Właściwości farmakokinetyczne mebendazolu

Mebendazol, będący substancją czynną produktu leczniczego VERMOX, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie przeciwpasożytnicze. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis parametrów farmakokinetycznych tego leku.

Wchłanianie

Mebendazol po podaniu doustnym cechuje się niewielkim stopniem wchłaniania z przewodu pokarmowego. Znacząca część dawki (około 80%) pozostaje w świetle przewodu pokarmowego, co ma kluczowe znaczenie dla jego działania przeciwpasożytniczego. Dostępność biologiczna leku jest niewielka i wynosi około 20% dawki, co wynika z dwóch głównych czynników: znacznego metabolizmu pierwszego przejścia oraz bardzo słabej rozpuszczalności substancji czynnej.¹

Maksymalne stężenie mebendazolu w osoczu występuje zazwyczaj w przedziale czasowym od 2 do 4 godzin po podaniu. Istotny jest fakt, że jednoczesne przyjmowanie leku z pokarmem o dużej zawartości tłuszczu prowadzi do niewielkiego zwiększenia jego dostępności biologicznej.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu, mebendazol w bardzo dużym stopniu (90-95%) wiąże się z białkami surowicy krwi. Objętość dystrybucji leku wynosi 1-2 l/kg masy ciała, co świadczy o przenikaniu mebendazolu do przestrzeni pozanaczyniowych. Potwierdza to również analiza danych pochodzących od pacjentów poddawanych długotrwałej terapii mebendazolem (np. w dawce 40 mg/kg masy ciała na dobę przez okres od 3 do 21 miesięcy), które dokumentują wykrywalny poziom leku w tkankach.³

Metabolizm

Mebendazol podlega intensywnemu metabolizmowi, głównie w wątrobie. Po podaniu doustnym, stężenie w osoczu głównych metabolitów (hydrolizowanych i zredukowanych pochodnych mebendazolu) jest znacznie większe niż stężenie substancji macierzystej. Istotne jest, że zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia metabolizmu lub zaburzenia wydzielania żółci mogą prowadzić do zwiększenia poziomu mebendazolu w osoczu, co może mieć implikacje kliniczne.⁴

Eliminacja

Proces eliminacji mebendazolu przebiega wielotorowo. Zarówno mebendazol, jak i jego sprzężone pochodne oraz metabolity prawdopodobnie podlegają w pewnym stopniu recyrkulacji wewnątrzwątrobowej. Następnie są wydzielane z moczem i z żółcią. Względny czas półtrwania w fazie eliminacji po podaniu dawki doustnej u większości pacjentów mieści się w zakresie od 3 do 6 godzin.⁵

U człowieka, zaledwie około 2% podanej dawki jest wydalane z moczem, natomiast pozostała część jest wydalana z kałem, zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci głównego metabolitu mebendazolu.⁶

Farmakokinetyka w stanie stacjonarnym

Podczas długotrwałego podawania mebendazolu (np. w dawce 40 mg/kg masy ciała na dobę przez okres od 3 do 21 miesięcy), obserwuje się wzrost stężenia zarówno samego mebendazolu, jak i jego głównych metabolitów w osoczu. W rezultacie, ekspozycja w stanie stacjonarnym jest około 3-krotnie wyższa niż po podaniu pojedynczej dawki leku.⁷

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Dane dotyczące stężeń mebendazolu w osoczu u dzieci i młodzieży w wieku od 1 do 16 lat są ograniczone. Dostępne informacje nie wskazują jednak na istotnie większą ekspozycję ogólnoustrojową na mebendazol u osób w wieku od 3 do 16 lat w porównaniu z osobami dorosłymi. Natomiast u dzieci młodszych, w przedziale wiekowym od 1 do poniżej 3 lat, ekspozycja ogólnoustrojowa jest większa niż u dorosłych. Wynika to z większej dawki w przeliczeniu na kilogram masy ciała, jaką otrzymują te dzieci w porównaniu z dorosłymi pacjentami.<sup data-drug="Vermox" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Dostępne są ograniczone dane dotyczące stężeń mebendazolu w osoczu u dzieci i młodzieży w wieku od 1 do 16 lat. Dane te nie wskazują na istotnie większą ekspozycję ogólnoustrojową na mebendazol u osób w wieku od 3 do 16 lat w porównaniu z osobami dorosłymi. U osób w wieku od 1 do 8

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych mebendazolu