objaw Kehr’a
Objaw Kehr’a jest istotnym objawem klinicznym wskazującym na obecność krwi w jamie otrzewnej, najczęściej w wyniku pęknięcia śledziony. Charakteryzuje się ostrym bólem w lewej okolicy podobojczykowej, który może promieniować do lewego barku. Pojawia się na skutek podrażnienia przepony przez krew gromadzącą się pod nią (głównie w przestrzeni podprzeponowej).
Objaw ten może wystąpić zarówno bezpośrednio po urazie, jak i z opóźnieniem – nawet do kilkudziesięciu godzin po zdarzeniu traumatycznym. Wzmaga się podczas wdechu, kaszlu oraz zmiany pozycji ciała. Jest szczególnie istotny w diagnostyce urazów jamy brzusznej, zwłaszcza gdy podejrzewa się uszkodzenie śledziony, pęknięcie ciąży pozamacicznej lub pęknięcie tętniaka aorty brzusznej.
W praktyce klinicznej, objaw Kehr’a jest ważnym sygnałem alarmowym wymagającym pilnej diagnostyki obrazowej (USG, TK) oraz potencjalnej interwencji chirurgicznej. Należy pamiętać, że nieobecność tego objawu nie wyklucza krwawienia wewnątrzbrzusznego, dlatego zawsze należy rozpatrywać go w kontekście całego obrazu klinicznego pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta śledziona – Objawy
Pęknięcie śledziony stanowi stan nagły, wymagający pilnej interwencji medycznej ze względu na ryzyko masywnego krwawienia do jamy brzusznej i wstrząsu hipowolemicznego. Objawy kliniczne obejmują ból w lewym górnym kwadrancie brzucha, często promieniujący do lewego barku (objaw Kehra, występujący u około 50% pacjentów), tkliwość, wzdęcie brzucha oraz objawy hipowolemii takie jak przyspieszony puls, niskie ciśnienie tętnicze, zawroty głowy, bladość skóry i zaburzenia świadomości. Pęknięcia mogą mieć charakter natychmiastowy lub opóźniony (do 40 dni po urazie), a ich ciężkość klasyfikuje się w skali od I do V, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru strategii terapeutycznej. Szczególnie istotne jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych i poziomu hemoglobiny w ciągu pierwszych 24-48 godzin, gdyż stan pacjenta może ulec gwałtownemu pogorszeniu.
hematokryt, hemoglobina, hipowolemia, krwawienie do jamy brzusznej, naczynie krwionośne, nerw przeponowy, niskie ciśnienie krwi, objaw Kehr’a, oddział intensywnej terapii, opóźnione pęknięcie śledziony, pęknięta śledziona, spadek ciśnienia tętniczego, splenomegalia, spontaniczne pęknięcie śledziony, stan świadomości, tachykardia, tępy uraz brzucha, tkanka nabłonkowa, uszkodzenie narządu, wstrząs hipowolemiczny, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta śledziona – Diagnostyka i diagnoza
Pęknięcie śledziony stanowi stan nagły wymagający szybkiej diagnostyki i interwencji ze względu na ryzyko masywnego krwotoku wewnętrznego. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (ocena bolesności, objaw Kehr’a, objawy niestabilności hemodynamicznej), badaniach obrazowych oraz laboratoryjnych. U pacjentów stabilnych hemodynamicznie złotym standardem jest tomografia komputerowa (TK) z kontrastem dożylnym, charakteryzująca się czułością około 85,7% i zdolnością wykrycia nawet 100 ml krwi w jamie brzusznej. U pacjentów niestabilnych hemodynamicznie preferowane jest szybkie badanie ultrasonograficzne FAST, o czułości około 57,1%, umożliwiające ocenę obecności wolnego płynu przy łóżku pacjenta. Diagnostyczne płukanie otrzewnej (DPL) stosuje się w sytuacjach wątpliwych, zwłaszcza u pacjentów niestabilnych. Klasyfikacja uszkodzeń śledziony według AAST (stopnie I-V) pomaga w doborze leczenia – wyższe stopnie (IV-V) zwykle wymagają interwencji chirurgicznej, niższe (I-III) mogą być leczone zachowawczo.
angiografia, badania koagulologiczne, badanie FAST, badanie fizykalne, bilans płynów, krwiak podtorebkowy, krwotok wewnętrzny, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, niestabilność hemodynamiczna, objaw Kehr’a, objawy brzuszne, opóźnione pęknięcie śledziony, pęknięta śledziona, perforacja wrzodu, rezonans magnetyczny, ropień śledziony, samoistne pęknięcie śledziony, scyntygrafia, tomografia komputerowa, układ krzepnięcia, zapalenie trzustki, zawał śledziony