przerost odźwiernika
Przerost odźwiernika (łac. hypertrophia pylori) to schorzenie charakteryzujące się nadmiernym rozrostem mięśni gładkich okolicy odźwiernikowej żołądka, co prowadzi do zwężenia kanału odźwiernika i utrudnienia pasażu pokarmu z żołądka do dwunastnicy. Najczęstszą formą tego schorzenia jest wrodzone przerostowe zwężenie odźwiernika (IHPS – Infantile Hypertrophic Pyloric Stenosis), występujące u niemowląt, szczególnie u chłopców w wieku 2-8 tygodni.
Objawy kliniczne obejmują wymioty, które mają charakter chlustający, pojawiają się po posiłku i nie zawierają żółci. U pacjentów obserwuje się również utratę masy ciała, odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe (zasadowica metaboliczna z hipochloremią i hipokaliemią) oraz rozciągnięcie żołądka. Charakterystycznym objawem jest wyczuwalny podczas badania palpacyjnego „oliwkowaty” guz w prawym górnym kwadrancie brzucha.
Diagnostyka opiera się na obrazowaniu ultrasonograficznym, które wykazuje pogrubienie mięśniówki odźwiernika powyżej 3-4 mm oraz wydłużenie kanału odźwiernika powyżej 14-18 mm. W niektórych przypadkach wykonuje się badanie kontrastowe górnego odcinka przewodu pokarmowego, które uwidacznia charakterystyczny objaw „śladu sznurka” lub „dzioba ptaka”.
Leczenie przerostu odźwiernika jest chirurgiczne i polega na wykonaniu pyloromiotomii metodą Fredet-Ramstedt, czyli nacięciu pogrubiałej warstwy mięśniowej odźwiernika bez naruszania błony śluzowej. Zabieg może być wykonany klasycznie lub techniką laparoskopową. Rokowanie po zabiegu jest bardzo dobre, a nawroty schorzenia występują rzadko.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Alprostadyl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Alprostadyl, stosowany w preparatach Prostavasin 60 i Prostin VR, wymaga ścisłego monitorowania układu sercowo-naczyniowego podczas terapii, w tym kontroli ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca oraz bilansu płynów. U noworodków z wrodzonymi wadami serca podawany jest z użyciem cewnika tętnicy pępkowej lub sondy dopplerowskiej, a w przypadku spadku ciśnienia tętniczego konieczna jest redukcja szybkości infuzji. Preparaty te powinny być podawane wyłącznie przez wykwalifikowany personel w odpowiednio wyposażonych ośrodkach, z uwzględnieniem przeciwwskazań takich jak choroby żołądka, krwawienia, czy zaburzenia czynności nerek (GFR ≤89 ml/min/1,73m² i ≤59 ml/min/1,73m²). U noworodków obserwuje się ryzyko bezdechu (10-12%), przerostu warstwy korowej kości długich oraz przerostu części odźwiernikowej żołądka, szczególnie przy dawkach podawanych dłużej niż 120 godzin. Alprostadyl jest silnym inhibitorem agregacji płytek, co wymaga ostrożności u pacjentów z ryzykiem krwawień oraz u noworodków z tendencją do krwotoków.
agregacja płytek krwi, alprostadyl, bezdech, choroba wątroby, choroba zarostowa tętnic obwodowych, ciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze krwi, drożny przewód tętniczy, działanie niepożądane, glikol propylenowy, inhibitor agregacji płytek, krwawienie śródmózgowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, nadżerkowe zapalenie błony śluzowej, nasycenie krwi tlenem, oddech wspomagany, padaczka, prostaglandyna E1, przerost odźwiernika, sinicza wada serca, sonda dopplerowska, stężenie alkoholu we krwi, układ krążenia, wrodzona wada serca, zaburzenie czynności nerek, zespół błon szklistych, zespół zaburzeń oddychania, zmiana histologiczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Prostin VR
PROSTIN VR (alprostadyl 500 µg/ml) jest lekiem wymagającym podawania wyłącznie przez wykwalifikowany personel w warunkach szpitalnych z dostępem do intensywnej opieki noworodkowej. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest bezdech, występujący u 10-12% noworodków z wrodzonymi wadami serca, szczególnie u dzieci o masie urodzeniowej <2,0 kg, najczęściej w pierwszej godzinie infuzji. Zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek i jak najkrótszy czas terapii, zwłaszcza u pacjentów w stanie krytycznym. Długotrwałe podawanie może prowadzić do histopatologicznych zmian w przewodzie tętniczym i tętnicach płucnych, przerostu warstwy korowej kości długich oraz przerostu części odźwiernikowej żołądka, co może utrudniać pasaż żołądkowy. Lek jest silnym inhibitorem agregacji płytek, co wymaga ostrożności u pacjentów ze skłonnością do krwotoków. Alprostadyl jest przeciwwskazany u noworodków z zespołem zaburzeń oddychania (zespołem błon szklistych).
alprostadyl, bezdech, ciśnienie tętnicze, inhibitor agregacji płytek krwi, nasycenie krwi tlenem, oddech wspomagany, ograniczony przepływ krwi, pH krwi, prostaglandyna E1, przerost odźwiernika, przewód tętniczy, sinicza wada serca, sonda dopplerowska, tętnica obwodowa, tętnica pępkowa, tętnica płucna, wrodzona wada serca, zespół błon szklistych, zespół zaburzeń oddychania, zmiana histologiczna