koagulacja wewnątrznaczyniowa

Koagulacja wewnątrznaczyniowa, znana również jako zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC – Disseminated Intravascular Coagulation), to poważne zaburzenie hemostazy charakteryzujące się niekontrolowaną aktywacją procesów krzepnięcia w naczyniach krwionośnych. W przebiegu DIC dochodzi do jednoczesnego powstawania mikrozakrzepów w naczyniach oraz wyczerpania czynników krzepnięcia i płytek krwi, co paradoksalnie prowadzi do zwiększonego ryzyka krwawień.

Etiologia DIC obejmuje szerokie spektrum stanów klinicznych, wśród których najczęstsze to: sepsa, urazy wielonarządowe, nowotwory złośliwe, powikłania położnicze, oparzenia oraz ukąszenia jadowitych węży. Patofizjologia procesu polega na nadmiernej aktywacji kaskady krzepnięcia, co prowadzi do generacji trombiny i powstawania złogów fibryny w mikrokrążeniu.

Obraz kliniczny DIC może być bardzo zróżnicowany – od postaci ostrej, objawiającej się masywnym krwawieniem zagrażającym życiu, po postać przewlekłą z dominującymi objawami zakrzepowymi. Diagnostyka obejmuje ocenę parametrów układu krzepnięcia (przedłużony czas PT i APTT, obniżony poziom fibrynogenu), ocenę liczby płytek krwi oraz oznaczenie markerów aktywacji krzepnięcia (D-dimery, produkty degradacji fibryny).

Leczenie DIC powinno być ukierunkowane przede wszystkim na eliminację przyczyny wywołującej zaburzenia krzepnięcia. Postępowanie wspierające obejmuje przetaczanie preparatów krwiopochodnych (osocze świeżo mrożone, koncentrat płytek krwi, krioprecypitat), a w wybranych przypadkach również stosowanie heparyny, szczególnie w postaciach z dominującymi objawami zakrzepowymi.