stężenie żelaza w osoczu
Stężenie żelaza w osoczu to ważny parametr laboratoryjny, który odzwierciedla ilość żelaza związanego z transferyną w surowicy krwi. Prawidłowe wartości wynoszą zazwyczaj 65-175 μg/dl (11,6-31,3 μmol/l) u mężczyzn oraz 50-170 μg/dl (9,0-30,4 μmol/l) u kobiet, choć zakresy referencyjne mogą różnić się między laboratoriami.
Oznaczenie to stanowi element diagnostyki zaburzeń gospodarki żelazowej, w tym niedokrwistości z niedoboru żelaza oraz stanów przeładowania żelazem. Wartość diagnostyczna tego parametru wzrasta, gdy jest on interpretowany łącznie z innymi wskaźnikami metabolizmu żelaza, takimi jak całkowita zdolność wiązania żelaza (TIBC), ferrytyna, transferyna oraz saturacja transferyny.
Obniżone stężenie żelaza w osoczu występuje w niedokrwistości z niedoboru żelaza, przewlekłych stanach zapalnych, nowotworach, po zabiegach operacyjnych oraz w przewlekłych chorobach nerek. Podwyższone wartości obserwuje się natomiast w hemochromatozie, hemosyderozie, niedokrwistości hemolitycznej, niedokrwistości syderoachrestycznej oraz po wielokrotnych transfuzjach krwi.
Należy pamiętać, że stężenie żelaza w osoczu podlega dobowym wahaniom (wyższe wartości rano, niższe wieczorem), dlatego zaleca się pobieranie krwi do badania w godzinach porannych. Ponadto przyjmowanie posiłków może wpływać na wyniki, dlatego preferuje się pobieranie próbek na czczo.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Magnevist 469 mg/ml
Produkt leczniczy Magnevist (469 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) zawierający dimegluminy gadopentetonian nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami, jednak ze względu na paramagnetyczny charakter gadolinu zaleca się ostrożność, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych lub hepatotoksycznych. Magnevist może wpływać na wyniki oznaczeń stężenia żelaza w osoczu metodą kompleksometryczną (np. z batofenantroliną), powodując zaniżenie wyników w ciągu 24 godzin po podaniu, co wynika z obecności wolnego DTPA. Ponadto, stosowanie innych środków kontrastowych zawierających gadolin w krótkim odstępie czasowym zwiększa ryzyko kumulacji gadolinu i rozwoju nerkopochodnego włóknienia układowego (NSF).
batofenantrolina, kwas dietylenotriaminopentaoctowy, lek hepatotoksyczny, lek nefrotoksyczny, metoda kompleksometryczna, nerkopochodne włóknienie układowe, paramagnetyczny środek kontrastowy, reakcja wazowagalna, środek kontrastowy z gadolinem, stężenie żelaza w osoczu, test laboratoryjny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, związek gadolinowy