przewlekłe czynne zapalenie wątroby
Przewlekłe czynne zapalenie wątroby (PCZW) to postępujący proces chorobowy charakteryzujący się długotrwałym zapaleniem wątroby, które prowadzi do stopniowego uszkodzenia hepatocytów i może skutkować rozwojem marskości. W obrazie histopatologicznym obserwuje się nacieki zapalne w przestrzeni wrotnej z przekraczaniem blaszki granicznej (piecemeal necrosis) oraz obecność nacieków z limfocytów i komórek plazmatycznych.
Etiologia PCZW obejmuje zakażenia wirusami hepatotropowymi (HBV, HCV), choroby autoimmunologiczne, reakcje polekowe oraz zaburzenia metaboliczne. W przypadku autoimmunologicznego zapalenia wątroby charakterystyczne jest występowanie przeciwciał przeciwjądrowych (ANA), przeciwciał przeciw mięśniom gładkim (ASMA) oraz zwiększone stężenie immunoglobulin, głównie IgG.
W diagnostyce PCZW kluczowe znaczenie ma biopsja wątroby pozwalająca ocenić aktywność procesu zapalnego i stopień włóknienia. Badania laboratoryjne wykazują zazwyczaj podwyższoną aktywność aminotransferaz (ALT, AST) utrzymującą się ponad 6 miesięcy, zwiększone stężenie bilirubiny oraz zaburzenia w proteinogramie. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje terapię przeciwwirusową, immunosupresję lub modyfikację czynników metabolicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Meprelon
Meprelon, zawierający metyloprednizolon, wymaga szczególnej ostrożności i dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u pacjentów z aktywnymi zakażeniami wirusowymi (np. półpasiec, ospa wietrzna), przewlekłym zapaleniem wątroby z obecnością HBsAg, gruźlicą (wymaga leczenia skojarzonego), chorobami przewodu pokarmowego (owrzodzenia, ryzyko perforacji jelit), a także u osób z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, niewydolnością serca, skłonnością do zakrzepicy, twardziną układową (ryzyko przełomu nerkowego przy dawkach ≥12 mg/dobę), nowotworami układu krwiotwórczego (ryzyko zespołu rozpadu guza) oraz guzem chromochłonnym nadnerczy. Leczenie może maskować objawy zakażeń, zwiększać ryzyko infekcji oportunistycznych i wymagać profilaktyki po kontakcie z chorymi na odrę, ospę wietrzną lub półpasiec. Szczepienia żywymi szczepionkami są przeciwwskazane w okresie około 8 tygodni przed i 2 tygodnie po terapii, a szczepienia inaktywowanymi mogą mieć obniżoną skuteczność przy dużych dawkach kortykosteroidów.
bradykardia, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, choroba psychiczna, cukrzyca, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny nadnerczy, hepatotoksyczność, immunosupresja, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, marskość wątroby, martwicze zapalenie jelit, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, nowotwór układu krwiotwórczego, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostre zakażenie wirusowe, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie rogówki, owrzodzenie żołądka, patogen oportunistyczny, perforacja jelit, półpasiec, przełom miasteniczny, przetoka jelitowa, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, rozedma pęcherzykowa jelit, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, układowa grzybica, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia widzenia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zaćma, zajęcie węzłów chłonnych, zakażenie bakteryjne, zakrzepica, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków jelita, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esotkaleno
Leczenie prednizonem w postaci Esotkaleno wymaga ścisłego monitorowania ze względu na immunosupresję zwiększającą ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i oportunistycznych, a także możliwość maskowania objawów infekcji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z gruźlicą, wirusowym zapaleniem wątroby typu B, ostrymi i przewlekłymi zakażeniami oraz w okresie szczepień żywymi szczepionkami. Prednizon może nasilać ryzyko powikłań w chorobach takich jak choroba wrzodowa, osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, zaburzenia psychiczne, jaskra oraz w stanach po operacjach jelit i w przebiegu twardziny układowej, gdzie dawki ≥15 mg/dobę mogą wywołać przełom nerkowy. Konieczne jest regularne monitorowanie ciśnienia krwi, czynności nerek, glikemii, stężenia potasu oraz okulistyczne co 3 miesiące. W przypadku myasthenia gravis leczenie należy rozpoczynać w warunkach szpitalnych z powolnym zwiększaniem dawki.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, cukrzyca, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, odra, opóźnienie wzrostu, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostre zakażenie wirusowe, perforacja jelit, półpasiec, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uszkodzenie rogówki, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychiczne, zaćma, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zapalenie istoty szarej rdzenia, zapalenie ścięgien, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zarażenie pasożytnicze, zerwanie ścięgna, żywa szczepionka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Glenmark
Darunavir Glenmark, stosowany w terapii przeciwretrowirusowej zakażenia HIV, wymaga podawania doustnego w połączeniu z rytonawirem jako wzmacniaczem farmakokinetycznym oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z mutacjami oporności na darunawir, wiremią ≥100 000 kopii/ml lub liczbą CD4+ <100 x 10⁶/l, a także u dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg. W trakcie terapii należy monitorować odpowiedź wirologiczną i wykonywać badania oporności w przypadku jej utraty. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem typu B lub C, konieczne jest częstsze monitorowanie AspAT/AlAT, a w przypadku ciężkich zaburzeń wątroby darunavir jest przeciwwskazany. U osób starszych (≥65 lat) zaleca się ostrożność ze względu na możliwe współistniejące choroby i zmniejszoną funkcję wątroby. Nie wymaga się zmiany dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, a leki są słabo usuwane podczas dializy.
alergia na sulfonamidy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, badanie oporności, brak laktazy, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, dehydrogenaza alkoholowa, głęboka immunosupresja, glikoproteina p, hemofilia, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy, komórki CD4, kwaśna α1-glikoproteina, lek przeciwretrowirusowy, marskość wątroby, martwica kości, mutacja oporności na darunawir, nietolerancja galaktozy, odpowiedź wirologiczna, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pneumocystis jirovecii, półpasiec, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reaktywacja wirusa opryszczki, supresja wirusa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wiremia HIV-1 RNA, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie gospodarki tłuszczowej, zakażenie HIV, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złożona terapia przeciwretrowirusowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenofovir Synoptis
Tenofovir dizoproksyl w dawce 245 mg wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza funkcji nerek i metabolizmu kości. Przed terapią u pacjentów z HBV należy wykluczyć zakażenie HIV, a u zakażonych HIV-1 stosować go wyłącznie w skojarzonej terapii przeciwretrowirusowej, aby zapobiec rozwojowi oporności. Monitorowanie czynności nerek obejmuje ocenę klirensu kreatyniny oraz stężenia fosforanów w surowicy, z interwencją przy wartościach fosforanów < 1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensie kreatyniny < 50 ml/min. W przypadku dalszego pogorszenia parametrów nerkowych (fosforany < 1,0 mg/dl, klirens < 50 ml/min) zaleca się rozważenie przerwania terapii. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, NLPZ, inhibitorów proteazy wzmacnianych rytonawirem lub kobicystatem oraz leków wydalanych przez te same mechanizmy nerkowe (np. cydofowir), z koniecznością częstego monitorowania czynności nerek. U pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min stosowanie tenofowiru jest możliwe tylko przy wyraźnej przewadze korzyści nad ryzykiem, a u osób z klirensem < 30 ml/min i dializowanych niezalecane.
adefowir dipiwoksylu, alafenamid tenofowiru, amfoterycyna B, aminoglikozyd, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cydofowir, dekompensacja czynności wątroby, dziedziczna nietolerancja galaktozy, foskarnet, gancyklowir, hipofosfatemia, interleukina-2, klirens kreatyniny, marskość wątroby, martwica kości, nadmiar mleczanów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, pentamidyna, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reaktywacja immunologiczna, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, stężenie fosforanów w surowicy, tenofowir dizoproksylu, wankomycyna, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HBV, zakażenie HIV-1, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu C, zespół Fanconiego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zwiększenie aktywności AlAT - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esotkaleno
Produkt leczniczy Esotkaleno zawierający prednizon wykazuje silne działanie immunosupresyjne, co znacząco zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i oportunistycznych, w tym reaktywacji utajonych infekcji takich jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. Stosowanie leku wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ostrymi i przewlekłymi zakażeniami, chorobami wrzodowymi, osteoporozą, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, zaburzeniami psychicznymi, jaskrą oraz u osób z ryzykiem perforacji jelit. Zaleca się regularne monitorowanie parametrów takich jak ciśnienie krwi, stężenie kreatyniny, poziom potasu w surowicy oraz kontrolę okulistyczną co 3 miesiące. Dawkowanie prednizonu powyżej 15 mg/dobę u pacjentów z twardziną układową wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko twardzinowego przełomu nerkowego.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, cukrzyca, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, jaskra, kortykosteroid, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostre zakażenie wirusowe, owrzodzenie rogówki, perforacja jelit, poliomyelitis, półpasiec, prednizon, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychiczne, zaburzenie widzenia, zaćma, zakażenie grzybicze, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków jelita - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Meprelon
Meprelon (metyloprednizolon) wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza w przypadku ciężkich zakażeń, gruźlicy, chorób przewlekłych (np. osteoporozy, cukrzycy, nadciśnienia tętniczego) oraz schorzeń okulistycznych i psychicznych. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem perforacji jelit, a także monitorować pod kątem rozedmy pęcherzykowej jelit, szczególnie przy podawaniu dożylnym. W trakcie terapii konieczne jest regularne monitorowanie parametrów metabolicznych, ciśnienia tętniczego oraz stężenia potasu w surowicy. Wysokie dawki (>500 mg dożylnie) mogą powodować zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniową i wymagają ścisłej kontroli. U pacjentów z nowotworami układu krwiotwórczego istnieje ryzyko zespołu rozpadu guza (TLS), a u osób z guzem chromochłonnym nadnerczy – przełomu guza, co wymaga szczególnej ostrożności.
amebioza, bradykardia, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, choroba psychiczna, cukrzyca, glikokortykosteroid, gruźlica, grzybica układowa, guz chromochłonny nadnerczy, HBsAg, hepatotoksyczność, immunosupresja, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, lek przeciwgruźliczy, marskość wątroby, martwicze zapalenie jelit, metyloprednizolon, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, nieostre widzenie, niewydolność serca, odpowiedź immunologiczna, opryszczka, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie rogówki, owrzodzenie żołądka, patogen oportunistyczny, perforacja jelit, półpasiec, przełom miasteniczny, przetoka jelitowa, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, rozedma pęcherzykowa jelit, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uszkodzenie rogówki, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zajęcie węzłów chłonnych, zakażenie bakteryjne, zakażenie wirusowe, zakrzepica, zaostrzenie stwardnienia rozsianego, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków jelita, zapaść krążeniowa, zarażenie nicieniami, zarażenie pasożytnicze, zatrzymanie akcji serca, zespół rozpadu guza, zespół z odstawienia, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Meprelon
Produkt leczniczy Meprelon (metyloprednizolon) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak ciężkie zakażenia (w tym wirusowe, bakteryjne, grzybicze i pasożytnicze), choroby przewodu pokarmowego (owrzodzenia, zapalenia jelit z ryzykiem perforacji), cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, osteoporoza, choroby psychiczne, jaskra oraz u osób z historią gruźlicy czy nowotworów układu krwiotwórczego. Wskazane jest monitorowanie parametrów metabolicznych, ciśnienia tętniczego, czynności nerek i wątroby oraz stężenia potasu w surowicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rozedmy pęcherzykowej jelit, zespołu rozpadu guza (TLS), przełomu guza chromochłonnego nadnerczy oraz zaostrzenia miastenii. W trakcie terapii glikokortykosteroidami może dochodzić do maskowania objawów zakażeń i innych powikłań, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej. Szczepienia żywymi szczepionkami są przeciwwskazane w okresie około 8 tygodni przed i 2 tygodni po terapii, a szczepienia inaktywowanymi mogą mieć obniżoną skuteczność przy dużych dawkach leku.
bradykardia, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, cukrzyca, działanie immunosupresyjne, glikokortykosteroid, grzybica układowa, guz chromochłonny nadnerczy, immunosupresja, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid, marskość wątroby, martwicze zapalenie jelit, metyloprednizolon, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, opryszczkowe zapalenie rogówki, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie rogówki, owrzodzenie żołądka, patogen oportunistyczny, perforacja jelita, przełom miasteniczny, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, rozedma pęcherzykowa jelit, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, węzeł chłonny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków jelita, zapaść krążeniowa, zarażenie pasożytnicze, zespół rozpadu guza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tenofowir dizoproksyl, stosowany w terapii zakażenia HIV, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, w tym niewydolności nerek, hipofosfatemii oraz zespołu Fanconiego. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić klirens kreatyniny, a następnie monitorować czynność nerek (klirens kreatyniny i stężenie fosforanów w surowicy) po 2-4 tygodniach, 3 miesiącach oraz co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. W przypadku stężenia fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest powtórna ocena, a przy wartości fosforanów <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l) lub klirensie <50 ml/min leczenie należy przerwać. Należy unikać jednoczesnego stosowania z innymi produktami zawierającymi tenofowir dizoproksyl, analogami cytydyny (np. lamiwudyną), adefowirem dipiwoksylem, tenofowirem alafenamidem oraz dydanozyną. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) oraz NLPZ, z koniecznością cotygodniowego monitorowania funkcji nerek w takich przypadkach.
adefowir dipiwoksyl, amfoterycyna B, aminoglikozyd, aminotransferaza, analog cytydyny, analog nukleotydu, analog nukleozydu, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biomarker kośćca, choroba Gravesa-Basedowa, cydofowir, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, fosforany w surowicy, foskarnet, gancyklowir, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, immunosupresja, inhibitor proteazy, interleukina-2, klirens kreatyniny, kortykosteroid, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, marskość wątroby, martwica kości, miłorząb dwuklapowy, nadmiar mleczanów, neutropenia, niedobór immunologiczny, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, patogen oportunistyczny, pentamidyna, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, sofosbuwir, stężenie kreatyniny, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wankomycyna, welpataswir, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, woksylaprewir, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności układu krwiotwórczego, zaburzenie mitochondrialne, zakażenie HIV, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wątroby typu C, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Medoxa
Preparat Medoxa zawiera prednizon, glikokortykosteroid o silnym działaniu immunosupresyjnym, co zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych, oportunistycznych i grzybiczych oraz może maskować objawy infekcji, utrudniając diagnozę. Prednizon może reaktywować utajone infekcje, takie jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. Stosowanie leku jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności i równoczesnego leczenia przeciwinfekcyjnego w przypadku ostrych zakażeń wirusowych, przewlekłego zapalenia wątroby z HBsAg+, ogólnoustrojowych zakażeń grzybiczych i pasożytniczych, gruźlicy w wywiadzie oraz innych wymienionych stanów. Należy monitorować pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak choroba wrzodowa, osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, zaburzenia psychiczne, jaskra, owrzodzenia rogówki, a także u pacjentów z guzem chromochłonnym, twardziną układową (dawka ≥15 mg/dobę), ciężkim wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i po operacjach jelit.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, fluorochinolon, gruźlica, guz chromochłonny, jaskra, maskowanie objawów infekcji, miastenia, myasthenia gravis, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, opóźnienie wzrostu, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, poliomyelitis, półpasiec, prednizon, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, substancja czynna, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uszkodzenie rogówki, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychiczne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie istoty szarej rdzenia, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zespół odstawienia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Medoxa
Terapia prednizonem (Medoxa) wywołuje silny efekt immunosupresyjny, zwiększając ryzyko infekcji bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych, grzybiczych oraz oportunistycznych. W trakcie leczenia kortykosteroidami objawy infekcji mogą być maskowane, co utrudnia diagnostykę. Istotne jest ryzyko reaktywacji utajonych zakażeń, takich jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. Prednizon należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u pacjentów z ostrymi i przewlekłymi zakażeniami, chorobami wrzodowymi, osteoporozą, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, zaburzeniami psychicznymi, jaskrą oraz u osób z podejrzeniem guza chromochłonnego. Zaleca się regularne monitorowanie parametrów klinicznych, w tym ciśnienia tętniczego, glikemii, czynności nerek oraz okulistyczne kontrole co 3 miesiące. Dawkowanie dostępne jest w formie tabletek o zawartości prednizonu od 1 mg do 50 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, cukrzyca, gruźlica, guz chromochłonny, jaskra, kortykosteroid, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostre zakażenie wirusowe, owrzodzenie rogówki, perforacja jelit, poliomyelitis, półpasiec, prednizon, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychiczne, zaćma, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie ścięgien, zapalenie uchyłków jelita, zarażenie pasożytnicze, zerwanie ścięgna, zespół odstawienia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Medoxa
Stosowanie prednizonu zawartego w leku Medoxa wiąże się z istotnym ryzykiem immunosupresji, co zwiększa podatność na zakażenia bakteryjne, wirusowe, pasożytnicze, grzybicze oraz oportunistyczne. Objawy infekcji mogą być maskowane, co utrudnia diagnostykę, a terapia może prowadzić do reaktywacji utajonych zakażeń, takich jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. Medoxa wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ostrymi i przewlekłymi zakażeniami, chorobami wrzodowymi, osteoporozą, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, zaburzeniami psychicznymi, jaskrą, a także u osób z podejrzeniem guza chromochłonnego. Zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego, czynności nerek (stężenie kreatyniny), stężenia potasu w surowicy oraz kontrolę okulistyczną co 3 miesiące. Dawkowanie prednizonu powyżej 15 mg/dobę u pacjentów z twardziną układową wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko twardzinowego przełomu nerkowego.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność serca, cukrzyca, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, insulina, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu, opryszczkowe zapalenie rogówki, osteoporoza, perforacja jelit, poliomyelitis, prednizon, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uszkodzenie rogówki, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychiczne, zaburzenie widzenia, zaćma, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie ścięgien, zapalenie uchyłków jelita, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Synoptis
Darunavir Synoptis, stosowany w terapii przeciwretrowirusowej, wymaga podawania wyłącznie w skojarzeniu z rytonawirem w dawce wzmacniającej, co poprawia jego farmakokinetykę. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z mutacjami oporności na darunawir (DRV-RAM), wiremią HIV-1 RNA ≥100 000 kopii/mL lub liczbą CD4+ <100 x 10⁶/L, a także u dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg. W trakcie terapii konieczna jest regularna ocena odpowiedzi wirologicznej oraz badania oporności w przypadku utraty skuteczności. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza przewlekłym zapaleniem typu B lub C, zaleca się częstsze monitorowanie AspAT/AlAT, a w przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby lek jest przeciwwskazany. U osób starszych (≥65 lat) i kobiet w ciąży należy zachować szczególną ostrożność, uwzględniając potencjalne interakcje lekowe i ryzyko działań niepożądanych.
alergia na sulfonamidy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, eozynofilia, hemofilia, hepatotoksyczność, immunosupresja, inhibitor proteazy, marskość wątroby, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pneumocystis jirovecii, podwyższone enzymy wątrobowe, półpasiec, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reaktywacja wirusa opryszczki, sulfonamid, wylew śródskórny, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Meprelon
Meprelon (metyloprednizolon) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z ostrymi zakażeniami wirusowymi (np. półpasiec, ospa wietrzna), przewlekłym zapaleniem wątroby z obecnością HBsAg, infekcjami grzybiczymi, poliomyelitis, gruźlicą (konieczne równoczesne leczenie przeciwgruźlicze), a także w okresie około 8 tygodni przed i 2 tygodni po szczepieniach żywymi szczepionkami. Lek należy stosować wyłącznie przy bezwzględnych wskazaniach, uwzględniając ryzyko reaktywacji chorób zakaźnych oraz potencjalne maskowanie objawów infekcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko perforacji jelit w przebiegu ciężkich wrzodziejących zapaleń jelita grubego, zapalenia uchyłków oraz po operacjach jelit, gdzie metyloprednizolon może maskować objawy zapalenia otrzewnej. U pacjentów z twardziną układową stosowanie dawki ≥12 mg/dobę wiąże się z ryzykiem twardzinowego przełomu nerkowego, wymagającym monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek (stężenie kreatyniny). W przypadku nowotworów układu krwiotwórczego istnieje ryzyko zespołu rozpadu guza (TLS), szczególnie u pacjentów z wysokim tempem proliferacji, dużą masą guza lub wysoką wrażliwością na chemioterapię, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej.
brak laktazy, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba psychiczna, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, gruźlica, guz chromochłonny nadnerczy, infekcja grzybicza, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, marskość wątroby, martwicze zapalenie jelit, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, nowotwór układu krwiotwórczego, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, perforacja jelit, perforacja przewodu pokarmowego, poliomyelitis, półpasiec, przełom guza chromochłonnego, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, rozedma pęcherzykowa jelit, szczepienie przeciwgruźlicze, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, wirus opryszczki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zaćma, zakażenie bakteryjne, zakażenie oportunistyczne, zakażenie wirusowe, zapalenie otrzewnej, zapalenie rogówki, zapalenie uchyłków jelita, zarażenie pasożytnicze, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Synoptis
Darunavir Synoptis, stosowany doustnie w skojarzeniu z rytonawirem w dawce wzmacniającej oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi, wymaga ścisłego monitorowania odpowiedzi wirologicznej i badań oporności w przypadku niewystarczającej supresji HIV. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z mutacjami DRV-RAM, wiremią ≥100 000 kopii/mL oraz liczbą CD4+ <100 x 10⁶/L w schemacie raz na dobę. Produkt jest przeciwwskazany u dzieci <3 lat lub <15 kg oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W trakcie terapii należy monitorować funkcję wątroby, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C, ze względu na ryzyko zapalenia wątroby indukowanego lekiem (0,5% w badaniach klinicznych). W przypadku ciężkich reakcji skórnych (0,4% pacjentów), w tym zespołu DRESS i Stevensa-Johnsona (<0,1%), konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia. Darunavir wiąże się głównie z kwaśną glikoproteiną α1, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami.
aminotransferazy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, enzymy wątrobowe, glikoproteina p, hemofilia, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, marskość wątroby, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, oporność na darunawir, ostra uogólniona osutka krostkowa, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby typu B, supresja wirusa, wiremia HIV-1, wirus opryszczki, wirus półpaśca, zapalenie płuc Pneumocystis, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Accord
Podczas terapii produktem Darunavir Accord, zawierającym darunawir w skojarzeniu z rytonawirem, konieczna jest regularna ocena odpowiedzi wirologicznej, a w przypadku braku lub utraty odpowiedzi zaleca się badania oporności. Schemat z darunawirem i rytonawirem podawany raz na dobę nie jest zalecany u pacjentów z mutacjami DRV-RAM, wiremią HIV-1 RNA ≥100 000 kopii/mL lub liczbą komórek CD4+ <100 x 10⁶/L. U dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg stosowanie jest niewskazane ze względu na brak danych. W ciąży darunawir z rytonawirem stosuje się tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko, z uwzględnieniem interakcji z innymi lekami. U osób powyżej 65. roku życia zaleca się ostrożność ze względu na częstsze współistniejące choroby i obniżoną czynność wątroby. W trakcie terapii obserwowano ciężkie reakcje skórne (0,4%), w tym zespół DRESS i Stevensa-Johnsona (<0,1%), które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergią na sulfonamidy, gdyż darunawir zawiera ugrupowanie sulfonamidowe.
alergia na sulfonamidy, AspAT AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, czynnik VIII, darunawir, dehydrogenaza alkoholowa, glikoproteina p, hemofilia, hiperlipidemia, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy, komórki CD4, lek przeciwretrowirusowy, marskość wątroby, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mutacja DRV-RAM, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, odpowiedź wirologiczna, oporność na darunawir, ostra uogólniona osutka krostkowa, podwyższona aktywność transaminaz, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reaktywacja wirusa opryszczki, rytonawir, terapia przeciwretrowirusowa, ugrupowanie sulfonamidowe, wiremia HIV-1, wylew śródskórny, wysypka polekowa, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie płuc Pneumocystis, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenofovir disoproxil Aurovitas
Przed rozpoczęciem terapii tenofowirem dizoproksylu (Tenofovir disoproxil Aurovitas) u pacjentów z zakażeniem HBV należy obligatoryjnie wykonać test na obecność przeciwciał HIV, aby wykluczyć współzakażenie i dobrać odpowiedni schemat leczenia. Produkt nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi tenofowir dizoproksyl lub alafenamid, a także z adefowirem dipiwoksylem i dydanozyną ze względu na ryzyko niepowodzenia terapii i wczesnego rozwoju oporności. Kluczowe jest monitorowanie funkcji nerek, w tym klirensu kreatyniny i stężenia fosforanów w surowicy, szczególnie w pierwszych tygodniach i miesiącach leczenia oraz okresowo co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. Przerwanie terapii należy rozważyć, gdy klirens kreatyniny spadnie poniżej 50 ml/min lub stężenie fosforanów w surowicy obniży się do <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l). Należy unikać jednoczesnego stosowania leków nefrotoksycznych oraz zachować szczególną ostrożność przy podawaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych i inhibitorów proteazy wzmocnionych rytonawirem lub kobicystatem, ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.
adefowir dipiwoksyl, aktywność AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, fosforany w surowicy, gęstość mineralna kości, inhibitor proteazy, klasyfikacja Childa-Pugha-Turcotte’a, klirens kreatyniny, ledipaswir/sofosbuwir, lek nefrotoksyczny, marskość wątroby, martwica kości, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, schemat leczenia przeciwretrowirusowego, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sofosbuwir/welpataswir, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności mitochondriów, zakażenie HBV, zapalenie siatkówki, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Synoptis
Darunavir Synoptis, stosowany w terapii przeciwretrowirusowej, wymaga podawania wyłącznie doustnie w skojarzeniu z rytonawirem w dawce wzmacniającej oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Zaleca się regularną ocenę odpowiedzi wirologicznej i badania oporności w przypadku utraty skuteczności. Nie stosować u pacjentów z mutacjami DRV-RAM, wiremią HIV-1 RNA ≥100 000 kopii/mL lub liczbą CD4+ <100 x 10⁶/L przy schemacie raz na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (zwłaszcza przewlekłym zapaleniem typu B lub C) konieczne jest częstsze monitorowanie AspAT/AlAT, a w przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby darunavir jest przeciwwskazany. U pacjentów z niewydolnością nerek nie wymaga się zmiany dawkowania. W trakcie terapii obserwowano ciężkie reakcje skórne (0,4%), w tym zespół DRESS i Stevens-Johnsona (<0,1%), co wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Darunavir zawiera ugrupowanie sulfonamidowe, co wymaga ostrożności u pacjentów z alergią na sulfonamidy.
alergia na sulfonamidy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, dializa otrzewnowa, eozynofilia, hemodializa, hemofilia typu A, immunosupresja, inhibitor proteazy, kortykosteroidy, kwaśna glikoproteina α1, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, oporność na darunawir, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reaktywacja immunologiczna, supresja wirusa, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Meprelon
Meprelon (metyloprednizolon) powinien być stosowany wyłącznie przy bezwzględnych wskazaniach, z zachowaniem szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z aktywnymi zakażeniami wirusowymi (np. półpasiec, Herpes), przewlekłym zapaleniem wątroby z HBsAg+, zakażeniami grzybiczymi, bakteryjnymi, gruźlicą (tylko w skojarzeniu z lekami przeciwgruźliczymi), a także u osób z chorobami wrzodowymi, ciężką osteoporozą, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, jaskrą czy schorzeniami rogówki. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko perforacji jelit w przebiegu ciężkich wrzodziejących zapaleń jelita grubego, zapalenia uchyłków oraz po operacjach jelit, gdzie objawy zapalenia otrzewnej mogą być maskowane przez glikokortykosteroidy. W trakcie terapii zgłaszano przypadki rozedmy pęcherzykowej jelit, wymagającej diagnostyki obrazowej (np. TK) i intensywnego leczenia. U pacjentów z cukrzycą może wystąpić zwiększone zapotrzebowanie na insulinę lub leki przeciwcukrzycowe, a u osób z nadciśnieniem tętniczym konieczna jest regularna kontrola ciśnienia krwi.
brak laktazy, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, cukrzyca, echokardiogram, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny nadnerczy, HBsAg, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, kreatynina, lek przeciwgruźliczy, martwicze zapalenie jelit, metyloprednizolon, miastenia, nadciśnienie tętnicze, nieostre widzenie, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, nowotwór układu krwiotwórczego, ospa wietrzna, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, perforacja jelit, poliomyelitis, półpasiec, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, robak obły, rozedma pęcherzykowa jelit, sepsa, tomografia komputerowa, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, wirus herpes, wirus opryszczki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaćma, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie otrzewnej, zapalenie rogówki, zapalenie uchyłków jelita, zarażenie pasożytnicze, zespół rozpadu guza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Metokarbamol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Metokarbamol wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą i przewlekłą w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych, gdzie objawy zatrucia (atakksja, katalepsja, skurcze, śpiączka) pojawiały się przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Przewlekła toksyczność obserwowana była jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne dawki ludzkie, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Niemniej jednak, brak jest kompleksowych badań oceniających wpływ metokarbamolu na reprodukcję, mutagenność oraz karcynogenność, co stanowi istotną lukę w pełnej ocenie bezpieczeństwa tej substancji w praktyce klinicznej.
ataksja, atrofia jąder, dawka terapeutyczna, degeneracja miąższu wątroby, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie miorelaksacyjne, guz pęcherza moczowego, guz wątroby, hamowanie spermatogenezy, hemoliza oksydacyjna, katalepsja, margines bezpieczeństwa, martwica zrazika wątroby, methemoglobinemia, metokarbamol, paracetamol, potencjał mutagenny, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexamethasone Zentiva
Dexamethasone Zentiva w dawce 8 mg w formie tabletek wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niedoczynności kory nadnerczy, która może utrzymywać się nawet ponad rok po zakończeniu terapii. W sytuacjach stresu fizycznego (np. uraz, zabieg chirurgiczny) konieczne może być zwiększenie dawki. Terapia wiąże się z immunosupresją, co zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i grzybiczych, a także maskuje objawy infekcji, utrudniając diagnostykę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z aktywnymi infekcjami wirusowymi (np. HBV, półpasiec, ospa wietrzna), przewlekłym zapaleniem wątroby, układowymi grzybicami, strongyloidozą oraz u osób po szczepieniach żywymi szczepionkami. Deksametazon może nasilać przebieg chorób takich jak gruźlica, polio czy choroby psychiczne, a także powodować poważne powikłania okulistyczne (zaćma, jaskra, CSCR) i ryzyko perforacji jelita w ciężkich stanach zapalnych przewodu pokarmowego.
antygen HBsAg, bradykardia, brak laktazy, centralna retinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, cukrzyca, działanie immunosupresyjne, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra infekcja wirusowa, ostra niewydolność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, półpasiec, przewlekła choroba płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, strongyloidoza, układowa grzybica, uszkodzenie rogówki, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie pasożytnicze, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków, zapalenie węzłów chłonnych, zerwanie ścięgna, zespół odstawienia kortyzonu, zespół rozpadu guza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esotkaleno
Produkt leczniczy Esotkaleno, zawierający prednizon, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na immunosupresyjne działanie zwiększające ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i oportunistycznych, a także możliwość maskowania objawów infekcji. Szczególnie niebezpieczne jest ryzyko reaktywacji utajonych zakażeń, takich jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. Stosowanie Esotkaleno jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłej kontroli i leczenia wspomagającego w przypadku ostrych i przewlekłych zakażeń, chorób wrzodowych, osteoporozy, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, zaburzeń psychicznych, jaskry, owrzodzeń rogówki oraz u pacjentów z guzem chromochłonnym. Dawkowanie prednizonu ≥15 mg/dobę u pacjentów z twardziną układową wiąże się z ryzykiem twardzinowego przełomu nerkowego, wymagającym monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek (stężenie kreatyniny). Należy również uwzględnić ryzyko perforacji jelit, zwłaszcza przy współistniejących chorobach przewodu pokarmowego, oraz zwiększone ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien przy jednoczesnym stosowaniu fluorochinolonów.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność serca, cukrzyca, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, opóźnienie wzrostu, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostre zakażenie wirusowe, owrzodzenie rogówki, perforacja jelit, poliomyelitis, półpasiec, prednizon, przełom guza chromochłonnego, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, stężenie kreatyniny, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychiczne, zaburzenie widzenia, zaćma, zakażenie oportunistyczne, zapalenie istoty szarej rdzenia, zapalenie otrzewnej, zapalenie ścięgien, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zarażenie pasożytnicze, zerwanie ścięgna, żywa szczepionka