dżuma dymienicza
Dżuma dymienicza to najbardziej powszechna forma dżumy, ostra choroba zakaźna wywoływana przez bakterię Yersinia pestis. Charakteryzuje się nagłym początkiem z wysoką gorączką, silnym bólem głowy, wymiotami i szybko postępującym powiększeniem węzłów chłonnych, głównie pachwinowych, pachowych i szyjnych, które tworzą bolesne, obrzękłe skupiska zwane dymienicami.
Zakażenie następuje poprzez ukąszenie zainfekowanej pchły, najczęściej pchły szczurzej (Xenopsylla cheopis), która jest głównym wektorem przenoszącym bakterie z gryzoni na człowieka. Okres inkubacji wynosi zazwyczaj 2-8 dni. Nieleczona dżuma dymienicza ma wskaźnik śmiertelności wynoszący 30-60%, jednak przy wczesnym rozpoznaniu i leczeniu antybiotykami (streptomycyna, gentamycyna, doksycyklina) śmiertelność można znacząco obniżyć.
Dżuma dymienicza była przyczyną wielu epidemii w historii ludzkości, w tym „Czarnej Śmierci” w XIV wieku, która zabiła około 30-60% populacji Europy. Obecnie występuje endemicznie w niektórych regionach Afryki, Azji i Ameryki Południowej i Północnej. Zgodnie z regulacjami Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych (IHR), dżuma jest chorobą podlegającą obowiązkowemu zgłaszaniu do Światowej Organizacji Zdrowia (WHO).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dżuma – Objawy
Dżuma, wywoływana przez Gram-ujemną bakterię Yersinia pestis, manifestuje się w trzech głównych postaciach: dymieniczej, posocznicowej i płucnej, każda z odmiennym przebiegiem klinicznym i śmiertelnością. Okres inkubacji wynosi od 1 do 7 dni, z objawami początkowymi obejmującymi wysoką gorączkę do 41°C, dreszcze, bóle głowy, osłabienie, nudności i biegunkę. Dżuma dymienicza, najczęstsza forma (ponad 80% przypadków), charakteryzuje się bolesnym powiększeniem węzłów chłonnych (dymienice o średnicy 1-10 cm), najczęściej w pachwinach, pachach lub na szyi, pojawiającym się 2-8 dni po ekspozycji. Dżuma posocznicowa rozwija się w wyniku bakteriemii, prowadząc do DIC, wstrząsu septycznego, martwicy tkanek i niewydolności wielonarządowej, z niemal 100% śmiertelnością bez leczenia. Dżuma płucna, o inkubacji 1-3 dni, objawia się wysoką gorączką, kaszlem z krwiopluciem (plwocina o wyglądzie „syropu malinowego”), bólem w klatce piersiowej i ostrą niewydolnością oddechową, z równie wysoką śmiertelnością w przypadku braku terapii.
antybiotyk sulfonamidowy, bakteriemia, choroba zakaźna, droga kropelkowa, dymienica, dżuma dymienicza, dżuma płucna, dżuma posocznicowa, hepatomegalia, krwioplucie, majaczenie, martwica tkanek, niewydolność wielonarządowa, odkrztuszanie, okres inkubacji, ostra niewydolność oddechowa, posocznica, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, splenomegalia, węzeł chłonny, wstrząs septyczny, Yersinia pestis, zaburzenia świadomości, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zgorzel - Leksykon chorób i schorzeń
Dżuma – Patofizjologia i mechanizm
Dżuma, wywoływana przez Gram-ujemną pałeczkę Yersinia pestis, jest ostrą chorobą zakaźną przenoszoną głównie przez ukąszenia zakażonych pcheł, ale także drogą kropelkową lub kontaktem z zakażonymi tkankami. Patogeneza obejmuje cykl namnażania bakterii w jelicie pchły, gdzie tworzą biofilm blokujący przełyk, co ułatwia transmisję. U człowieka Y. pestis przeżywa i replikuje wewnątrz makrofagów, wykorzystując system sekrecji typu III (T3SS) do wstrzykiwania białek efektorowych Yops, które hamują fagocytozę i odpowiedź immunologiczną gospodarza. Kluczowe czynniki wirulencji kodowane na plazmidach to m.in. system T3SS, antygen V, siderofor jersinibaktyna (ybt), aktywator plazminogenu (Pla) oraz białko kapsułkowe. Y. pestis unika rozpoznania przez układ odpornościowy poprzez modyfikację lipopolisacharydu i hamowanie aktywacji receptorów TLR, co umożliwia szybkie rozprzestrzenianie się bakterii i rozwój trzech form dżumy: dymieniczej (śmiertelność 50-60%), posocznicowej (~100%) i płucnej (~100%).
aktywator plazminogenu, aktywność fibrynolityczna, apoptoza makrofagów, bakteriemia, biofilm, czynnik wirulencji, droga kropelkowa, dżuma dymienicza, dżuma płucna, dżuma posocznicowa, fluorochinolon, fosfataza tyrozynowa, fosfolipaza D, gentamycyna, hemina, koagulacja wewnątrznaczyniowa, martwica niedokrwienna, pałeczka Gram-ujemna, patogen wewnątrzkomórkowy, przełyk, receptor TLR2, streptomycyna, system sekrecji typu III, tetracyklina, trofozoit, węzeł chłonny, Yersinia pestis - Leksykon chorób i schorzeń
Dżuma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Dżuma, wywoływana przez bakterię Yersinia pestis, jest ostrą chorobą zakaźną o wysokiej śmiertelności, szczególnie w postaci płucnej, wymagającą natychmiastowej interwencji medycznej. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie antybiotykoterapii w ciągu 24 godzin od pojawienia się objawów, co znacząco poprawia rokowanie. Leczenie opiera się na gentamycynie, fluorochinolonach (ciprofloksacyna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna) oraz streptomycynie, z czasem terapii wynoszącym 10-14 dni. W przypadku przeciwwskazań stosuje się doksycyklinę lub chloramfenikol, szczególnie przy zajęciu OUN. Izolacja pacjentów z dżumą płucną powinna trwać 48-72 godziny od rozpoczęcia leczenia i odbywać się w sali z ujemnym ciśnieniem, z zastosowaniem środków ochrony osobistej (maski, fartuchy, rękawiczki). Dżuma dymienicza wymaga standardowych środków ostrożności, a profilaktyka antybiotykowa (doksycyklina lub ciprofloksacyna przez 7 dni) jest wskazana dla osób z bliskiego kontaktu z chorymi na dżumę płucną.
antybiotykoterapia, bakteriemia, chloramfenikol, doksycyklina, dymienica, dysfagia, dżuma, dżuma dymienicza, dżuma płucna, dżuma posocznicowa, filtracja kłębuszkowa, fluorochinolony, gentamycyna, izolacja kropelkowa, kontrola zakażeń, nacięcie i drenaż, niewydolność wielonarządowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, polipragmazja, posiew plwociny, profilaktyka poekspozycyjna, środki ochrony osobistej, streptomycyna, terapia antybiotykowa, układ oddechowy, węzeł chłonny, wsparcie wentylacyjne, wstrząs septyczny, Yersinia pestis, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej - Leksykon chorób i schorzeń
Dżuma – Etiologia i przyczyny
Dżuma, wywoływana przez Gram-ujemną bakterię Yersinia pestis, jest ciężką chorobą zoonotyczną o wysokiej zjadliwości, wynikającej z obecności 32 specyficznych genów chromosomalnych oraz trzech plazmidów wirulencji (w tym pPst/pPCP1 o wielkości 9,5 kb kodującego aktywator plazminogenu Pla oraz pFra/pMT1 o wielkości 100 kb). Bakteria ta przetrwa w środowisku do 100 dni we krwi i do 9 miesięcy w ciałach ludzkich, a jej głównym rezerwuarem są gryzonie i ich pchły, zwłaszcza pchła szczura (Xenopsylla cheopis). Do zakażenia ludzi dochodzi najczęściej przez ukąszenie zakażonej pchły, ale także przez kontakt z zakażonymi zwierzętami, spożycie niedogotowanego mięsa czy inhalację zakaźnych kropli w przypadku dżumy płucnej, która jest jedyną formą przenoszoną bezpośrednio między ludźmi. Epidemiologia dżumy obejmuje endemiczne ogniska na wszystkich kontynentach poza Australią, z największą liczbą przypadków w Afryce i sporadycznymi zachorowaniami w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych.
aktywator plazminogenu, aldehyd glutarowy, białko błony zewnętrznej, broń biologiczna, choroba zakaźna, choroba zoonotyczna, Czarna Śmierć, czynnik wirulencji, dymienica, dżuma dymienicza, dżuma płucna, dżuma posocznicowa, niewydolność oddechowa, pałeczka Gram-ujemna, plazmid wirulencji, podchloryn sodu, posocznica, środek dezynfekujący, wektor choroby, Yersinia pestis, Yersinia pseudotuberculosis, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Dżuma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Dżuma, wywoływana przez Yersinia pestis, charakteryzuje się wysoką śmiertelnością, szczególnie przy opóźnionym leczeniu. Wskaźniki śmiertelności różnią się w zależności od formy klinicznej: dżuma dymienicza bez leczenia ma śmiertelność 30-60%, leczona około 10%; dżuma posocznicowa wykazuje 30-50% śmiertelności mimo antybiotykoterapii, a nieleczona niemal 100%; dżuma płucna jest niemal zawsze śmiertelna bez leczenia (100%), a przy terapii śmiertelność wynosi 30-50%. Wczesne wdrożenie antybiotyków jest kluczowe, zwłaszcza że dżuma płucna może prowadzić do zgonu w ciągu 18-24 godzin od pojawienia się objawów. Stosowane klasy leków to aminoglikozydy, tetracykliny, fluorochinolony, sulfonamidy, fenikole oraz β-laktamy, przy czym zalecana jest monoterapia ze względu na brak dowodów na korzyści terapii skojarzonej.
aminoglikozyd, antybiotykoterapia, broń biologiczna, czynnik środowiskowy, dżuma dymienicza, dżuma płucna, dżuma posocznicowa, fluorochinolon, leczenie skojarzone, model mysi, monoterapia, odpowiedź immunologiczna, oporność na antybiotyki, sulfonamid, tetracyklina, wczesna antybiotykoterapia, WHO, Yersinia pestis, zdrowie publiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Dżuma – Epidemiologia
Dżuma, wywoływana przez bakterię Yersinia pestis, pozostaje poważnym zagrożeniem zdrowia publicznego, szczególnie w 26 krajach endemicznych, głównie w Afryce, Azji i Ameryce Południowej. Rocznie notuje się około 600-2000 przypadków, z globalną śmiertelnością poniżej 200 zgonów, głównie z powodu braku leczenia. Największe obciążenie chorobą obserwuje się na Madagaskarze, w Demokratycznej Republice Konga i Peru. W USA dżuma występuje sporadycznie, głównie w zachodnich stanach, ze średnio 7 przypadkami rocznie, z dominującą postacią dymieniczą (>80%). Choroba przenosi się głównie przez ukąszenia zakażonych pcheł, kontakt z zakażonymi zwierzętami oraz drogą kropelkową w przypadku dżumy płucnej, która wymaga izolacji pacjentów i stosowania środków ochrony osobistej. Wczesne podanie antybiotyków (np. doksycykliny, cyprofloksacyny) w ciągu 24 godzin od objawów jest kluczowe dla zmniejszenia śmiertelności, a chemioprofilaktyka jest zalecana dla osób z bliskiego kontaktu z chorymi.
antybiotyk profilaktyczny, antybiotykoterapia, chemioprofilaktyka, choroba odzwierzęca, Czarna Śmierć, czynnik bioterrorystyczny, dżuma dymienicza, dżuma płucna, dżuma posocznicowa, międzynarodowe przepisy zdrowotne, nadzór epidemiologiczny, nadzór syndromiczny, oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe, przenoszenie kropelkowe, śmiertelność, system nadzoru, wskaźnik śmiertelności, wybuch epidemii, Yersinia pestis, zoonoza