metabolit takrolimusu
Metabolity takrolimusu to produkty powstające w wyniku przemian biochemicznych leku immunosupresyjnego – takrolimusu (FK506) – w organizmie. Takrolimus jest powszechnie stosowany po przeszczepieniu narządów w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepu poprzez hamowanie aktywacji limfocytów T.
Główne metabolity takrolimusu powstają w wyniku przemian zachodzących głównie w wątrobie przy udziale cytochromu P450, zwłaszcza izoenzymów CYP3A4 i CYP3A5. Zidentyfikowano ponad 15 różnych metabolitów, a najważniejsze z nich to 13-O-demetylotakrolimus, 31-O-demetylotakrolimus oraz 15-O-demetylotakrolimus. Większość tych metabolitów wykazuje słabszą aktywność immunosupresyjną niż związek macierzysty.
Monitorowanie stężenia metabolitów takrolimusu może mieć istotne znaczenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub przy interakcjach lekowych wpływających na aktywność enzymów CYP3A. Zmieniony stosunek metabolitów do związku macierzystego może wskazywać na zaburzenia metabolizmu leku, co może prowadzić do nieadekwatnej immunosupresji lub zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Tacrolimus STADA w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wykazuje charakterystyczny, wydłużony profil farmakokinetyczny. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest średnio po około 2 godzinach (tmax). Dostępność biologiczna leku jest zmienna i wynosi 20-25% dla formulacji o natychmiastowym uwalnianiu, natomiast w przypadku postaci o przedłużonym uwalnianiu ulega dalszemu zmniejszeniu, zwłaszcza przy podaniu po posiłku, co istotnie wpływa na szybkość i stopień wchłaniania. Wchłanianie nie jest zależne od wydzielania żółci, co pozwala na stosowanie leku bez ograniczeń związanych z funkcją dróg żółciowych. Monitorowanie terapii opiera się na pomiarze stężeń minimalnych (trough levels) w pełnej krwi, które korelują z AUC i umożliwiają ocenę ekspozycji ogólnoustrojowej na lek.
CYP3A4, CYP3A5, dostępność biologiczna, formulacja o przedłużonym uwalnianiu, hematokryt, klirens, klirens takrolimusu, kortykosteroid, kwaśna glikoproteina α-1, lek immunosupresyjny, maksymalne stężenie, metabolit takrolimusu, metabolizm takrolimusu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, stężenie minimalne, takrolimus, wiązanie z białkami, wydzielanie żółci -
Leksykon leków
Takrolimus w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Tacrolimus STADA) charakteryzuje się wydłużonym profilem absorpcji z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym średnio po 2 godzinach (tmax). Biodostępność leku jest zmienna, wynosząc dla formy o natychmiastowym uwalnianiu 20-25% (zakres 6-43%), natomiast u formy o przedłużonym uwalnianiu jest obniżona przy podaniu po posiłku, który wpływa na stopień i szybkość wchłaniania. Takrolimus wykazuje silne powinowactwo do erytrocytów (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>98,8%), głównie albuminą i kwaśną glikoproteiną α-1. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 1300 litrów (osocze) lub 47,6 litra (pełna krew). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i ścianie jelita z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP3A5, a metabolity nie mają istotnego wpływu na aktywność immunosupresyjną leku.
albumina surowicy, biodostępność takrolimusu, cytochrom P450 3A4, cytochrom P450-3A5, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, hematokryt, klirens leku, kwaśna glikoproteina alfa 1, metabolit takrolimusu, metabolizm takrolimusu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do erytrocytów, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne we krwi, Tacrolimus STADA, takrolimus, wiązanie z białkami
