komórki Sertoliego
Komórki Sertoliego, nazywane również komórkami podporowymi, stanowią kluczowy element nabłonka plemnikotwórczego w kanalikach nasiennych jąder. Pełnią one funkcję odżywczą i ochronną dla rozwijających się plemników, tworząc barierę krew-jądro, która izoluje komórki rozrodcze od układu immunologicznego.
Komórki te odgrywają kluczową rolę w spermatogenezie, wydzielając białka niezbędne do prawidłowego rozwoju i dojrzewania plemników. Produkują również inhibinę, która uczestniczy w regulacji wydzielania FSH przez przysadkę mózgową, oraz białko wiążące androgeny, umożliwiające działanie testosteronu w kanalikach nasiennych.
Dysfunkcja komórek Sertoliego może prowadzić do zaburzeń płodności u mężczyzn. W diagnostyce andrologicznej ocena ich funkcji może mieć znaczenie przy ustalaniu przyczyn niepłodności, szczególnie w przypadkach oligozoospermii czy azoospermii. Nowotwory wywodzące się z komórek Sertoliego (sertolioma) są rzadkie, ale stanowią istotną jednostkę chorobową w onkologii urologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 25 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa preparatu złożonego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd (Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods) wykazała brak toksyczności ogólnoustrojowej oraz niekorzystnego wpływu na narządy docelowe w badaniach na zwierzętach. W 13-tygodniowych testach na szczurach zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retikulocytów), podwyższone stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz wzrost liczby komórek przykłębuszkowych i miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie te efekty uznano za nasilenie farmakologicznego działania składników leku, a zmiany ustąpiły po 4 tygodniach od zakończenia podawania. Kombinacja nie była badana pod kątem genotoksyczności i rakotwórczości, jednak każdy składnik oceniano indywidualnie, uzyskując wyniki negatywne w tych aspektach.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, czerwone krwinki, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, potencjał rakotwórczy, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, retykulocyt, spermatyda, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Bluefish 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że dawki około 50-krotnie wyższe od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) powodowały u szczurów i myszy opóźnienie porodu, wydłużenie czasu trwania akcji porodowej oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów, podawanie amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (osiem razy wyższe niż dawka maksymalna dla ludzi w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazało negatywnego wpływu na zdolność rozrodczą. Jednakże, w innym badaniu, podawanie dawki porównywalnej do stosowanej u ludzi skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu w osoczu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalny wpływ na parametry nasienia i funkcję gonad u samców.
aberracja chromosomowa, akcja porodowa, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, modele zwierzęce, mutagenność, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rimal 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po doustnym podaniu u gryzoni i psów oraz dobry profil bezpieczeństwa przy dawkach dobowych do 2,0 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8,0 mg/kg u małp. Długotrwałe podawanie ramiprylu wiązało się z obserwowanymi zmianami elektrolitowymi i hematologicznymi oraz powiększeniem aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę u samic szczurów w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał potencjału mutagennego ani genotoksycznego w szeroko zakrojonych testach.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, obraz krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przeżywalność potomstwa, ramipryl i amlodypina, spermatyda, substancja czynna, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramidilan HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramidilan HCT, zawierającego ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że ramipryl nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednakże podawanie wysokich dawek ramiprylu (≥50 mg/kg mc./dobę) w okresie ciąży i laktacji u szczurów prowadziło do trwałych uszkodzeń nerek potomstwa, manifestujących się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Uszkodzenia nerek obserwowano także u młodych szczurów po pojedynczych dawkach, co wskazuje na szczególną wrażliwość rozwijających się nerek na tę substancję czynną.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół klinefeltera – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Klinefeltera (ZK) to najczęstsza aberracja chromosomowa u mężczyzn, charakteryzująca się obecnością dodatkowego chromosomu X, najczęściej kariotyp 47,XXY (80-90% przypadków). Etiologia opiera się na nierozdzieleniu chromosomów płciowych podczas mejozy u matki (40-50%) lub ojca (50-60%), z istotnym wpływem wieku matki na ryzyko. Mozaicyzm (46,XY/47,XXY) występuje u 10-20% pacjentów i wiąże się z łagodniejszym fenotypem. Patofizjologia obejmuje pierwotną niewydolność gonad z hialinizacją i zwłóknieniem jąder, utratą komórek rozrodczych i dysfunkcją komórek Leydiga, co skutkuje hipogonadyzmem u 65-85% dorosłych mężczyzn z ZK. Niskie stężenia testosteronu i INSL3 wynikają z dysfunkcji komórek Leydiga, mimo ich hiperplazji, a zaburzenia mikronaczyniowe jąder dodatkowo ograniczają perfuzję i uwalnianie androgenów. Dodatkowy chromosom X powoduje nadekspresję genów unikających inaktywacji, co zaburza spermatogenezę i prowadzi do bezpłodności. Gen TEX11 oraz zmiany w ekspresji receptora androgenowego (AR) i genu SHOX wpływają na fenotyp i funkcję gonad, a epigenetyczne zmiany metylacji DNA mogą modulować kliniczny obraz ZK.
aberracja chromosomowa, androgen, aneuploidia, dodatkowy chromosom X, dysfunkcja mikronaczyniowa, gametogeneza, gen SHOX, hipogonadyzm, inaktywacja chromosomu X, kanaliki nasienne, kariotyp 47 XXY, komórki Sertoliego, metylacja DNA, mozaicyzm, nierozdzielenie chromosomów, pierwotna niewydolność gonad, polimorfizm receptora androgenowego, receptor androgenowy, region pseudoautosomalny, skośna inaktywacja chromosomu X, spermatogeneza, szlak sygnałowy Wnt, zespół Klinefeltera, zygota - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Menopur 150 IU FSH + 150 IU LH
Menopur to preparat zawierający menotropinę (hMG), będącą mieszaniną hormonów FSH i LH w równych proporcjach (150 IU FSH + 150 IU LH), z dodatkiem ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej (hCG), która wzmacnia aktywność LH. Menotropina stymuluje wzrost i rozwój pęcherzyków jajnikowych oraz produkcję steroidów płciowych u kobiet z zachowaną funkcją jajników. FSH odpowiada za rekrutację i wzrost pęcherzyków w początkowej fazie folikulogenezy, natomiast LH jest kluczowy dla steroidogenezy i dojrzewania pęcherzyka przedowulacyjnego. W warunkach niedoboru LH, np. w hipogonadyzmie hipogonadotropowym, pęcherzyki rozwijają się nieprawidłowo, co skutkuje niskim stężeniem estradiolu i niewystarczającą dojrzałością pęcherzykową. W terapii IVF/ICSI z desensybilizacją przysadki, Menopur powoduje wyższe stężenia estradiolu w porównaniu do rekombinowanego FSH, co ma znaczenie kliniczne przy monitorowaniu odpowiedzi na leczenie.
desensybilizacja przysadki mózgowej, docytoplazmatyczna iniekcja plemnika, folikulogeneza, gonadotropina, gonadotropina kosmówkowa, hipogonadyzm hipogonadotropowy, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, indukcja owulacji, kanaliki nasienne, komórki Sertoliego, menotropina, niewydolność jajników, pęcherzyk przedowulacyjny, rekombinowany FSH, spermatogeneza, steroidogeneza, zapłodnienie pozaustrojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adipine 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące amlodypiny wskazują na brak działania rakotwórczego i mutagennego w badaniach długoterminowych na gryzoniach, gdzie stosowano dawki do 2,5 mg/kg/dobę (dwukrotnie większe niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi 10 mg w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozrodczych u szczurów i myszy zaobserwowano toksyczne efekty przy dawkach około 50-krotnie przekraczających dawki terapeutyczne, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u samców szczurów, przy dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi (do 10 mg/kg/dobę), stwierdzono obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, redukcję liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalny wpływ amlodypiny na parametry płodności męskiej.
amlodypina, badanie mutagenności, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, gospodarka hormonalna, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, mutagenność, niski poziom testosteronu, obniżona przeżywalność potomstwa, opóźnienie porodu, płodność, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, spermatydy, toksyczność, wydłużony poród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Camlocor 16 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksyczności układowej przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) odnotowano jedynie zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu, przy dawkach znacznie przekraczających dawki kliniczne. Istotne zmiany nefrotoksyczne, w tym śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny, były wtórne do niedociśnienia i zaburzeń przepływu nerkowego. Zaobserwowano również rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiąże się z farmakologicznym działaniem antagonisty receptora angiotensyny II, jednak zmiany te nie występowały u ludzi w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazał toksyczność płodową w późnym okresie ciąży oraz brak działania mutagennego, klastogennego i rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badanie kancerogenne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, efekt mutagenny, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, mocznik i kreatynina, nefrotoksyczność, niedociśnienie, parametry krwinek czerwonych, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, rozstrzenie kanalików nerkowych, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność płodowa, wałeczki zasadochłonne, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz na narządy docelowe przy stosowaniu skojarzonym. W badaniach na szczurach trwających do 13 tygodni zaobserwowano przewidywane zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i interpretowane jako nasilenie działań farmakologicznych, a nie toksycznych. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak indywidualne badania każdej substancji aktywnej (amlodypina, walsartan, hydrochlorotiazyd) wykazały brak działania genotoksycznego i karcynogennego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznika we krwi, bazofilia, bezylan amlodypiny, działanie karcynogenne, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, rakotwórczość, testosteron w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ambrisentan Accord 5 mg
Ambrisentan, będący antagonistą receptora endoteliny (ERA) dostępnym w dawkach 5 mg i 10 mg, jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią ze względu na potwierdzone działanie teratogenne w badaniach przedklinicznych oraz brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego. Przed rozpoczęciem terapii u kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest uzyskanie negatywnego wyniku testu ciążowego oraz zapewnienie skutecznej antykoncepcji, a także regularne, comiesięczne monitorowanie stanu pacjentki testami ciążowymi. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia ciąży leczenie ambrisentanem należy natychmiast przerwać i wdrożyć alternatywną terapię. Karmienie piersią jest bezwzględnie przeciwwskazane podczas stosowania leku, co wymaga szczegółowego poinformowania pacjentek o ryzyku dla dziecka i konieczności wyboru między leczeniem a karmieniem.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tenox 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) powodowały u gryzoni istotne zaburzenia rozrodcze, takie jak opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności na szczurach, podawanie amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższej dawki niż maksymalna dawka dla ludzi w mg/m²) nie wykazało wpływu na płodność, natomiast w innym modelu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego. Te wyniki wskazują na potencjalne ryzyko wpływu amlodypiny na parametry płodności przy dawkach zbliżonych do stosowanych u ludzi.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar Duo 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Sumilar Duo, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się szerokim profilem bezpieczeństwa przy pojedynczym podaniu, bez istotnych objawów toksyczności ostrej u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych dawki dobrze tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Zaobserwowano typowe dla inhibitorów ACE zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne, a przy dawkach 250 mg/kg/dobę u psów i małp – powiększenie aparatu przykłębuszkowego. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani mutagennego, jednak podawanie wysokich dawek (≥50 mg/kg/dobę) ciężarnym samicom szczurów skutkowało trwałym uszkodzeniem nerek potomstwa, co wskazuje na potencjalne ryzyko rozwojowe. W badaniach na młodych szczurach pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, właściwości genotoksyczne, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlopin 10 mg 10 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny obejmowały ocenę toksyczności reprodukcyjnej, płodności, potencjału rakotwórczego oraz genotoksyczności. W modelach zwierzęcych (szczury, myszy) stosowano dawki do około 50-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (10 mg/dobę). Zaobserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi), nie stwierdzono wpływu na płodność szczurów. Jednak w innym protokole, przy dawce porównywalnej do ludzkiej, odnotowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalne zaburzenia spermatogenezy.
aberracje chromosomowe, amlodypina, amlodypiny bezylan, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanaliki nasienne, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacje punktowe, opóźniony poród, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia płodności - Leksykon substancji czynnych
Nikotyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nikotyna wywiera negatywny wpływ na płodność u obu płci. U kobiet palenie tytoniu opóźnia czas do zapłodnienia, obniża skuteczność procedur in vitro oraz zwiększa ryzyko bezpłodności. U mężczyzn obserwuje się zmniejszenie produkcji nasienia, wzrost stresu oksydacyjnego oraz uszkodzenia DNA plemników, co przekłada się na obniżoną zdolność zapładniającą. Badania in vitro i na modelach zwierzęcych (szczury) potwierdzają toksyczny wpływ nikotyny na jakość spermy, spermatogenezę oraz masę jąder, choć brak jest jednoznacznych dowodów na identyczne efekty u ludzi. Wskazane jest, aby kobiety planujące ciążę unikały zarówno palenia, jak i stosowania nikotynowej terapii zastępczej (NTZ).
akcja serca płodu, bezpłodność, bierne palenie, dysfagia, jakość nasienia, komórki Sertoliego, masa jąder, najądrze, nasieniowód, nikotynowa terapia zastępcza, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, płodność, płyn owodniowy, poród martwego płodu, przedwczesny poród, przenikanie przez łożysko, spermatogeneza, stres oksydacyjny, terapia skojarzona, uszkodzenie DNA, zapłodnienie in vitro - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kombinacji amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz negatywnego wpływu na narządy docelowe u zwierząt. W 13-tygodniowych badaniach na szczurach zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne (zmniejszenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach i miejscowe nadżerki żołądka. Zmiany te interpretowano jako nasilenie farmakologicznych efektów substancji czynnych, bez cech toksyczności wykraczającej poza oczekiwany profil działania. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego dla kombinacji, a poszczególne składniki (amlodypina, walsartan, hydrochlorotiazyd) wykazały negatywne wyniki w tych aspektach w badaniach indywidualnych.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, bazofilia, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina w surowicy, leki hipotensyjne, maksymalna tolerowana dawka, masa czerwonokrwinkowa, mocznik w surowicy, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, przeżywalność potomstwa, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valtricom 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne trójskładnikowego preparatu Valtricom, zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały odwracalne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów), podwyższone stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany morfologiczne w nerkach (wzrost liczby komórek przykłębuszkowych) i nadżerki żołądka u szczurów po 13 tygodniach stosowania. Zmiany te uznano za farmakologicznie uwarunkowane, a nie toksyczne. Amlodypina wykazała wpływ na płodność i rozród przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (10 mg/dobę), natomiast u samców szczurów dawki porównywalne do ludzkich powodowały obniżenie poziomu FSH, testosteronu oraz zmniejszenie gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego. Badania karcynogenności i mutagenności amlodypiny nie wykazały działania rakotwórczego ani genotoksycznego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina w surowicy, lek trójskładnikowy, mocznik w surowicy, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, potas w surowicy, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność matczyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normodipine 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że lek nie wywiera istotnego negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 10 mg/kg/dobę u szczurów, co odpowiada 8-krotności maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg, przeliczonej na mg/m² powierzchni ciała). Jednakże w drugim badaniu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, a także zmniejszenie gęstości nasienia i liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego. W zakresie wpływu na rozród, dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (mg/kg) powodowały opóźnienie i wydłużenie porodu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy.
amlodypina, badanie mutagenności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, Normodipine, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Prestarium 10 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Co-Prestarium, zawierającego peryndopryl i amlodypinę, wskazują na odwracalne uszkodzenia nerek jako główny efekt toksyczności przewlekłej peryndoprylu u szczurów i małp. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego dla obu substancji. Peryndopryl nie wykazał działania embriotoksycznego ani teratogennego, choć jako inhibitor ACE może powodować opóźnienie rozwoju płodu, wady wrodzone i uszkodzenia nerek płodu, co jest zgodne z profilem tej grupy leków. Płodność u szczurów nie była zaburzona. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, jednak przy dawkach terapeutycznych margines bezpieczeństwa jest szeroki.
aberracja chromosomowa, amlodypina, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, bezylan amlodypiny, Co-Prestarium, dojrzała spermatyda, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie rozwoju płodu, peryndopryl, śmiertelność okołoporodowa, spermatogeneza, stężenie testosteronu, teratogenność, układ renina-angiotensyna, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności przy podawaniu doustnym u gryzoni i psów. Długotrwałe podawanie w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp było dobrze tolerowane, choć zaobserwowano farmakodynamiczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani obniżenia płodności, jednak wysokie dawki (≥50 mg/kg mc./dobę) podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazywał właściwości mutagennych ani genotoksycznych w różnych systemach badawczych.
aparat przykłębuszkowy, działanie rakotwórcze, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, miedniczki nerkowe, mutagenność, obraz krwi, opóźniony poród, ramipryl i amlodypina, Ramlolan, spermatydy, testosteron, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – NiQuitin Fruit 2 mg
Przedkliniczne badania nikotyny zawartej w produkcie leczniczym NiQuitin Fruit 2 mg wykazały dobrze udokumentowaną toksyczność ogólną, która została uwzględniona przy opracowywaniu schematu dawkowania, zapewniając skuteczność terapeutyczną przy minimalnym ryzyku działań niepożądanych. W badaniach nie stwierdzono mutagenności nikotyny w stosowanych stężeniach, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Potencjał karcynogenny nikotyny pozostaje niejednoznaczny, bez jednoznacznych dowodów na działanie rakotwórcze. Natomiast badania na ciężarnych zwierzętach wykazały toksyczny wpływ nikotyny na przebieg ciąży oraz rozwój płodu, w tym opóźnienie wzrostu przed- i poporodowego oraz zaburzenia rozwoju ośrodkowego układu nerwowego (OUN).
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – NiQuitin MINI Citrus 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne nikotyny zawartej w tabletkach do ssania NiQuitin MINI Citrus potwierdzają brak działania mutagennego i rakotwórczego, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa klinicznego leku. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano toksyczność nikotyny dla matek oraz łagodną toksyczność dla płodów, objawiającą się opóźnieniem wzrostu i rozwoju ośrodkowego układu nerwowego (OUN) w okresie przed- i pourodzeniowym. Nie stwierdzono negatywnego wpływu Nikotynowej Terapii Zastępczej (NTZ) na płodność u ludzi, co jest kluczowe dla stosowania produktu u osób w wieku rozrodczym.
działanie mutagenne i rakotwórcze, ekspozycja na nikotynę, komórki Sertoliego, mutagenność i kancerogenność, nikotynowa terapia zastępcza, opóźnienie wzrostu, proces nowotworowy, profil toksykologiczny nikotyny, rozwój ośrodkowego układu nerwowego, rozwój OUN, rozwój płodowy, rozwój prenatalny i postnatalny, spermatogeneza, toksyczność ciążowa, toksyczność nikotyny, toksyczność płodowa, układ rozrodczy męski, układ rozrodczy żeński, wpływ na rozrodczość, zaburzenia spermatogenezy, zmiany w najądrzach, zmiany w nasieniowodach, zmniejszenie masy jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finamlox 10 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny, składnika aktywnego Finamloxu, wykazały istotne zmiany w przebiegu ciąży i stanie potomstwa u szczurów i myszy przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). Zaobserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższe niż u ludzi, przeliczone na mg/m²) nie wpływały na płodność, jednak podawanie amlodypiny samcom w dawce porównywalnej do ludzkiej skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszeniem liczby dojrzałych spermatyd oraz redukcją komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalne zaburzenia funkcji rozrodczych.
amlodypina, bezylan, działanie rakotwórcze, Finamlox, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, powierzchnia ciała, profil bezpieczeństwa leku, przebieg ciąży, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, wpływ na płodność, wpływ na rozród, wydłużony poród - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – NiQuitin Fruit 2 mg
W przypadku stosowania nikotynowej terapii zastępczej (NTZ) w postaci gumy do żucia NiQuitin Fruit (2 mg nikotyny) u kobiet ciężarnych, całkowite zaprzestanie palenia pozostaje metodą z wyboru ze względu na ryzyko opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego, przedwczesnego porodu oraz zwiększonej śmiertelności okołoporodowej. NTZ może być rozważana jedynie u pacjentek niezdolnych do samodzielnego rzucenia palenia, gdyż ekspozycja na nikotynę z preparatów zastępczych jest istotnie mniejsza niż z dymu tytoniowego, który zawiera dodatkowo toksyczne substancje jak policykliczne węglowodory aromatyczne i tlenek węgla. Stosowanie NTZ w ciąży powinno być ograniczone do 2-3 miesięcy, z preferencją kilku pojedynczych dawek dziennie, co pozwala na okresy wolne od nikotyny. W przypadku nudności i wymiotów zaleca się plastry nikotynowe ze względu na inną drogę podania.
bierne palenie, komórki Sertoliego, krążenie łożyskowo-płodowe, nikotynowa guma do żucia, nikotynowa terapia zastępcza, nudności i wymioty w ciąży, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, palenie tytoniu, plaster nikotynowy, policykliczne węglowodory aromatyczne, przedwczesny poród, ruchy oddechowe, śmiertelność okołoporodowa, stężenie nikotyny we krwi, tlenek węgla, zaburzenia spermatogenezy - Leksykon chorób i schorzeń
Niepłodność męska – Epidemiologia
Niepłodność męska stanowi istotny problem zdrowia publicznego, dotykający globalnie około 30,6-56,5 miliona mężczyzn, z częstością występowania wzrastającą o 19% (ASPR 1402,98 na 100 000 populacji w 2019 r.). Występuje znaczne zróżnicowanie geograficzne, z najwyższymi wskaźnikami w Afryce Subsaharyjskiej, Europie Wschodniej i Azji Wschodniej. Epidemiologia wskazuje na spadek średniej liczby plemników z 113 mln/ml w 1940 r. do 49 mln/ml w 2018 r., co stanowi redukcję o 51,6%. Starzenie się mężczyzn wpływa na obniżenie jakości nasienia, ze zmniejszeniem gęstości plemników i utratą komórek Sertoliego oraz Leydiga. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu (51,2%), ekspozycję na wysoką temperaturę (30,08%), spożycie alkoholu (12,49%) oraz narażenie zawodowe i środowiskowe, w tym zanieczyszczenia i pestycydy. Niepłodność pierwotna jest bardziej powszechna niż wtórna, a idiopatyczna niepłodność stanowi 30-50% przypadków. Diagnostyka opiera się na analizie nasienia, ocenie hormonalnej i badaniu fizykalnym, z uwzględnieniem czynników genetycznych i środowiskowych.
analiza nasienia, azoospermia nieobstrukcyjna, azoospermia obstrukcyjna, choroby współistniejące, czynnik męski niepłodności, ekspozycja na wysoką temperaturę, infekcja układu moczowo-płciowego, jądro, jakość nasienia, kanalik nasienny, komórki Leydiga, komórki Sertoliego, koncentracja plemników, liczba plemników, morfologia plemników, narażenie zawodowe, niepłodność, niepłodność męska, niepłodność pierwotna, niepłodność wtórna, oś podwzgórze-przysadka-gonady, podwzgórze, przysadka mózgowa, rak jądra, ruchliwość plemników, varicocele, zaburzenie hormonalne, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego produktu leczniczego Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed opiera się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych oraz ich kombinacji, głównie kandesartanu z hydrochlorotiazydem. Badania toksyczności wielokrotnego podania, toksyczności reprodukcyjnej oraz genotoksyczności nie wykazały nowych działań toksycznych poza znanymi efektami każdego składnika. Zaobserwowano nasilenie nefrotoksyczności kandesartanu przez hydrochlorotiazyd, objawiające się śródmiąższowym zapaleniem nerek, poszerzeniem kanalików nerkowych, naciekami bazofilów oraz wzrostem stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co jest prawdopodobnie związane z działaniem hipotensyjnym leku. Kandesartan w dużych dawkach wpływał również na parametry hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz powodował rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak te zmiany nie mają znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych u ludzi. Nie stwierdzono działania mutagennego ani karcynogennego kandesartanu.
aparat przykłębuszkowy, bazofile, działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, kreatynina, mutagenność, nefrotoksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, perfuzja nerek, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alotendin 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Alotendin, zawierającego bisoprololu fumaranu oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), wykazały brak działania karcynogennego i mutagennego obu substancji. Amlodypina, podawana w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna 10 mg/dobę w przeliczeniu na mg/kg), nie wykazała działania rakotwórczego ani mutagennego, jednak przy bardzo wysokich dawkach obserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Standardowe badania płodności na szczurach (do 10 mg/kg/dobę, czyli 8-krotnie powyżej dawki klinicznej) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, choć inne badania wskazały na potencjalne zmiany hormonalne i parametry nasienia u samców po podaniu benzenosulfonianu amlodypiny.
amlodypina, benzenosulfonian amlodypiny, beta-adrenolityk, bezpieczeństwo genotoksyczne, bisoprololu fumaran, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maleinian amlodypiny, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, resorpcja zarodków, testosteron, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność reprodukcyjna, wskazania kardiologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół klinefeltera – Etiologia i przyczyny
Zespół Klinefeltera (ZK) jest najczęstszą aberracją chromosomalną u mężczyzn, charakteryzującą się obecnością dodatkowego chromosomu X, najczęściej w postaci kariotypu 47,XXY (80-90% przypadków). Etiologia zespołu wiąże się z błędem nierozdzielenia chromosomów podczas mejozy u jednego z rodziców lub wczesnych podziałów mitotycznych zarodka, co prowadzi do powstania mozaikowego kariotypu 46,XY/47,XXY u około 10-15% pacjentów. Dodatkowy chromosom X pochodzi w 40-60% od matki i 40-50% od ojca, a jedynym potwierdzonym czynnikiem ryzyka jest zaawansowany wiek matki (np. kobiety w wieku 40 lat mają czterokrotnie wyższe ryzyko urodzenia dziecka z ZK niż kobiety w wieku 24 lat). Rzadsze warianty obejmują kariotypy 48,XXXY, 49,XXXXY, 48,XXYY i 49,XXXYY, które wiążą się z cięższym fenotypem i większą liczbą zaburzeń somatycznych i poznawczych.
Patofizjologia ZK obejmuje dysgenezję jąder i mikroorchidyzm, prowadzące do pierwotnej niewydolności jąder z podwyższonym poziomem gonadotropin wskutek braku ujemnego sprzężenia zwrotnego. Dodatkowy chromosom X powoduje częściową inaktywację (lyonizację), jednak niektóre geny pozostają aktywne, co przyczynia się do fenotypowej zmienności. Nowe badania wskazują na rolę mikromozaicyzmu utraty dodatkowego chromosomu X w komórkach Sertoliego i zarodkowych, co umożliwia ogniskową spermatogenezę i tłumaczy heterogenność fenotypu jąder u dorosłych mężczyzn z ZK. Zaburzenia mikronaczyniowe w jądrach dodatkowo obniżają poziom testosteronu. Kompleksowa patogeneza obejmuje zarówno hipogonadyzm, hiperestrogenizm, jak i nieprawidłową ekspresję genów z chromosomu X, co wpływa na rozwój i funkcjonowanie wielu układów organizmu.
aberracja chromosomowa, dysfunkcja mikronaczyniowa, dysgenezja jąder, gonadotropina, hiperestrogenizm, hipogonadyzm, inaktywacja chromosomu X, kariotyp 47, komórki Sertoliego, lyonizacja, mejoza, mikroorchidyzm, mozaicyzm, mozaikowy zespół Klinefeltera, nierozdzielenie chromosomów, oogeneza, pierwotna niewydolność jąder, przysadka mózgowa, spermatogeneza, trisomia, trisomia autosomalna, upośledzenie spermatogenezy, XXY, zespół Downa, zespół Klinefeltera - Leksykon chorób i schorzeń
Niezstąpione jądra – Patofizjologia i mechanizm
Kryptorchizm, najczęstsza wrodzona wada układu moczowo-płciowego u chłopców, charakteryzuje się brakiem jednego lub obu jąder w mosznie, dotykając 1-3% donoszonych noworodków i do 30% wcześniaków. Patogeneza obejmuje zaburzenia hormonalne (deficyt AMH, INSL3, androgenów), anomalie anatomiczne (nieprawidłowości gubernaculum testis, kanału pachwinowego), czynniki genetyczne (mutacje genów hormonalnych i receptorów, np. HOXA10) oraz wpływ środowiskowy (EDCs, pestycydy, palenie). Proces zstępowania jąder dzieli się na fazę przezbrzuszną (7-12 tydzień ciąży, kontrolowana przez AMH i INSL3) oraz pachwinowo-mosznową (25-35 tydzień, zależną od androgenów). Niezstąpione jądra są narażone na uszkodzenia termiczne, prowadzące do zaburzeń spermatogenezy, atrofii komórek Leydiga i Sertoliego oraz zwłóknienia okołokanalikowego, co skutkuje zwiększonym ryzykiem niepłodności i nowotworów jąder (ryzyko 2-8-krotnie wyższe). Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla zachowania funkcji rozrodczych i zmniejszenia powikłań.
atrofia jądra, białko szoku cieplnego 70, dihydrotestosteron, faza pachwinowo-mosznowa, gonadotropina kosmówkowa, gubernaculum testis, hormon anty-Müllerowski, hormon insulinopodobny 3, hormon uwalniający gonadotropinę, jednostronny kryptorchizm, komórki Leydiga, komórki Sertoliego, kryptorchizm, mała masa urodzeniowa, orchidopeksja, oś podwzgórze-przysadka-gonady, przepuklina pachwinowa, rak in situ, skręt jądra, wada układu moczowo-płciowego, wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu, wyrostek pochwowy, zespół Kallmanna, zespół Pradera-Williego, zespół wiotkiego brzucha, związki zaburzające gospodarkę hormonalną - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Elestar HCT, zawierającego olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wykazały brak nasilenia toksyczności poszczególnych składników oraz brak synergii toksyczności przy jednoczesnym podawaniu. Olmesartan medoksomil powodował zmiany biochemiczne (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), narządowe (zmniejszenie masy serca) oraz histologiczne uszkodzenia nerek u szczurów i psów, typowe dla antagonistów receptorów AT1 i inhibitorów ACE. W badaniach genotoksyczności olmesartan wykazywał zwiększoną częstość pęknięć chromosomów in vitro, jednak bez istotnego działania in vivo, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności klinicznej. Nie stwierdzono działania rakotwórczego ani teratogennego, choć odnotowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa i poszerzenie miedniczek nerkowych u potomstwa po ekspozycji matek w późnej ciąży i laktacji.
amlodypina, antagonista receptora AT1, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, olmesartan medoksomil, opóźnienie porodu, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczki nerkowej, przeżywalność potomstwa, spermatydy, stężenie mocznika, stężenie testosteronu, uszkodzenie nerki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności u gryzoni i psów przy doustnym podawaniu. Długotrwałe podawanie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp było dobrze tolerowane, choć obserwowano zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i małp, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, bezylan amlodypiny, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, miedniczka nerkowa, mutagenność, spermatydy, testosteron, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność ramiprylu, uszkodzenie nerek, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne trójskładnikowego preparatu zawierającego kandesartan cyleksetyl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd wykazały, że brak jest bezpośrednich danych dotyczących bezpieczeństwa całego skojarzenia, jednak analiza poszczególnych składników oraz kombinacji kandesartanu z hydrochlorotiazydem nie ujawniła nowych toksycznych efektów poza znanymi działaniami poszczególnych substancji. Kandesartan w dawkach klinicznych nie wykazywał toksyczności ogólnoustrojowej, jednak w wysokich dawkach obserwowano nefrotoksyczność (śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, wzrost mocznika i kreatyniny) oraz obniżenie parametrów czerwonych krwinek. Działania te są prawdopodobnie związane z farmakologicznym efektem hipotensyjnym. W badaniach reprodukcyjnych wykazano toksyczność płodową przy stosowaniu kandesartanu w późnej ciąży, natomiast nie stwierdzono działania mutagennego ani karcynogennego. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną dawkę kliniczną powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast w dawkach do 10 mg/kg/dobę nie wpływała na płodność, choć długotrwałe stosowanie u samców szczurów wiązało się z obniżeniem hormonów gonadotropowych i testosteronu oraz zmianami w spermatogenezie. Nie wykazano działania karcynogennego ani mutagennego amlodypiny.
aparat przykłębuszkowy, bazofile, działanie hipotensyjne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon gonadotropowy, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, kreatynina w osoczu, mutagenność, nefrotoksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, perfuzja nerek, profil bezpieczeństwa leku, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron w osoczu, toksyczność płodowa, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar Duo 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Sumilar Duo, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl podawany doustnie w dawkach dobrze tolerowanych (2 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8 mg/kg mc./dobę u małp) nie wywołuje szkodliwych efektów. Jednak wysokie dawki ramiprylu (250 mg/kg mc./dobę) prowadziły do powiększenia aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co wskazuje na farmakodynamiczny wpływ na struktury nerkowe. U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu może powodować nieodwracalne uszkodzenia nerek, co ma istotne implikacje dla bezpieczeństwa stosowania u dzieci. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, choć wysokie dawki (≥50 mg/kg mc./dobę) podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały trwałe uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał potencjału mutagennego w różnych testach genotoksyczności.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, FSH, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, masa ciała, nieodwracalne uszkodzenie nerek, opóźnienie porodu, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, przeżywalność młodych, ramipryl, spermatydy, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Orion 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczane na mg/kg masy ciała) mogą powodować opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy. W zakresie płodności wyniki były zróżnicowane: podawanie amlodypiny w dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m²) nie wpływało negatywnie na płodność, natomiast w badaniu z dawką porównywalną do ludzkiej (mg/kg) zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, a także redukcję liczby spermatyd i komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalne zaburzenia spermatogenezy.
aberracja chromosomowa, amlodypina, badanie mutagenności, bezylan, dojrzałe spermatydy, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, efekt mutagenny, hormon folikulotropowy, kanaliki nasienne, komórki Sertoliego, mutacja punktowa, opóźnienie porodu, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom testosteronu, profil bezpieczeństwa amlodypiny, spermatogeneza, wydłużony poród, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 10 mg + 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne efekty toksyczne przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane dawki u ludzi. Amlodypina podawana w dawkach około 50-krotnie wyższych (w mg/kg) indukowała zaburzenia rozrodcze u szczurów i myszy, takie jak opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie wyższych w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak w innych badaniach odnotowano zmniejszenie stężenia hormonów płciowych i parametrów nasienia. Dwuletnie badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (1-2-krotnie wyższych w mg/m²). Badania mutagenności nie potwierdziły działania genotoksycznego amlodypiny.
amlodypina z walsartanem, aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, małpy szerokonose, małżowina uszna, mocznik we krwi, mutagenność, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, parametry hematologiczne, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, Wamlox - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zahron Combi 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Zahron Combi, zawierającego rozuwastatynę i amlodypinę, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w wątrobie myszy i szczurów oraz toksyczne działanie na jądra u psów i małp przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. W badaniach reprodukcyjnych rozuwastatyny u szczurów zaobserwowano zmniejszenie wielkości miotu, masy ciała i przeżywalności nowo narodzonych szczurów przy dawkach toksycznych dla matki, przekraczających kilkukrotnie poziom terapeutyczny stosowany u ludzi. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów wykazano obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu, gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego po podaniu amlodypiny w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi.
amlodypina a płodność, badanie mutagenności, badanie na zwierzętach, działanie leku, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanał hERG, komórki Sertoliego, opóźnienie porodu, pęcherzyk żółciowy, poziom testosteronu, rozuwastatyna i amlodypina, spermatydy, toksyczne działanie na jądra, toksyczność reprodukcyjna, zmiana histopatologiczna wątroby, zmniejszenie miotu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Dipperam HCT, zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały odwracalne zmiany patofizjologiczne u szczurów po 13-tygodniowej ekspozycji, takie jak obniżenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych nerek i miejscowe nadżerki w żołądku. Zmiany te uznano za wynik nasilenia działania farmakologicznego składników i nie wskazują na szczególne ryzyko dla ludzi. Brak specyficznych badań genotoksyczności i rakotwórczości kombinacji uzasadniono brakiem interakcji między dobrze przebadanymi substancjami; indywidualne badania amlodypiny i walsartanu nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, biochemia surowicy, Dipperam HCT, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, mocznik, mutagenność, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, płodność, rakotwórczość, retikulocyty, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności trójskładnikowego połączenia amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu, prowadzone na szczurach przez okres do 13 tygodni, wykazały zmiany zgodne z farmakologicznym działaniem substancji, takie jak obniżenie parametrów masy czerwonokrwinkowej, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zmiany te były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i nie wskazywały na toksyczność. Nie przeprowadzono osobnych badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak wcześniejsze badania amlodypiny i walsartanu nie wykazały takich efektów. W badaniach reprodukcyjnych amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka zalecana dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast wpływ na płodność był niejednoznaczny, z obserwowanym u samców zmniejszeniem stężenia FSH, testosteronu oraz parametrów nasienia przy dawkach porównywalnych do ludzkich.
amlodypina, azot mocznikowy, bazofilia, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, przerost komórek przykłębuszkowych, rakotwórczość, retikulocyt, rozrost kanalików nerkowych, spermatydy, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Ramlolan, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały niski profil toksyczności ostrej obu substancji u gryzoni i psów. Ramipryl w dawkach do 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8,0 mg/kg/dobę u małp był dobrze tolerowany, choć wysokie dawki (250 mg/kg/dobę) indukowały zmiany w układzie nerkowym, takie jak powiększenie aparatu przykłębuszkowego. Badania reprodukcyjne ramiprylu nie wykazały teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg mc./dobę podawane ciężarnym szczurzym samicom powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazywał działania mutagennego ani genotoksycznego w szeroko zakrojonych testach.
aparat przykłębuszkowy, badania przedkliniczne, bezylan, działanie mutagenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, homeostaza, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, morfologia krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, ramipryl i amlodypina, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – CoAramlessa 5 mg + 1,25 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa CoAramlessa, zawierającego peryndopryl z argininą, indapamid oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl powoduje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp przy przewlekłym podawaniu doustnym, bez działania mutagennego, rakotwórczego oraz embriotoksycznego czy teratogennego. Niemniej jednak, inhibitory ACE mogą opóźniać rozwój płodu, zwiększając śmiertelność płodów i ryzyko wad wrodzonych, szczególnie u gryzoni i królików. Indapamid, podawany w dawkach od 40 do 8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne, nasilał działanie moczopędne, nie wykazując mutagenności ani rakotwórczości, a także nie wpływał negatywnie na płodność i rozwój embrionalny. Kombinacja peryndoprylu i indapamidu wykazała nieznacznie większą toksyczność, głównie żołądkowo-jelitową u psów oraz nasilone objawy toksyczności u ciężarnych szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, dojrzałe spermatydy, działanie moczopędne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, indapamid, inhibitor ACE, komórki Sertoliego, mutagenność, nerka, ostra toksyczność, peryndopryl, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, testosteron, toksyczność żołądkowo-jelitowa, toksyczny wpływ na rozrodczość, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 16 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak ogólnoustrojowej toksyczności przy dawkach odpowiadających klinicznym u ludzi. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) obserwowano wpływ na parametry erytrocytarne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co interpretowane jest jako efekt hipotensyjny leku. Dodatkowo stwierdzono rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazuje toksyczność płodową w zaawansowanej ciąży, nie wykazuje natomiast aktywności mutagennej, klastogennej ani rakotwórczej w warunkach klinicznych. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego trwania oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach na szczurach dawki do 10 mg/kg mc./dobę (około 8-krotnie większe niż u ludzi) nie wpływały na płodność, jednak podawanie bezylanu amlodypiny w dawkach porównywalnych do klinicznych skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu oraz zmniejszeniem gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach przy dawkach do 2,5 mg/kg mc./dobę (zbliżonych lub dwukrotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi) nie wykazały działania rakotwórczego. Amlodypina nie wykazuje mutagenności ani klastogenności. Podsumowując, oba składniki Candezek Combi charakteryzują się korzystnym profilem bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, z uwzględnieniem potencjalnej toksyczności reprodukcyjnej i nerkowej.
aparat przykłębuszkowy, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, krwinki czerwone, mocznik i kreatynina, mutagenność, naciek bazofilów, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – NiQuitin MINI 2 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa nikotyny w produkcie NiQuitin MINI tabletki do ssania 2 mg opiera się na szerokim spektrum badań toksykologicznych, które nie wykazały mutagenności ani rakotwórczości tej substancji. Badania na ciężarnych samicach zwierząt laboratoryjnych ujawniły toksyczność matczyną prowadzącą do łagodnej toksyczności płodów, objawiającej się opóźnieniem wzrostu i rozwoju ośrodkowego układu nerwowego (OUN) w okresie przed- i pourodzeniowym. Istotne jest, że Nikotynowa Terapia Zastępcza (NTZ) nie wykazuje wpływu na płodność u ludzi, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania produktu w zalecanych dawkach.
badania mutagenności, badania toksykologiczne, działanie rakotwórcze, komórki Sertoliego, narządy rozrodcze, nikotyna, nikotynowa terapia zastępcza, opóźnienie rozwoju OUN, opóźnienie wzrostu, rozwój OUN, toksyczność nikotyny, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, układ rozrodczy, zaburzenie spermatogenezy, zmiany w najądrzach, zmiany w nasieniowodach, zmniejszenie masy jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alotendin 10 mg + 5 mg
Alotendin zawiera bisoprolol fumaranu oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), a dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa obu substancji przedstawiono oddzielnie. Badania toksyczności reprodukcyjnej amlodypiny wykazały u gryzoni opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszenie przeżywalności potomstwa przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki kliniczne (10 mg/dobę). W badaniach karcynogenności stosowano dawki do 2,5 mg/kg/dobę przez 2 lata u szczurów i myszy, nie wykazując działania rakotwórczego. Testy mutagenności amlodypiny nie potwierdziły efektów mutagennych. Standardowe badania płodności przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż kliniczne) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność szczurów, jednak inne badania z użyciem benzenosulfonianu amlodypiny wskazały na obniżenie stężenia FSH, testosteronu oraz pogorszenie parametrów nasienia u samców, co sugeruje potencjalny wpływ na płodność, choć dotyczy innej formy soli amlodypiny niż w Alotendin.
amlodypina, benzenosulfonian amlodypiny, beta-adrenolityk, bezylan amlodypiny, bisoprololu fumaran, działanie teratogenne, efekt mutagenny, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, karcynogenność, komórki Sertoliego, maleinian amlodypiny, mutagenność, opóźnienie porodu, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, resorpcja embrionu, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane w modelach zwierzęcych, zwłaszcza przy dawkach wielokrotnie przekraczających kliniczne (amlodypina do 2,6-krotności, walsartan do 11-krotności dawki klinicznej). Zaobserwowano zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym (zapalenie, owrzodzenia błony śluzowej żołądka) oraz w nerkach (bazofilia, rozstrzeń kanalików, wałeczki białkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, przerost błony tętniczek). W badaniach rozwojowych u szczurów przy dawkach około 10-12-krotnych stwierdzono wady rozwojowe układu moczowego i kostnego płodu, a maksymalna dawka bez efektów teratogennych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzałe spermatydy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, komórki Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, opóźnienie porodu, owrzodzenia błony śluzowej żołądka, parametry czerwonych krwinek, przerost błony śluzowej tętniczek, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, stężenie hemoglobiny, stężenie testosteronu, szkliwienie kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, zmniejszona przeżywalność potomstwa