Aluminii hydroxidum
Aluminium hydroxidum (wodorotlenek glinu) to związek chemiczny szeroko stosowany w medycynie jako lek zobojętniający kwas solny w żołądku. Dzięki swoim właściwościom buforującym skutecznie podnosi pH treści żołądkowej, co czyni go wartościowym składnikiem preparatów stosowanych w leczeniu zgagi, choroby refluksowej przełyku, wrzodów trawiennych oraz nieżytu żołądka.
Mechanizm działania wodorotlenku glinu polega na neutralizacji kwasu solnego w żołądku oraz adsorpcji pepsyny, co prowadzi do zmniejszenia aktywności proteolitycznej soku żołądkowego. Związek ten tworzy ochronną warstwę na powierzchni błony śluzowej żołądka, chroniąc ją przed działaniem czynników drażniących. Dodatkowo wiąże fosforany w przewodzie pokarmowym, co znajduje zastosowanie w leczeniu hiperfosfatemii u pacjentów z niewydolnością nerek.
Stosowanie wodorotlenku glinu może wiązać się z działaniami niepożądanymi, takimi jak zaparcia, zmniejszone wchłanianie niektórych leków (tetracyklin, fluorochinolonów) czy zaburzenia gospodarki fosforanowej przy długotrwałym stosowaniu. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek długotrwałe przyjmowanie dużych dawek może prowadzić do encefalopatii glinowej. W praktyce klinicznej często łączy się wodorotlenek glinu z wodorotlenkiem magnezu, aby zrównoważyć ich przeciwstawne działania na perystaltykę jelit.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Glinu wodorotlenek – Dawkowanie i sposób podawania
Glinu wodorotlenek (Aluminii hydroxidum) jest stosowany w preparatach łagodzących dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, dostępnych m.in. w postaci tabletek do rozgryzania i żucia. Dawkowanie różni się w zależności od preparatu, wieku pacjenta oraz nasilenia objawów. Preparat Gealcid zawiera 100 mg glinu wodorotlenku na tabletkę, a u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat zalecana dawka jednorazowa to 2 tabletki, przyjmowane 4-6 razy na dobę (1 i/lub 3 godziny po posiłku oraz przed snem lub w razie dolegliwości), z maksymalną dawką dobową 12 tabletek. U dzieci do 12 lat dawka jednorazowa wynosi 1 tabletkę, a maksymalna dobowa 6 tabletek. Preparat Manti zawiera 200 mg glinu wodorotlenku na tabletkę i jest stosowany u dorosłych oraz dzieci powyżej 6 lat w dawce 1-3 tabletek między posiłkami, przed snem oraz w czasie dolegliwości, z maksymalną dawką dobową 12 tabletek, której nie należy przekraczać dłużej niż 2 tygodnie.
Aluminii hydroxidum, częstotliwość podawania, dawka jednorazowa, dolegliwość przewodu pokarmowego, dolegliwość żołądkowa, glinu wodorotlenek, indywidualizacja terapii, lekarz prowadzący, maksymalna dawka dobowa, nasilenie dolegliwości, nasilenie objawów, preparat Gealcid, preparat Manti, schemat dawkowania, tabletka do rozgryzania, wywiad medyczny, zalecenie dietetyczne - Leksykon substancji czynnych
Glinu wodorotlenek – Właściwości farmakodynamiczne
Glinu wodorotlenek (Aluminii hydroxidum) jest substancją czynną o działaniu zobojętniającym nadmiar kwasu solnego w żołądku, co prowadzi do zwiększenia pH soku żołądkowego i zmniejszenia uszkodzeń błony śluzowej przewodu pokarmowego. Mechanizm działania opiera się na neutralizacji HCl i tworzeniu soli chlorkowych, a efekt farmakodynamiczny jest miejscowy i zależny od czasu przebywania substancji w żołądku, co uzasadnia podawanie po posiłkach. Wodorotlenek glinu zmniejsza aktywność pepsyny, adsorbuje kwasy żółciowe i lizolecytynę oraz wykazuje działanie ochronne na błonę śluzową. W porównaniu do wodorotlenku magnezu działa wolniej, ale efekt utrzymuje się dłużej, co czyni go cennym składnikiem preparatów złożonych, zapewniających długotrwałe zobojętnienie kwasu i ochronę śluzówki.
Aluminii hydroxidum, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, działanie zobojętniające, glinu wodorotlenek, kod ATC, kwas alginowy, kwasy żółciowe, lizolecytyna, nadkwaśność, neutralizacja kwasu solnego, ochrona błony śluzowej, pepsyna, sok żołądkowy, symetykon, wodorotlenek magnezu, wodorowęglan sodu, żel galaretowaty, zobojętnianie kwasu solnego, związki glinu