gruczolakorak tarczycy
Gruczolakorak tarczycy (thyroid adenocarcinoma) to złośliwy nowotwór wywodzący się z komórek pęcherzykowych tarczycy. Jest drugim najczęstszym typem raka tarczycy po raku brodawkowatym, stanowiąc około 10-15% wszystkich nowotworów złośliwych tego gruczołu.
Charakteryzuje się tworzeniem struktur pęcherzykowych lub beleczkowych z inwazją naczyń i/lub torebki guza. W odróżnieniu od raka brodawkowatego, gruczolakorak tarczycy wykazuje bardziej agresywny przebieg kliniczny z wcześniejszym rozsiewem drogą krwiopochodną, głównie do płuc i kości.
Diagnostyka opiera się na badaniu ultrasonograficznym, biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej (BAC) oraz badaniach obrazowych. Leczenie obejmuje całkowite wycięcie tarczycy z limfadenektomią, terapię jodem radioaktywnym oraz hormonalne leczenie supresyjne. Rokowanie jest gorsze niż w przypadku raka brodawkowatego, a 10-letnie przeżycie wynosi około 65-70%.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksykologiczne kanrenoinianu potasu obejmowały oceny toksyczności podostrej i przewlekłej na szczurach, psach i małpach, wykazując działanie antyandrogenne oraz wpływ na układ hormonalny. U szczurów stosujących wysokie dawki zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolakoraków tarczycy i jąder. Analizy mutagenności i rakotwórczości kanrenoinianu potasu oraz jego metabolitów (kanrenonu i 6,7-nadtlenku kanrenonu) nie wykazały istotnego wpływu na materiał genetyczny, jednak w długoterminowych badaniach na szczurach odnotowano wzrost częstości guzów litych i białaczek w jednej linii hodowlanej, przy czym mechanizm rakotwórczy pozostaje niejasny.
badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, bezpieczeństwo stosowania, działanie antyandrogenowe, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, feminizacja, gruczoł krokowy, gruczolakorak tarczycy, kanrenoinian potasu, kanrenon, materiał genetyczny, narządy płciowe, niezstąpienie jąder, toksyczność podostra, układ hormonalny, zaburzenie hormonalne -
Leksykon substancji czynnych
Kanrenoinian potasu, substancja czynna Aldactone 20 mg/ml roztworu do wstrzykiwań, wykazuje wyraźne działanie antyandrogenowe potwierdzone w badaniach przedklinicznych na szczurach, psach i małpach. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej odnotowano zwiększoną częstość gruczolakoraków tarczycy i jąder u szczurów oraz zaburzenia hormonalne u psów i małp. Substancja przenika przez barierę łożyskową, powodując u ciężarnych samic psów anomalie rozwojowe narządów płciowych u płodów męskich, takie jak niezstąpienie jąder i feminizacja zewnętrznych narządów płciowych. Działanie feminizujące obserwowano także u potomstwa szczurów przy dawkach około 160 mg/kg m.c., a zmiany hormonalne już przy 80 mg/kg m.c. Zmniejszenie masy gruczołu krokowego u męskich potomków stwierdzono przy dawce 40 mg/kg m.c., co wskazuje na istotny wpływ kanrenoinianu potasu na rozwój męskiego układu rozrodczego nawet przy relatywnie niskich dawkach.
Aldactone, anomalia rozwojowa, bariera łożyskowa, działanie antyandrogenowe, działanie mutagenne i rakotwórcze, działanie teratogenne, gospodarka hormonalna, gruczoł krokowy, gruczolakorak tarczycy, kanrenoinian potasu, kanrenon, niezstąpienie jąder, potencjał mutagenny i rakotwórczy, przeciwwskazanie do stosowania, rozwój prenatalny i postnatalny, stężenie hormonów, toksyczność podostra i przewlekła, układ rozrodczy, wpływ na rozrodczość
