grzybica powierzchniowa skóry

Grzybica powierzchniowa skóry to powszechna infekcja grzybicza ograniczająca się do powierzchownych warstw naskórka, wywołana najczęściej przez dermatofity (głównie z rodzajów Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton), a także drożdżaki (głównie Candida) i pleśnie. Charakteryzuje się występowaniem różnorodnych zmian skórnych, takich jak złuszczanie, zaczerwienienie, swędzenie oraz obecność charakterystycznych wykwitów o kształcie pierścieniowatym z aktywnym, zapalnym brzegiem i centralnym ustępowaniem zmian.

W zależności od lokalizacji rozróżnia się kilka postaci klinicznych grzybicy powierzchniowej: grzybicę stóp, grzybicę paznokci (onychomikozę), grzybicę skóry gładkiej, grzybicę pachwin, grzybicę głowy i grzybicę brody. Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym, badaniu mikologicznym bezpośrednim oraz hodowli. Identyfikacja patogenu ma kluczowe znaczenie dla wdrożenia właściwego leczenia.

Leczenie grzybicy powierzchniowej skóry obejmuje stosowanie miejscowych preparatów przeciwgrzybiczych (azole, alylaminy, cyklopiroksolamina) oraz, w przypadkach rozległych lub opornych infekcji, leków przeciwgrzybiczych ogólnoustrojowych (terbinafina, itrakonazol, flukonazol). Istotnym elementem terapii jest także edukacja pacjenta dotycząca zapobiegania reinfekcji poprzez odpowiednią higienę, unikanie czynników sprzyjających rozwojowi grzybów oraz systematyczne stosowanie zaleconych preparatów przez odpowiednio długi czas, nawet po ustąpieniu objawów klinicznych.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl