kwas difenylometoksyoctowy
Kwas difenylometoksyoctowy to związek chemiczny będący metabolitem hydroksyzyny, leku o działaniu przeciwhistaminowym. Jest on głównym produktem metabolizmu hydroksyzyny w wątrobie, powstającym w wyniku procesu oksydacji i oddzielenia grupy piperazyny.
Pod względem farmakologicznym kwas difenylometoksyoctowy wykazuje minimalne działanie przeciwhistaminowe w porównaniu do związku macierzystego, dlatego jego znaczenie kliniczne jest niewielkie. Związek ten jest następnie wydalany z organizmu głównie z moczem.
W diagnostyce laboratoryjnej kwas difenylometoksyoctowy może być wykrywany w badaniach toksykologicznych jako marker przyjmowania hydroksyzyny. Jego obecność w płynach ustrojowych może potwierdzać ekspozycję na lek macierzysty, co ma znaczenie w medycynie sądowej oraz w monitorowaniu pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Artigo 20 mg + 40 mg
Preparat Artigo zawiera dwie substancje czynne: cynaryzynę (20 mg) oraz dimenhydraminę (40 mg) w formie tabletek powlekanych. Obie substancje charakteryzują się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin po podaniu doustnym. Okres półtrwania cynaryzyny i difenhydraminy wynosi 4-5 godzin i pozostaje niezmienny niezależnie od podawania ich w monoterapii lub łącznie w preparacie Artigo. Metabolizm cynaryzyny obejmuje hydroksylację pierścieniową (częściowo katalizowaną przez CYP2D6) oraz N-dealkilację, natomiast dimenhydramina ulega sekwencyjnej N-demetylacji trzeciorzędowej aminy, z udziałem różnych enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6.
cynaryzyna, CYP2D6, cytochrom P450, difenhydramina, dimenhydramina, farmakokinetyka, hydroksylacja pierścieniowa, kwas difenylometoksyoctowy, metabolizm wątrobowy, mikrosom, monoterapia, N-dealkilacja, N-demetylacja, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, sprzężenie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana - Leksykon substancji czynnych
Difenhydramina – Właściwości farmakokinetyczne
Difenhydramina, jako lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) wynoszącym 1-4 godziny (najczęściej 1-2 godziny) oraz początkiem działania terapeutycznego już po 15-30 minutach. Biodostępność doustna wynosi 40-60% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Substancja wiąże się z białkami osocza w 76-85%, a jej objętość dystrybucji wynosi 3-7 dm³/kg, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek, w tym swobodne przenikanie przez barierę krew-mózg, co odpowiada za działanie uspokajające i nasenne. Okres półtrwania difenhydraminy wynosi 4-8 godzin (zakres 2,4-9,3 godziny), a metabolity mają okres półtrwania 8-10 godzin. Klirens osoczowy jest wysoki i wynosi 600-1300 ml/min, a jedynie około 1% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymu CYP2D6, którego aktywność może być hamowana przez samą difenhydraminę, co niesie ryzyko interakcji lekowych.
aplikacja miejscowa, aplikacja na błony śluzowe, bariera krew-mózg, biodostępność, CYP2D6, cytochrom P450, dealkilacja, difenhydramina, difenylometan, działanie nasenne i uspokajające, hamowanie konkurencyjne, interakcja lekowa, klirens osoczowy, kwas difenylometoksyoctowy, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do białek osocza, przeciwhistaminowy pierwszej generacji, sprzęganie z glicyną, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symtiver 20 mg + 40 mg
Produkt leczniczy Symtiver zawiera cynaryzynę (20 mg) oraz dimenhydraminę (40 mg), które po podaniu doustnym charakteryzują się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Okres półtrwania obu substancji wynosi 4-5 godzin i jest niezależny od formy podania (pojedyncza substancja lub preparat złożony). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, przy czym cynaryzyna ulega hydroksylacji pierścieniowej (w tym przez CYP2D6) oraz N-dealkilacji, natomiast dimenhydramina jest metabolizowana przez sekwencyjną N-demetylację trzeciorzędowej aminy z udziałem enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6.
cynaryzyna, CYP2D6, cytochrom P450, difenhydramina, dimenhydramina, hydroksylacja pierścieniowa, kwas difenylometoksyoctowy, kwas glukuronowy, metabolit sprzężony, N-dealkilacja, okres półtrwania, proces metaboliczny, procesy farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, substancje czynne, Symtiver - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arlevert 20 mg + 40 mg
Arlevert, zawierający 20 mg cynaryzyny i 40 mg dimenhydraminy, wykazuje szybkie wchłanianie obu substancji czynnych z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin po podaniu doustnym. Okres półtrwania (t½) cynaryzyny i difenhydraminy wynosi 4-5 godzin, co pozostaje niezmienne niezależnie od formy podania (pojedynczo lub łącznie). Metabolizm cynaryzyny odbywa się głównie przez hydroksylację pierścieniową (częściowo zależną od CYP2D6) oraz N-dealkilację, natomiast dimenhydramina ulega sekwencyjnej N-demetylacji z udziałem enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6. Obie substancje podlegają intensywnym przemianom wątrobowym, co ma kluczowe znaczenie dla ich farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nodisen 50 mg
Difenhydraminy chlorowodorek, substancja czynna leku NODISEN (50 mg tabletki), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak z ograniczoną biodostępnością wynoszącą 40-60% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-4 godzin, a działanie sedatywne koreluje dodatnio z poziomem leku w osoczu, osiągając szczyt w 1-3 godziny po podaniu. Difenhydramina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (80-85%), co wpływa na jej objętość dystrybucji i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów wydalanych z moczem, przy czym tylko około 1% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania (t₁/₂) u zdrowych dorosłych wynosi od 2,4 do 9,3 godziny.
biodostępność, CYP2D6, cytochrom P450, difenhydraminy chlorowodorek, dystrybucja leku, działanie uspokajające, efekt pierwszego przejścia, efekt sedatywny, hamowanie konkurencyjne, koniugacja, kwas difenylometoksyoctowy, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm difenhydraminy, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – SENOLEK 50 mg
Difenhydraminy chlorowodorek, substancja czynna SENOLEK (50 mg, kapsułki miękkie), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością wynoszącą 40-60% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-4 godzin, a maksymalny efekt uspokajający obserwuje się w 1-3 godziny po podaniu. Lek wiąże się z białkami osocza w 80-85%, głównie z albuminami. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP2D6 oraz inne izoenzymy cytochromu P450, z przekształceniem do kwasu difenylometoksyoctowego i procesem dealkilacji. Difenhydramina jest jednocześnie inhibitorem CYP2D6, co może wpływać na interakcje lekowe. Wydalanie odbywa się głównie w postaci metabolitów, z niezmienioną substancją wydalaną w około 1% z moczem.
biodostępność, Cmax, CYP2D6, difenhydraminy chlorowodorek, działanie uspokajające, efekt pierwszego przejścia, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, izoenzymy P450, koniugacja z glicyną, kwas difenylometoksyoctowy, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, podanie doustne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Dimenhydramina – Właściwości farmakokinetyczne
Dimenhydramina, stosowana w terapii przeciwwymiotnej i przeciwzawrotowej, charakteryzuje się dobrym i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z początkiem działania już po 15-30 minutach (w preparatach takich jak Aviomarin, Efektan, Efektan Max po około 30 minutach). W preparatach złożonych z cynaryzyną (Arlevert, Artigo, Symtiver) maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są w ciągu 2-4 godzin. Okres półtrwania dimenhydraminy wynosi około 3,5 godziny w preparatach pojedynczych oraz 4-5 godzin w preparatach złożonych, a działanie terapeutyczne utrzymuje się od 3 do 6 godzin. Substancja wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (98-99%), szeroką dystrybucję, w tym przenikanie do OUN i łożyska, a także niewielkie wydzielanie do mleka matki.
cynaryzyna, cytochrom P450, difenhydramina, dimenhydramina, działanie przeciwwymiotne, frakcja wolna leku, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, interakcja lekowa, izoenzym CYP2D6, kwas difenylometoksyoctowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, mleko ludzkie, N-demetylacja, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent pediatryczny, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, przenikanie przez łożysko, stężenie osoczowe, substrat enzymatyczny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Luminastil 50 mg
Difenhydraminy chlorowodorek, substancja czynna leku Luminastil, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością wynoszącą 40-60% ze względu na metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest w ciągu 1-4 godzin, a maksymalny efekt uspokajający obserwuje się w czasie 1-3 godzin od podania dawki, co koreluje z poziomem leku w osoczu. Difenhydramina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (80-85%), co należy uwzględnić przy ocenie potencjalnych interakcji lekowych.
Metabolizm difenhydraminy przebiega głównie przez przekształcenie do kwasu difenylometoksyoctowego oraz proces dealkalizacji, a produkty metabolizmu są sprzęgane z glicyną i glutaminą, co umożliwia ich wydalanie z moczem. Zaledwie około 1% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania eliminacyjnego u zdrowych dorosłych wynosi 2,4-9,3 godziny, jednak u pacjentów z marskością wątroby ulega wydłużeniu, co wymaga dostosowania dawkowania. Znajomość tych parametrów jest kluczowa dla optymalizacji terapii i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych.
biodostępność doustna, biotransformacja leku, dawka terapeutyczna, difenhydraminy chlorowodorek, efekt uspokajający, intensywny metabolizm, krążenie ogólnoustrojowe, kwas difenylometoksyoctowy, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, powinowactwo do białek osocza, stężenie maksymalne w surowicy, szybka dystrybucja, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apap Noc 500 mg + 25 mg
APAP Noc to preparat zawierający 500 mg paracetamolu oraz 25 mg difenhydraminy chlorowodorku, charakteryzujący się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem obu składników z przewodu pokarmowego. Paracetamol osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie, wykazuje słabe wiązanie z białkami osocza (25-50%) i jest głównie metabolizowany w wątrobie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym (około 90% u dorosłych). Okres półtrwania paracetamolu wynosi 2-4 godziny, a jego działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe utrzymuje się odpowiednio 4-6 oraz 6-8 godzin. Niewielka część (2-4%) jest wydalana przez nerki w postaci niezmienionej. U dzieci obserwuje się inny profil metabolizmu, z większym udziałem sprzęgania z kwasem siarkowym.
biotransformacja wątrobowa, difenhydramina chlorowodorek, dystrybucja leku, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, glutation wątrobowy, hepatotoksyczny metabolit, kwas difenylometoksyoctowy, kwas merkapturowy, kwas siarkowy, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm leku, monodesmetylodifenhydramina, N, N-acetylo-p-benzochinoimina, N-demetylodifenhydramina, N-metylodifenhydramina, okres półtrwania, paracetamol, sprzęganie z kwasem glukuronowym, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc 500 mg + 25 mg
Produkt leczniczy PARACETAMOL + DIFENHYDRAMINA HASCO NOC zawiera paracetamol (500 mg) oraz chlorowodorek difenhydraminy (25 mg). Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie. Wiązanie z białkami osocza wynosi 25-50%, a okres półtrwania to 2-4 godziny. Działanie przeciwbólowe utrzymuje się 4-6 godzin, a przeciwgorączkowe 6-8 godzin. Paracetamol jest głównie metabolizowany w wątrobie do glukuronianu (około 90% u dorosłych) i siarczanu (u dzieci), z niewielkim udziałem hepatotoksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochino-iminy, który jest neutralizowany przez glutation i wydalany z moczem. Wydalanie postaci niezmienionej przez nerki wynosi 2-4%.
biotransformacja wątrobowa, chlorowodorek difenhydraminy, difenhydramina, działanie przeciwbólowe, działanie terapeutyczne, efekt pierwszego przejścia, efekt przeciwgorączkowy, glukuronian, glutation wątrobowy, hepatotoksyczny metabolit, kwas difenylometoksyoctowy, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm difenhydraminy, monodesmetylodifenhydramina, N, N-demetylodifenhydramina, N-metylodifenhydramina, okres półtrwania, paracetamol, parametr farmakokinetyczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza