wałeczki zasadochłonne
Wałeczki zasadochłonne, znane również jako wałeczki leukocytarne, to cylindryczne struktury białkowe obserwowane w osadzie moczu, które zawierają komórki zasadochłonne (neutrofile, eozynofile lub inne leukocyty). Powstają w wyniku przesączania leukocytów do światła kanalików nerkowych i ich połączenia z białkiem Tamma-Horsfalla, które tworzy swoisty „odlew” kanalików.
Obecność wałeczków zasadochłonnych w moczu jest zawsze zjawiskiem patologicznym i wskazuje na proces zapalny toczący się w obrębie nerek. Są one charakterystyczne dla ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek, ostrego cewkowo-śródmiąższowego zapalenia nerek, a także mogą występować w przebiegu kłębuszkowych zapaleń nerek.
W badaniu mikroskopowym osadu moczu wałeczki zasadochłonne mają charakterystyczny wygląd cylindrów z widocznymi komórkami leukocytarnymi. Ich wykrycie ma istotne znaczenie diagnostyczne, gdyż pozwala zlokalizować proces zapalny właśnie w miąższu nerki, a nie w dolnych drogach moczowych. Ilość wałeczków zasadochłonnych w moczu często koreluje z nasileniem procesu zapalnego w nerkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Camlocor 16 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksyczności układowej przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) odnotowano jedynie zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu, przy dawkach znacznie przekraczających dawki kliniczne. Istotne zmiany nefrotoksyczne, w tym śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny, były wtórne do niedociśnienia i zaburzeń przepływu nerkowego. Zaobserwowano również rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiąże się z farmakologicznym działaniem antagonisty receptora angiotensyny II, jednak zmiany te nie występowały u ludzi w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazał toksyczność płodową w późnym okresie ciąży oraz brak działania mutagennego, klastogennego i rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badanie kancerogenne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, efekt mutagenny, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, mocznik i kreatynina, nefrotoksyczność, niedociśnienie, parametry krwinek czerwonych, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, rozstrzenie kanalików nerkowych, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność płodowa, wałeczki zasadochłonne, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbis 16 mg
Przedkliniczne badania kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Karbis, wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. W badaniach na myszy, szczurach, psach i małpach nie zaobserwowano nieprawidłowości układowych, choć wysokie dawki powodowały zmniejszenie parametrów erytrocytarnych (spadek liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu). W nerkach stwierdzono zmiany takie jak śródmiąższowe zapalenie, rozstrzenie kanalików, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co wiązano z farmakologicznym działaniem leku i wtórnym zaburzeniem przepływu nerkowego, a nie bezpośrednią toksycznością. U zwierząt doświadczalnych obserwowano także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, zjawisko nieobecne u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
Badania na młodych szczurach wykazały, że kandesartan w dawce 10 mg/kg powodował zmniejszenie masy ciała i masy serca, przy ekspozycji 7-78-krotnie wyższej niż u dzieci otrzymujących dawki terapeutyczne (0,2 mg/kg u dzieci 1-<6 lat oraz 16 mg u dzieci 6-<17 lat). Nie określono poziomu NOEL, co pozostawia nieustalony margines bezpieczeństwa dla wpływu na masę serca. Zablokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) przez kandesartan może zaburzać rozwój nerek u noworodków, dlatego lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 1 roku życia. Ponadto, w późniejszym okresie ciąży wykazano toksyczny wpływ na płód. Badania genotoksyczności i długoterminowe nie wykazały mutagenności, klastogenności ani działania rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania kandesartanu w długim okresie.
aparat przykłębuszkowy, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, kreatynina, markery funkcji nerek, mocznik, parametry krwinek czerwonych, przepływ nerkowy, rozstrzenie kanalików nerkowych, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Casaro 8 mg
Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu (substancji czynnej leku Casaro) wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej przy dawkach terapeutycznych, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne obserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt). W nerkach stwierdzono zmiany takie jak śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, co wiąże się z hipotensyjnym działaniem kandesartanu i zmianami przepływu nerkowego typowymi dla antagonistów receptora angiotensyny II. Ponadto zaobserwowano rozrost/przerost komórek aparatu przykłębkowego, uznawany za efekt farmakologiczny bez znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych. U młodych szczurów odnotowano zmniejszenie masy ciała i serca, przy czym ekspozycja na kandesartan przy dawce 10 mg/kg była 12-78 razy wyższa niż u dzieci 1-<6 lat (0,2 mg/kg) oraz 7-54 razy wyższa niż u dzieci 6-<17 lat (16 mg). Brak określenia NOEL ogranicza ocenę marginesu bezpieczeństwa dla tych efektów.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębkowy, działanie mutagenne, hematokryt, hemoglobina, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetylu, mocznik i kreatynina, nefrotoksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, przeciwwskazanie, przerost komórek, rozwój nerek, ryzyko karcinogenne, śródmiąższowe zapalenie nerek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon substancji czynnych
Kandesartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kandesartan cyleksetyl, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje w badaniach przedklinicznych działanie obniżające parametry erytrocytarne (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz wywołuje zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych i podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany te są wtórne do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzenia przepływu nerkowego, nie mając istotnego znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych. Kandesartan indukuje także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym, bez klinicznej istotności w dawkach stosowanych u ludzi. W badaniach na młodych szczurach obserwowano zmniejszenie masy ciała i masy serca przy dawce 10 mg/kg, co odpowiada ekspozycji 7-78-krotnie wyższej niż u dzieci (0,2 mg/kg dla 1-6 lat i 16 mg dla 6-17 lat), jednak brak jest określonego NOEL i marginesu bezpieczeństwa dla tych efektów.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, dysfagia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, kreatynina, krwinki czerwone, mocznik, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, przepływ nerkowy, rozstrzenie kanalików nerkowych, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carzap 8 mg
Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej produktu Carzap, wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Wysokie dawki u zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) powodowały zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych, wałeczki zasadochłonne i podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany te były wtórne do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego, a nie bezpośrednią toksycznością leku. Zaobserwowano także rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, typowy dla leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, bez istotnego znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazał negatywny wpływ na rozwój płodu w II i III trymestrze ciąży, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania w tym okresie.
aparat przykłębuszkowy, ciśnienie tętnicze, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu, krwinki czerwone, mocznik i kreatynina, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozstrzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres HCT 16 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu Candepres HCT, zawierającego kandesartan cyleksetyl i hydrochlorotiazyd, wykazały istotne zmiany w parametrach nerkowych i hematologicznych u zwierząt laboratoryjnych. Kandesartan w dużych dawkach powodował obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, co może wskazywać na ryzyko niedokrwistości przy długotrwałej terapii. W nerkach obserwowano zwyrodnienie komórek, poszerzenie kanalików oraz obecność wałeczków zasadochłonnych, a także podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co sugeruje nefrotoksyczność wtórną do działania hipotensyjnego. Dodanie hydrochlorotiazydu potęgowało te efekty, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dodatkowo, kandesartan indukował rozrost i przerost komórek aparatu przykłębkowego, co jest efektem farmakologicznym blokady receptorów angiotensyny II, choć kliniczne znaczenie tych zmian jest prawdopodobnie niewielkie.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębkowy, działanie hipotensyjne, działanie nefrotoksyczne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetyl, mocznik i kreatynina, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, niedokrwistość, parametry hematologiczne, parametry nerkowe, przerost komórek, receptory angiotensyny II, ryzyko karcynogenne, toksyczność rozwojowa, wałeczki zasadochłonne, wskaźniki czerwonokrwinkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia układowe, zwyrodnienie komórek nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres 16 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Candepres, wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej oraz narządowej przy dawkach terapeutycznych. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych (myszy, szczury, psy, małpy) zaobserwowano jednak zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu przy dużych dawkach. Ponadto, w wysokich dawkach kandesartan wykazywał nefrotoksyczność, objawiającą się śródmiąższowym zapaleniem nerek, poszerzeniem kanalików nerkowych, obecnością wałeczków zasadochłonnych oraz wzrostem stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, co prawdopodobnie wynika z działania hipotensyjnego leku i zmian w przepływie nerkowym. Zaobserwowano także rozrost i przerost komórek aparatu przykłębkowego, uznawany za efekt farmakologiczny bez istotnego znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych.
aparat przykłębkowy, badanie niekliniczne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, kreatynina, mocznik, NOEL, parametry krwinek czerwonych, poszerzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, surowica krwi, toksyczność kandesartanu, toksyczność ogólnoustrojowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbis 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Karbis, wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) stosowanie dawek znacznie przekraczających dawki terapeutyczne prowadziło do zmian w nerkach, takich jak śródmiąższowe zapalenie, rozstrzenie kanalików, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, prawdopodobnie wtórnych do hipotensyjnego działania leku. Zaobserwowano również zmniejszenie parametrów morfologii krwi (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) oraz rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak ten ostatni efekt nie występował przy dawkach terapeutycznych u ludzi. U młodych zwierząt odnotowano zmniejszenie masy ciała i masy serca, a ekspozycja na kandesartan w dawkach 10 mg/kg była wielokrotnie wyższa niż u dzieci leczonych dawkami terapeutycznymi (0,2 mg/kg u dzieci 1–<6 lat oraz 16 mg u dzieci 6–<17 lat), co podkreśla ograniczenia w ocenie marginesu bezpieczeństwa i klinicznej istotności tych efektów.
aparat przykłębuszkowy, działanie hipotensyjne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, kreatynina, krwinki czerwone, mocznik, morfologia krwi, noworodek normotensyjny, rakotwórczość, rozstrzenie kanalików nerkowych, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność narządowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej Candepres, wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej i narządowej w dawkach terapeutycznych. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano jednak toksyczne efekty przy dawkach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny, obejmujące zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, tworzenie wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny. Zmiany te są prawdopodobnie konsekwencją działania hipotensyjnego leku i obejmują także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębkowego, co jednak nie ma klinicznego znaczenia przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Badania wykazały toksyczność płodową w późnym okresie ciąży, co uzasadnia przeciwwskazania do stosowania Candepres w ciąży.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębkowy, działanie rakotwórcze, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, mocznik i kreatynina, morfologia krwi, nieprawidłowy rozwój nerek, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, rozwój prenatalny i postnatalny, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność płodowa, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atacand 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach istotnych klinicznie, choć podawanie dużych dawek powodowało zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu. W nerkach zwierząt zaobserwowano śródmiąższowe zapalenie, rozstrzenie kanalików oraz obecność wałeczków zasadochłonnych, a także podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co uznano za efekt wtórny do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzenia przepływu nerkowego, a nie bezpośrednią toksyczność. Ponadto, kandesartan indukował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym bez klinicznego znaczenia przy dawkach terapeutycznych u ludzi. U młodych szczurów obserwowano zmniejszenie masy ciała i serca, przy czym ekspozycja na dawkę 10 mg/kg była od 7 do 78 razy wyższa niż u dzieci stosujących dawki terapeutyczne (0,2 mg/kg u dzieci 1–<6 lat oraz 16 mg u dzieci 6–<17 lat).
aparat przykłębuszkowy, badania in vitro i in vivo, dysfagia, działanie mutagenne i klastogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu, obniżenie ciśnienia tętniczego, parametry czerwonokrwinkowe, przepływ nerkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozstrzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranacand 8 mg
Dane przedkliniczne dotyczące kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej Ranacand, wskazują na brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach klinicznych u różnych gatunków zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy). Wysokie dawki leku powodowały zmniejszenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, co może być związane z farmakologicznym działaniem leku, ale nie obserwowano tego u ludzi w dawkach terapeutycznych. W badaniach nerkowych odnotowano śródmiąższowe zapalenie nerek, rozszerzenie kanalików nerkowych, wałeczki zasadochłonne oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co jest efektem obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego, a nie bezpośrednią nefrotoksycznością. Ponadto, obserwowano rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, również związany z mechanizmem działania leku, bez potwierdzenia u ludzi w dawkach terapeutycznych.
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, mechanizm działania leku, niewydolność nerek, parametry hematologiczne, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Casaro 16 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej oraz działania szkodliwego na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych. W dawkach znacznie przekraczających kliniczne obserwowano zmniejszenie parametrów hematologicznych, takich jak liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny oraz hematokryt. Wysokie dawki indukowały zmiany nerkowe, w tym śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, co najprawdopodobniej wynika z hemodynamicznego działania hipotensyjnego leku. Ponadto, stwierdzono rozrost i/lub przerost komórek aparatu przykłębkowego, uznawany za efekt farmakologiczny bez klinicznego znaczenia przy dawkach terapeutycznych. U młodych zwierząt zaobserwowano zmniejszenie masy ciała i serca, przy ekspozycji na kandesartan od 7 do 78 razy wyższej niż u dzieci leczonych dawkami klinicznymi (0,2 mg/kg u dzieci 1–<6 lat oraz 16 mg u dzieci 6–<17 lat). Brak określenia NOEL ogranicza ocenę marginesu bezpieczeństwa tych efektów.
aparat przykłębkowy, badanie in vivo, działanie klastogenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetylu, kreatynina, noworodek normotensyjny, parametry czerwonokrwinkowe, przerost komórek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres HCT 32 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Candepres HCT, zawierającego kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, nie wykazały nowych, specyficznych działań toksycznych różniących się od efektów obserwowanych przy stosowaniu poszczególnych składników. W badaniach na zwierzętach odnotowano istotne zmiany hematologiczne, takie jak spadek liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Ponadto, kandesartan wywoływał nefrotoksyczne zmiany, w tym zwyrodnienie i poszerzenie kanalików nerkowych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, które były nasilone przez dodatek hydrochlorotiazydu, prawdopodobnie wskutek synergistycznego wpływu na hemodynamikę nerkową. Zmiany te są najprawdopodobniej wtórne do działania hipotensyjnego leku i zmniejszonej perfuzji nerkowej.
aktywność mutagenna, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębkowy, działanie klastogenne, działanie teratogenne, erytrocyty, funkcja nerek, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, mocznik i kreatynina, nefrotoksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przepływ krwi przez nerki, rozrost komórek, toksyczność płodowa, toksyczność składników leku, układ krwiotwórczy, wałeczki zasadochłonne, zwyrodnienie kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kandesar 16 mg
Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych, jednak w modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) zaobserwowano zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, które uznano za efekt wtórny do obniżenia perfuzji nerkowej spowodowanego działaniem hipotensyjnym leku. Ponadto, kandesartan powodował zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) oraz rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach na młodych szczurach dawka 10 mg/kg m.c. generowała ekspozycję 7-78-krotnie wyższą niż u dzieci otrzymujących dawki terapeutyczne (0,2 mg/kg u dzieci 1-<6 lat oraz 16 mg u dzieci 6-<17 lat), jednak brak określenia NOEL utrudnia precyzyjną ocenę marginesu bezpieczeństwa w kontekście wpływu na masę serca i ciała.
aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, mocznik i kreatynina, nieprawidłowość układowa, parametry czerwonokrwinkowe, parametry morfologii krwi, perfuzja nerkowa, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne, zapalenie śródmiąższowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Casaro 32 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Casaro, wykazały brak toksycznego działania na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych. W badaniach na zwierzętach (myszy, szczury, psy, małpy) zaobserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki stosowane u ludzi. Wysokie dawki kandesartanu indukowały zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, co jest interpretowane jako efekt farmakodynamiczny związany z hipotensyjnym działaniem leku. Ponadto, obserwowano rozrost i przerost komórek aparatu przykłębkowego, uznawany za efekt mechanizmu działania antagonisty receptora angiotensyny II, bez klinicznego znaczenia przy dawkach terapeutycznych. U młodych szczurów kandesartan powodował zmniejszenie masy ciała i masy serca przy dawce 10 mg/kg, co odpowiada ekspozycji 12-78 razy wyższej niż u dzieci w wieku 1 do <6 lat (dawka 0,2 mg/kg) oraz 7-54 razy wyższej niż u dzieci 6 do <17 lat (dawka 16 mg). Brak określenia NOEL utrudnia ocenę marginesu bezpieczeństwa tych efektów.
antagonista receptora angiotensyny II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetylu, kreatynina w surowicy, mechanizm farmakologiczny, noworodek normotensyjny, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres HCT 32 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Candepres HCT, zawierającego kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, nie wykazały nowych działań toksycznych różniących się od tych obserwowanych dla poszczególnych składników stosowanych osobno. Kandesartan w wysokich dawkach u zwierząt laboratoryjnych powodował istotne zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz wywoływał zmiany morfologiczne i czynnościowe nerek, takie jak zwyrodnienie struktur nerkowych, poszerzenie kanalików, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Działania nefrotoksyczne były nasilone przez dodanie hydrochlorotiazydu, co wskazuje na potencjalną interakcję obu substancji. Ponadto, kandesartan indukował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębkowego, co jest interpretowane jako efekt farmakologiczny na układ renina-angiotensyna-aldosteron, o niewielkim znaczeniu klinicznym.
aktywność mutagenna, aparat przykłębkowy, działanie genotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie klastogenne, funkcja nerek, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetylu, kreatynina w osoczu, mocznik w osoczu, nefrotoksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał genotoksyczny, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne, zwyrodnienie nerek