żel galaretowaty
Żel galaretowaty to półstałe podłoże stosowane w formulacjach farmaceutycznych, charakteryzujące się konsystencją pośrednią między cieczą a ciałem stałym. Struktura żelu powstaje w wyniku tworzenia trójwymiarowej sieci przez substancje żelotwórcze w środowisku wodnym lub wodno-alkoholowym.
W praktyce medycznej żele galaretowate są szeroko wykorzystywane jako nośniki leków stosowanych miejscowo na skórę, błony śluzowe oraz do zastosowań oftalmicznych. Ich zaletą jest dobra przyczepność do powierzchni aplikacji, kontrolowane uwalnianie substancji leczniczej oraz łatwość aplikacji i rozprowadzania.
Żele galaretowate mogą zawierać różne substancje żelotwórcze, takie jak pochodne celulozy (metyloceluloza, hydroksypropyloceluloza), karbomery, alginiany czy pektyny. Wybór odpowiedniego środka żelotwórczego zależy od pożądanych właściwości reologicznych, pH preparatu oraz kompatybilności z substancją leczniczą.
Z punktu widzenia klinicznego, żele galaretowate zapewniają efekt chłodzący i nawilżający, co jest korzystne w terapii stanów zapalnych skóry. Dodatkowo, ich aplikacja nie powoduje okluzji, co zmniejsza ryzyko nasilenia zmian chorobowych w niektórych schorzeniach dermatologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Glinu wodorotlenek – Właściwości farmakodynamiczne
Glinu wodorotlenek (Aluminii hydroxidum) jest substancją czynną o działaniu zobojętniającym nadmiar kwasu solnego w żołądku, co prowadzi do zwiększenia pH soku żołądkowego i zmniejszenia uszkodzeń błony śluzowej przewodu pokarmowego. Mechanizm działania opiera się na neutralizacji HCl i tworzeniu soli chlorkowych, a efekt farmakodynamiczny jest miejscowy i zależny od czasu przebywania substancji w żołądku, co uzasadnia podawanie po posiłkach. Wodorotlenek glinu zmniejsza aktywność pepsyny, adsorbuje kwasy żółciowe i lizolecytynę oraz wykazuje działanie ochronne na błonę śluzową. W porównaniu do wodorotlenku magnezu działa wolniej, ale efekt utrzymuje się dłużej, co czyni go cennym składnikiem preparatów złożonych, zapewniających długotrwałe zobojętnienie kwasu i ochronę śluzówki.
Aluminii hydroxidum, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, działanie zobojętniające, glinu wodorotlenek, kod ATC, kwas alginowy, kwasy żółciowe, lizolecytyna, nadkwaśność, neutralizacja kwasu solnego, ochrona błony śluzowej, pepsyna, sok żołądkowy, symetykon, wodorotlenek magnezu, wodorowęglan sodu, żel galaretowaty, zobojętnianie kwasu solnego, związki glinu