ekspozycja w stanie stacjonarnym

Ekspozycja w stanie stacjonarnym to termin używany w farmakologii i toksykologii do opisania sytuacji, gdy stężenie leku lub substancji w organizmie osiąga równowagę. Zachodzi to, gdy szybkość dostarczania substancji do organizmu równoważy się z szybkością jej eliminacji.

Stan stacjonarny (steady state) osiągany jest zazwyczaj po upływie 4-5 okresów półtrwania danego leku przy regularnym dawkowaniu. W tym momencie fluktuacje stężenia leku we krwi następują między stałymi wartościami minimalnymi i maksymalnymi, co ma kluczowe znaczenie dla utrzymania efektu terapeutycznego przy jednoczesnym minimalizowaniu działań niepożądanych.

Znajomość ekspozycji w stanie stacjonarnym jest niezbędna przy ustalaniu schematów dawkowania leków, szczególnie tych o wąskim indeksie terapeutycznym. Pozwala ona na precyzyjne dostosowanie dawki i częstotliwości podawania do indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając takie czynniki jak wydolność nerek, wątroby, wiek czy interakcje z innymi lekami.

W badaniach klinicznych i toksykologicznych parametr ten jest często wykorzystywany do oceny długoterminowej ekspozycji organizmu na substancje, co ma szczególne znaczenie przy przewlekłej farmakoterapii lub narażeniu zawodowym na substancje toksyczne.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide +pharma 14 mg

Teriflunomid, podawany doustnie w dawce 14 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz mediana Tmax wynoszącą 1-4 godziny po wielokrotnym podaniu. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę z około 34-krotnym współczynnikiem kumulacji AUC i osiąga 95% stężenia stanu stacjonarnego po około 100 dniach terapii. Teriflunomid wiąże się w ponad 99% z białkami osocza, głównie albuminą, a jego objętość dystrybucji wynosi około 11 L. Metabolizm zachodzi głównie przez hydrolizę, z udziałem utleniania, N-acetylacji i sprzęgania z siarczanami. Eliminacja odbywa się głównie przez wydzielanie do przewodu pokarmowego z żółcią (37,5% z kałem, 22,6% z moczem), a okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 19 dni. Klirens całkowity po dożylnym podaniu wynosi 30,5 mL/h.
białko oporności raka piersi, białko osocza, biodostępność, cholestyramina, ekspozycja w stanie stacjonarnym, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, hydroliza, klirens całkowity, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procedura przyspieszonej eliminacji, procedura szybkiej eliminacji, sprzęganie z siarczanami, stan stacjonarny, stężenie minimalne, stężenie w osoczu, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, teriflunomid, transporter BCRP, utlenianie, węgiel aktywowany, współczynnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aryfrenix 30 mg

Badania niekliniczne arypiprazolu wykazały brak istotnego zagrożenia dla człowieka przy dawkach terapeutycznych. W toksykologii po podaniu wielokrotnym zaobserwowano toksyczny wpływ na nadnercza u szczurów przy dawkach 20-60 mg/kg mc./dobę (3-10× AUC klinicznej), manifestujący się gromadzeniem lipofuscyny i obumieraniem komórek miąższowych. U samic szczurów przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (10× AUC klinicznej) stwierdzono zwiększoną częstość raka nadnerczy, jednak dawka bez efektów nowotworowych odpowiadała 7-krotnej ekspozycji klinicznej. U małp podawano dawki 25-125 mg/kg mc./dobę (1-3× AUC klinicznej), co skutkowało kamicą żółciową związaną z odkładaniem sprzężonych siarczanowych metabolitów, przy czym stężenia tych metabolitów u ludzi były znacznie niższe (6% stężenia małp). Badania genotoksyczności nie wykazały działania genotoksycznego, a profil toksyczności u młodych zwierząt był zbliżony do dorosłych, bez neurotoksyczności i wpływu na rozwój.
arypiprazol, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, barwnik lipofuscyna, efekt teratogenny, ekspozycja w stanie stacjonarnym, kamica żółciowa, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, obumieranie komórek miąższowych, rak nadnerczy, rakotwórczość, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, toksyczny wpływ na rozród, właściwość genotoksyczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide G.L. Pharma 14 mg

Teriflunomid, podawany doustnie w dawce 14 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu wynoszącym 1-4 godziny. Lek wykazuje silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminą, oraz umiarkowany metabolizm, głównie przez hydrolizę, z drugorzędnymi szlakami utleniania, N-acetylacji i sprzęgania z siarczanami. Objętość dystrybucji po dożylnym podaniu wynosi 11 litrów, a okres półtrwania biologicznego (t1/2z) to około 19 dni, co przekłada się na powolne osiąganie stanu stacjonarnego (ok. 100 dni dla 95% stężenia). Współczynnik kumulacji AUC jest wysoki (~34-krotny), co wskazuje na znaczną akumulację podczas długotrwałej terapii. Wydalanie leku następuje głównie z kałem (37,5%) i moczem (22,6%) w ciągu 21 dni od podania, a teriflunomid jest substratem transportera BCRP, co ma znaczenie dla jego sekrecji do przewodu pokarmowego.
biodostępność, biologiczny okres półtrwania, całkowity klirens, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, ekspozycja w stanie stacjonarnym, eliminacja teriflunomidu, farmakokinetyka populacyjna, hydroliza, metabolizm teriflunomidu, minimalne stężenie, N-acetylacja, objętość dystrybucji, przyspieszona eliminacja, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stężenie stanu stacjonarnego, stwardnienie rozsiane, substancja czynna, teriflunomid, transporter wyrzutu BCRP, utlenianie, wchłanianie zwrotne, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji AUC, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vermox 100 mg

Mebendazol, substancja czynna leku VERMOX, charakteryzuje się niską biodostępnością około 20% po podaniu doustnym, co wynika z ograniczonego wchłaniania w przewodzie pokarmowym oraz intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się w ciągu 2-4 godzin po podaniu, a jednoczesne spożycie pokarmu bogatego w tłuszcze nieznacznie zwiększa dostępność biologiczną. Lek wiąże się w 90-95% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, co wskazuje na przenikanie do przestrzeni pozanaczyniowych. Mebendazol podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, a jego metabolity osiągają wyższe stężenia w osoczu niż substancja macierzysta. Zaburzenia czynności wątroby mogą prowadzić do zwiększenia stężenia leku w osoczu, co ma znaczenie kliniczne.
czas półtrwania eliminacji, dostępność biologiczna, działanie przeciwpasożytnicze, ekspozycja ogólnoustrojowa, ekspozycja w stanie stacjonarnym, mebendazol, metabolity w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, recyrkulacja wewnątrzwątrobowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami surowicy, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, wydzielanie żółci, zaburzenia czynności wątroby

ekspozycja w stanie stacjonarnym

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide +pharma 14 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aryfrenix 30 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide G.L. Pharma 14 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Vermox 100 mg