Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, składnika aktywnego produktu leczniczego Finamlox, obejmowały analizę potencjalnego wpływu na rozród, płodność, a także ocenę właściwości rakotwórczych i mutagennych. Dane te pozwalają na kompleksową ocenę profilu bezpieczeństwa leku przed jego zastosowaniem u ludzi.¹

Wpływ na rozród i potomstwo

W badaniach wpływu amlodypiny na rozród przeprowadzonych na modelach zwierzęcych (szczury i myszy) zaobserwowano istotne zmiany w przebiegu ciąży i stanie potomstwa. Stwierdzono opóźnienie daty porodu oraz wydłużenie czasu trwania porodu u zwierząt otrzymujących amlodypinę. Ponadto zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Należy podkreślić, że efekty te występowały przy dawkach około 50-krotnie większych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała).²

Wpływ na płodność

Przeprowadzono szereg badań oceniających wpływ amlodypiny na płodność zwierząt laboratoryjnych. W pierwszym badaniu nie stwierdzono wpływu amlodypiny na płodność szczurów przy dawkach do 10 mg/kg/dobę. Ta dawka, w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała, jest ośmiokrotnie większa od maksymalnie zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg. Badanie to obejmowało podawanie leku samcom przez 64 dni, a samicom przez 14 dni przed parowaniem.³

W innym badaniu podawano samcom szczurów amlodypinę w postaci bezylanu przez 30 dni w dawce porównywalnej do dawki stosowanej u ludzi w przeliczeniu na mg/kg. W tym przypadku zaobserwowano istotne zmiany w parametrach związanych z płodnością, w tym:⁴

• Zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego w osoczu
• Obniżenie poziomu testosteronu w osoczu
• Zmniejszenie gęstości i liczby dojrzałych spermatyd
• Redukcję liczby komórek Sertoliego

Potencjał rakotwórczy

Ocenę potencjału rakotwórczego amlodypiny przeprowadzono w dwuletnich badaniach na szczurach i myszach. Zwierzętom podawano lek w karmie w dawkach dobowych wynoszących 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg/dobę. W tych badaniach nie stwierdzono żadnych cech działania rakotwórczego amlodypiny.⁵

Największa zastosowana dawka (2,5 mg/kg/dobę) w przypadku myszy była zbliżona do maksymalnie zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg, w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała. U szczurów ta sama dawka była dwukrotnie większa od maksymalnie zalecanej dawki dla ludzi. Warto zaznaczyć, że dawka 2,5 mg/kg/dobę była zbliżona do maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, ale nie dla szczurów.⁶

* W przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała, przy założeniu masy ciała pacjenta wynoszącej 50 kg

Potencjał mutagenny

Przeprowadzone badania mutagenności amlodypiny nie wykazały działań związanych z podawanym lekiem zarówno na poziomie genów, jak i chromosomów. Brak potencjału mutagennego stanowi istotny element w całościowej ocenie bezpieczeństwa przedklinicznego leku.⁷

Należy podkreślić, że wszystkie obliczenia dotyczące porównania dawek zwierzęcych z dawkami dla ludzi przeprowadzono przy założeniu, że masa ciała pacjenta wynosi 50 kg.⁸