zaburzenie rozwoju kośćca płodu
Zaburzenia rozwoju kośćca płodu stanowią szeroką grupę nieprawidłowości mogących wystąpić w okresie prenatalnym, dotyczących formowania się układu kostnego. Obejmują one szereg schorzeń – od dysplazji kostnych, przez osteochondrodysplazje, po punktowe defekty mineralizacji kości.
Przyczynami tych zaburzeń mogą być czynniki genetyczne (mutacje genów odpowiedzialnych za rozwój kości), środowiskowe (ekspozycja na teratogeny), metaboliczne (zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej matki) oraz niedobory żywieniowe. Wiele z tych zaburzeń wiąże się z mutacjami w genach kodujących kolagen, czynniki wzrostu czy białka macierzy kostnej.
Diagnostyka zaburzeń rozwoju kośćca opiera się głównie na badaniach obrazowych – USG prenatalnym, które umożliwia ocenę długości kości długich, proporcji ciała płodu oraz wykrycie ewentualnych deformacji. W przypadkach wątpliwych stosuje się badania genetyczne, MRI płodu lub badania biochemiczne płynu owodniowego.
Rokowanie zależy od rodzaju i nasilenia zaburzenia – niektóre dysplazje kostne są letalne (np. dysplazja tanatoforyczna), inne pozwalają na względnie normalne funkcjonowanie po urodzeniu. Postępowanie obejmuje wielospecjalistyczną opiekę prenatalną, a po urodzeniu – leczenie ortopedyczne, rehabilitacyjne i często endokrynologiczne.