niepożądane beta-blokerów mogą obejmować bradykardię, hipotensję, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, skurcz oskrzeli (szczególnie przy stosowaniu nieselektywnych beta-blokerów u pacjentów z astmą), maskowanie objawów hipoglikemii, zaburzenia snu, zmęczenie oraz zimne kończyny. Przeciwwskazania do stosowania obejmują astmę oskrzelową, zaawansowany blok przedsionkowo-komorowy, bradykardię zatokową oraz ostrą niewydolność serca.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl