witamina antyneurytyczna
Witamina antyneurytyczna, znana również jako tiamina lub witamina B1, jest rozpuszczalną w wodzie witaminą z grupy B, która odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu i leczeniu chorób neurologicznych, w szczególności neuropatii obwodowej i zespołu Wernickego-Korsakowa.
Tiamina pełni fundamentalną funkcję w metabolizmie węglowodanów jako koenzym w reakcjach dekarboksylacji oksydacyjnej oraz w szlaku pentozofosforanowym. Jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego, mięśni oraz serca. Jej niedobór prowadzi do rozwoju choroby beri-beri, charakteryzującej się postępującą neuropatią, osłabieniem mięśniowym, zaburzeniami sercowo-naczyniowymi oraz obrzękami.
W praktyce klinicznej witamina B1 jest stosowana w leczeniu i profilaktyce stanów niedoborowych, szczególnie u pacjentów z przewlekłym alkoholizmem, niedożywieniem, po operacjach bariatrycznych oraz w przypadku zespołów złego wchłaniania. Tiamina podawana jest również rutynowo pacjentom z encefalopatią Wernickego, aby zapobiec nieodwracalnym uszkodzeniom mózgu.
Dawkowanie tiaminy zależy od wskazania klinicznego – w ciężkich niedoborach może być podawana parenteralnie w dawkach od 100 do 500 mg na dobę, natomiast w profilaktyce i leczeniu podtrzymującym stosuje się zwykle niższe dawki doustne. Źródłami pokarmowymi witaminy B1 są pełne ziarna zbóż, rośliny strączkowe, orzechy, nasiona, drożdże oraz niektóre produkty pochodzenia zwierzęcego.