Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Candepres HCT 32 mg + 12,5 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Candepres HCT

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu złożonego Candepres HCT (kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd) dostarczają istotnych informacji na temat potencjalnych zagrożeń związanych ze stosowaniem leku. Badania te stanowią podstawę oceny bezpieczeństwa przed wprowadzeniem produktu do stosowania u ludzi i obejmują analizę toksyczności poszczególnych składników oraz ich połączenia.¹

Toksyczność ogólna w badaniach nieklinicznych

W przeprowadzonych badaniach przedklinicznych nie wykazano nowych specyficznych działań toksycznych dla produktu złożonego, które różniłyby się jakościowo od efektów obserwowanych przy stosowaniu poszczególnych jego składników. Oznacza to, że profil bezpieczeństwa połączenia kandesartanu i hydrochlorotiazydu jest przewidywalny na podstawie znajomości profili bezpieczeństwa każdego ze składników osobno.²

Wpływ na układ krwiotwórczy

Badania na zwierzętach wykazały, że kandesartan stosowany w dużych dawkach u myszy, szczurów, psów i małp powodował istotne zmiany w parametrach hematologicznych. Obserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, w tym spadek liczby erytrocytów, obniżenie stężenia hemoglobiny oraz zmniejszenie wartości hematokrytu. Efekty te były zależne od dawki i występowały przy stężeniach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.³

Nefrotoksyczność

W badaniach nieklinicznych obserwowano wpływ kandesartanu na funkcję nerek u zwierząt laboratoryjnych. Efekty te obejmowały:

• Zwyrodnienie kanalików nerkowych
• Poszerzenie kanalików nerkowych
• Obecność wałeczków zasadochłonnych w kanalikach nerkowych
• Zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu

Istotnym odkryciem było to, że dodanie hydrochlorotiazydu do kandesartanu nasilało działanie nefrotoksyczne tego ostatniego. Mechanizm tego zjawiska może być związany z synergistycznym wpływem obu substancji na hemodynamikę nerkową.⁴

Warto podkreślić, że obserwowane zmiany w funkcjonowaniu nerek są najprawdopodobniej efektem wtórnym do działania hipotensyjnego kandesartanu, prowadzącego do zmian perfuzji nerkowej i przepływu krwi przez nerki.⁵

Efekty na aparat przykłębkowy

W badaniach na zwierzętach kandesartan wywoływał rozrost i/lub przerost komórek aparatu przykłębkowego. Zmiany te są interpretowane jako konsekwencja działania farmakologicznego kandesartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II. Uważa się, że obserwowany efekt ma niewielkie znaczenie kliniczne w kontekście stosowania leku u ludzi.⁶

Działanie teratogenne

W badaniach przedklinicznych obserwowano toksyczne działanie kandesartanu na płód w późnym okresie ciąży. Jest to istotna informacja z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania leku u kobiet w ciąży. Co ciekawe, dodanie hydrochlorotiazydu nie wpływało znacząco na wynik badań dotyczących działania na rozwój płodu u szczurów, myszy i królików.⁷

Potencjał genotoksyczny

Zarówno kandesartan, jak i hydrochlorotiazyd wykazują potencjał genotoksyczny, jednak wyłącznie w bardzo dużych stężeniach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne. Dane z badań genotoksyczności przeprowadzonych w warunkach in vitro i in vivo wskazują jednoznacznie, że w dawkach stosowanych w warunkach klinicznych kandesartan nie wykazuje aktywności mutagennej ani klastogennej.⁸

Należy podkreślić, że pozytywne wyniki testów genotoksyczności uzyskano wyłącznie przy zastosowaniu stężeń substancji aktywnych wielokrotnie przewyższających stężenia osiągane w organizmie pacjenta podczas standardowej terapii. W związku z tym potencjalne ryzyko działania genotoksycznego preparatu Candepres HCT w standardowych dawkach terapeutycznych jest znikome.⁹