metabolit sprzężony
Metabolit sprzężony to produkt powstały w wyniku procesu sprzęgania (koniugacji) – jednej z faz II metabolizmu w organizmie człowieka. W procesie tym substancje endogenne lub ksenobiotyki (np. leki, toksyny) łączą się z endogennymi cząsteczkami, takimi jak kwas glukuronowy, siarczan, glutation, aminokwasy czy grupy metylowe.
Proces sprzęgania katalizowany jest przez specyficzne enzymy transferazy, których głównym miejscem działania jest wątroba. Najważniejsze z nich to UDP-glukuronylotransferazy (UGT), sulfotransferazy (SULT), N-acetylotransferazy (NAT), metylotransferazy (MT) oraz transferazy glutationowe (GST).
Tworzenie metabolitów sprzężonych zazwyczaj skutkuje zwiększeniem hydrofilności związków, co ułatwia ich wydalanie z organizmu przez nerki lub z żółcią. Metabolity sprzężone są zwykle mniej aktywne farmakologicznie niż związki macierzyste, choć istnieją wyjątki, gdzie koniugaty zachowują lub nawet zwiększają aktywność biologiczną.
W diagnostyce laboratoryjnej oznaczanie metabolitów sprzężonych ma znaczenie w monitorowaniu terapii lekowej, wykrywaniu substancji uzależniających czy ocenie funkcji wątroby. Zaburzenia procesów sprzęgania mogą prowadzić do nieprawidłowego metabolizmu leków i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paduden Express 200 mg
Ibuprofen zawarty w preparacie Paduden Express wykazuje liniową farmakokinetykę, co oznacza proporcjonalny wzrost stężenia w osoczu wraz ze wzrostem dawki. Preparat dostępny jest w formie miękkich kapsułek żelatynowych zawierających 200 mg ibuprofenu w rozpuszczalniku hydrofilowym, co przyspiesza wchłanianie leku. Po podaniu na czczo mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia wynosi około 30 minut, co wskazuje na szybką absorpcję. Wchłanianie jest opóźnione przy podaniu z pokarmem, co ma znaczenie kliniczne w sytuacjach wymagających szybkiego działania przeciwbólowego. Porównawczo, kapsułka płynna z 400 mg ibuprofenu osiąga maksymalne stężenie w 32,5 minuty, podczas gdy dwie tabletki po 200 mg w 90 minut, jednak prędkość wchłaniania obu form jest podobna, co potwierdza ich równoważność terapeutyczną.
droga eliminacji, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, kapsułka miękka, kwas glukuronowy, metabolit sprzężony, metabolizm ibuprofenu, nieaktywny metabolit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania eliminacji, otoczka żelatynowa, rozpuszczalnik hydrofilowy, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, szczytowe stężenie, wchłanianie substancji czynnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – PARAMIG Fast 500 mg
Produkt leczniczy PARAMIG Fast zawiera 500 mg paracetamolu w formie granulatu w saszetce, który charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem. Po podaniu doustnym granulki rozpuszczają się niemal natychmiast w jamie ustnej, a maksymalne stężenie paracetamolu w osoczu (5-20 μg/ml przy dawkach do 50 mg) osiągane jest w ciągu 30-60 minut. Paracetamol jest absorbowany biernie w jelicie cienkim, a jego biodostępność jest wysoka ze względu na słabe wiązanie z białkami osocza. Maksymalny efekt terapeutyczny pojawia się po 1-3 godzinach, a czas działania leku wynosi 3-4 godziny. Szybsze wchłanianie w porównaniu do tabletek jest związane z obecnością wodorowęglanu sodu, który przyspiesza opróżnianie żołądka i transport do jelita cienkiego.
bierna dyfuzja, biodostępność, cytochrom P450, droga nerkowa, dystrybucja leku, glukuronian, glutation, jelito cienkie, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, kwas siarkowy, metabolit sprzężony, N-acetylo-p-benzochinoimina, niewydolność nerek, okres półtrwania, paracetamol, siarczan, stężenie maksymalne, wątroba, wodorowęglan sodu, zatrucie paracetamolem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alchinal (0,248 g + 0,056 g)/10 ml
Produkt leczniczy Alchinal zawiera dwa wyciągi roślinne, z których farmakokinetyka została opisana oddzielnie. W przypadku wyciągu z czosnku (Allium sativum) główne składniki aktywne wykazują zróżnicowane właściwości: allina charakteryzuje się najszybszą absorpcją z przewodu pokarmowego, osiągając Tmax po 10 minutach, allicyna osiąga Tmax w przedziale 30-60 minut i podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (95% metabolizmu pierwszego przejścia), natomiast winyloditiina ma najpóźniejsze Tmax około 120 minut. Allina i allicyna są eliminowane głównie drogą nerkową, przy czym allicyna i jej metabolity występują w moczu zarówno w formie sprzężonej (np. z kwasem glukuronowym lub siarczanami), jak i niesprzężonej. Dystrybucja allicyny obejmuje osocze, nerki oraz wątrobę, co ma istotne znaczenie dla jej działania biologicznego.
absorpcja jelitowa, allicyna, alliina, allina, biodostępność, droga eliminacji, dystrybucja w organizmie, efekt pierwszego przejścia, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka, maksymalne stężenie we krwi, metabolit sprzężony, metabolizm wątrobowy, substancja aktywna, Tmax, winyloditiina, wyciąg z czosnku, wyciąg z jeżówki purpurowej, związek biologicznie czynny - Leksykon substancji czynnych
Rymantadyna – Właściwości farmakokinetyczne
Chlorowodorek rymantadyny, substancja czynna Rimantinu, wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym oraz intensywny metabolizm wątrobowy, z mniej niż 25% dawki wydalanej z moczem w formie niezmienionej. Maksymalne stężenie w osoczu po pojedynczej dawce 100 mg u zdrowych dorosłych wynosi średnio 74 ng/ml (zakres 45-138 ng/ml) i osiągane jest po 5-7 godzinach. Okres półtrwania wynosi około 25 godzin u dorosłych, a u osób w wieku 71-79 lat wydłuża się do 32 godzin. Po podaniu dawki 100 mg dwa razy na dobę przez 10 dni, stężenia stacjonarne w osoczu mieszczą się w zakresie 118-468 ng/ml, z 20-30% wzrostem AUC u pacjentów starszych (71-79 lat) oraz 2-4-krotnym wzrostem stężeń u osób w wieku 68-102 lat. Farmakokinetyka u dzieci (4-8 lat) jest zbliżona do dorosłych, z maksymalnym stężeniem 446-988 ng/ml po 5-6 godzinach i okresem półtrwania około 24,8 godzin.
albumina, AUC, białko osocza, biodostępność, chlorowodorek rymantadyny, dysfagia, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwwirusowe, faza eliminacji, klirens teoretyczny, marskość wątroby, metabolit hydroksylowany, metabolit sprzężony, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie doustne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bunorfin 8 mg
Buprenorfina, podawana podjęzykowo w dawkach od 2 do 16 mg, wykazuje liniową zależność między dawką a maksymalnym stężeniem w osoczu, osiąganym po około 90 minutach. Charakteryzuje się okresem półtrwania dystrybucji wynoszącym 2-5 godzin, co jest związane z jej silnymi właściwościami lipofilnymi. Metabolizm buprenorfiny zachodzi głównie w wątrobie poprzez 14-N-dealkilację do aktywnego metabolitu norbuprenorfiny oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym. Norbuprenorfina wykazuje słabą aktywność agonistyczną receptorów μ, co wpływa na ogólny efekt farmakologiczny leku. Ze względu na intensywny metabolizm pierwszego przejścia, podanie doustne jest nieefektywne, stąd preferowana jest droga podjęzykowa.
agonista receptora μ, biotransformacja, buprenorfina, faza dystrybucji, faza eliminacji, glukuronidacja, jelito cienkie, metabolit sprzężony, metabolizm pierwszego przejścia, N-dealkilacja, norbuprenorfina, parametr farmakokinetyczny, podanie podjęzykowe, półtrwanie dystrybucji, półtrwanie eliminacji, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie maksymalne, wchłanianie zwrotne, właściwości lipofilne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Transtec 52,5 mcg/h 52,5 mcg/h (30 mg)
Buprenorfina, będąca składnikiem aktywnym systemu transdermalnego Transtec, dostępna jest w dawkach 35 μg/h (20 mg), 52,5 μg/h (30 mg) oraz 70 μg/h (40 mg). Charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%) oraz metabolizmem wątrobowym do norbuprenorfiny i metabolitów sprzężonych z kwasem glukuronowym. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (około 2/3 dawki w postaci niezmienionej) oraz mocz (1/3 dawki w postaci sprzężonej lub zdealkilowanej). Buprenorfina podlega krążeniu jelitowo-wątrobowemu, co wpływa na jej biodostępność i czas działania. Badania na modelach zwierzęcych wykazały przenikanie leku przez barierę krew-mózg oraz łożysko, z wyższymi stężeniami w tkance mózgowej po podaniu parenteralnym w porównaniu do doustnego. Obecność buprenorfiny w świetle przewodu pokarmowego płodu sugeruje wydzielanie z żółcią, mimo niedojrzałego krążenia jelitowo-wątrobowego u płodu.
bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, buprenorfina, czas działania leku, eliminacja nerkowa, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, łożysko, metabolit sprzężony, minimalne stężenie skuteczne, N-dealkilobuprenorfina, norbuprenorfina, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, stężenie w osoczu, system transdermalny, wchłanianie przezskórne, wydzielanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Femistelin 25 mg
Dehydroepiandrosteron (DHEA), substancja czynna leku Femistelin w dawkach 10 mg i 25 mg, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, zwłaszcza przy spożyciu z tłuszczami, co ułatwia wchłanianie lipofilnej substancji. Maksymalne stężenie DHEA i jego głównego metabolitu siarczanu DHEA (DHEA-S) osiągane jest w ciągu 2-5 godzin. Wolny DHEA wykazuje słabe wiązanie z albuminami (10-20%), szybki klirens (~2000 l/24h) i krótki okres półtrwania (15-40 minut), natomiast DHEA-S silnie wiąże się z albuminami (80-90%), ma dłuższy okres półtrwania (~12 godzin), niższy klirens (~13 l/24h) oraz objętość dystrybucji około 9 litrów. Metabolizm DHEA zachodzi głównie w wątrobie przez sulfotransferazy, prowadząc do powstania DHEA-S, który jest transportowany do tkanek docelowych (piersi, gruczoł krokowy, narządy rodne, kości, mięśnie szkieletowe) i tam desulfatowany do wolnego DHEA, będącego prekursorem androgenów i estrogenów.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symtiver 20 mg + 40 mg
Produkt leczniczy Symtiver zawiera cynaryzynę (20 mg) oraz dimenhydraminę (40 mg), które po podaniu doustnym charakteryzują się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Okres półtrwania obu substancji wynosi 4-5 godzin i jest niezależny od formy podania (pojedyncza substancja lub preparat złożony). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, przy czym cynaryzyna ulega hydroksylacji pierścieniowej (w tym przez CYP2D6) oraz N-dealkilacji, natomiast dimenhydramina jest metabolizowana przez sekwencyjną N-demetylację trzeciorzędowej aminy z udziałem enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6.
cynaryzyna, CYP2D6, cytochrom P450, difenhydramina, dimenhydramina, hydroksylacja pierścieniowa, kwas difenylometoksyoctowy, kwas glukuronowy, metabolit sprzężony, N-dealkilacja, okres półtrwania, proces metaboliczny, procesy farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, substancje czynne, Symtiver - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acenol 300 mg
Paracetamol charakteryzuje się wysoką biodostępnością (88%) i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (>64 µg/ml) w ciągu 1-2 godzin. Objętość pozornej dystrybucji wynosi do 70 l/70 kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (20-30%). Okres półtrwania leku u osób z prawidłową funkcją wątroby wynosi średnio 2 godziny, jednak w przypadku przedawkowania lub ciężkiej niewydolności wątroby może się wydłużyć nawet do 17 godzin, co zwiększa ryzyko toksyczności. Paracetamol przenika do różnych tkanek, w tym do mózgu, przez łożysko oraz do mleka kobiet karmiących piersią, gdzie osiąga stężenia zbliżone do osoczowych.
białko osocza, biodostępność leku, cytochrom P-450, dawka dobowa, dystrybucja leku, glutation, hepatotoksyczność, kinetyka eliminacji, koniugacja leku, kumulacja leku, maksymalne stężenie leku, metabolit sprzężony, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paracetamol, parametr farmakokinetyczny, przenikanie leku, przewód pokarmowy, szlak metaboliczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Noradrenalin Kalceks 1mg/ml
Noradrenalin Kalceks to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 1 mg/ml, zawierający biologicznie aktywny izomer L noradrenaliny. Główna droga podania to dożylna, ze względu na szybki metabolizm i krótki okres półtrwania w osoczu wynoszący 1-2 minuty. Noradrenalina wykazuje ograniczoną penetrację bariery krew-mózg, co determinuje jej działanie głównie obwodowe. Metabolizm zachodzi przez katecholo-O-metylotransferazę (COMT) i monoaminooksydazę (MAO), prowadząc do powstania metabolitów pośrednich (normetanefryna, kwas 3,4-dihydroksymigdałowy) oraz końcowego (kwas 4-hydroksy-3-metoksymigdałowy). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem metabolitów sprzężonych z kwasem glukuronowym lub siarkowym oraz do 16% dawki w postaci niezmienionej.
4-dihydroksymigdałowy, badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, katecholo-O-metylotransferaza, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kwas 3, kwas 4-hydroksy-3-metoksymigdałowy, kwas glukuronowy, metabolit sprzężony, monoaminooksydaza, noradrenaliny winian, normetanefryna, okres półtrwania noradrenaliny, osmolalność, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, stereoizomer, wchłanianie noradrenaliny, wychwyt zwrotny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rimantin 50 mg
Farmakokinetyka chlorowodorku rymantadyny charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz wysoką biodostępnością. Po pojedynczej dawce 100 mg u zdrowych dorosłych (20-44 lata) maksymalne stężenie w osoczu wynosi średnio 74 ng/ml (zakres 45-138 ng/ml) i osiągane jest po 5-7 godzinach. Lek wiąże się z białkami osocza w około 40%, a okres półtrwania wynosi średnio 25 godzin, wydłużając się do 32 godzin u osób starszych (71-79 lat). Po dawkowaniu 100 mg dwa razy na dobę przez 10 dni u zdrowych ochotników (18-70 lat) AUC wzrasta o około 30%, a stężenia stacjonarne mieszczą się w zakresie 118-468 ng/ml. U dzieci (4-8 lat) po dawce 6,6 mg/kg stężenia rymantadyny w osoczu wynoszą 446-988 ng/ml po 5-6 godzinach oraz 170-424 ng/ml po 24 godzinach, z okresem półtrwania około 24,8 godzin, co uzasadnia stosowanie dawkowania raz na dobę w obu grupach wiekowych.
albuminy, AUC, biodostępność, chlorowodorek rymantadyny, dawka leku, faza eliminacji, klirens teoretyczny, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, metabolit hydroksylowany, metabolit sprzężony, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba wątroby, stężenie leku w osoczu, stężenie stacjonarne, wchłanianie doustne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Venlafaxine Teva 150 mg
Wenlafaksyna, dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 75-450 mg/dobę. Lek ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV), którego okres półtrwania wynosi 11±2 godziny, podczas gdy wenlafaksyny 5±2 godziny. Maksymalne stężenia w osoczu wenlafaksyny i ODV osiągane są odpowiednio po około 5,5 i 9 godzinach po podaniu kapsułek o przedłużonym uwalnianiu. Biodostępność wynosi 40-45%, a wchłanianie nie jest modyfikowane przez posiłek. Wenlafaksyna i ODV wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (27% i 30%), a ich objętość dystrybucji wynosi około 4,4±1,6 L/kg. Klirens wenlafaksyny to 1,3±0,6 L/godz./kg, a ODV 0,4±0,2 L/godz./kg. Polimorfizm CYP2D6 wpływa na stężenia wenlafaksyny, jednak całkowita ekspozycja na leki aktywne pozostaje podobna, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens, metabolit sprzężony, metabolizm ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, N-demetylacja, O-demetylacja, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, polimorfizm genetyczny, powolny metabolizm, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Bencyklan – Właściwości farmakokinetyczne
Bencyklan wykazuje dobre wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w zakresie 2-8 godzin, typowo około 3 godzin po podaniu doustnym. Dostępność biologiczna leku jest ograniczona do 25-35% z powodu metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie. W organizmie bencyklan wiąże się z białkami osocza (30-40%), erytrocytami (30%) oraz płytkami krwi (10%), a około 20% substancji pozostaje w formie wolnej, odpowiedzialnej za efekt farmakologiczny. Metabolizm wątrobowy przebiega głównie przez dealkilację oraz rozszczepienie wiązania eterowego, prowadząc do powstania kwasu benzoesowego i jego dalszej biotransformacji do kwasu hipurowego.
biotransformacja, dealkilacja, dostępność biologiczna, erytrocyt, faza eliminacji, frakcja wolna, klirens, klirens nerkowy, kwas benzoesowy, kwas glukuronowy, kwas hipurowy, metabolit skoniugowany, metabolit sprzężony, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, płytka krwi, pochodna demetylowa, podanie doustne, wiązanie eterowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Buprenorfina – Właściwości farmakokinetyczne
Buprenorfina wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania. Charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%) oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym, obejmującym N-dealkilację do aktywnego metabolitu norbuprenorfiny oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym. Podanie doustne jest nieefektywne z powodu efektu pierwszego przejścia, natomiast podanie podjęzykowe (2-16 mg) pozwala na liniową zależność Cmax osiągane po około 90 minutach, omijając metabolizm wątrobowy. Podanie domięśniowe i dożylne cechuje niemal całkowita biodostępność (stosunek 1,07) i szybkie osiągnięcie Cmax w ciągu kilku minut. Systemy transdermalne (35-70 μg/h) zapewniają kontrolowane uwalnianie, z minimalnym stężeniem skutecznym 100 pg/ml osiąganym po 12-24 godzinach oraz Cmax 200-300 pg/ml po 60-80 godzinach. Okres półtrwania eliminacji wynosi 20-25 godzin po podaniu pozajelitowym, 32 godziny podjęzykowo oraz około 30 godzin (22-36) po zastosowaniu systemów transdermalnych.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, buprenorfina, charakter lipofilny, dysfagia, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, metabolit sprzężony, N-dealkilacja, norbuprenorfina, okres półtrwania, podanie parenteralne, podanie podjęzykowe, receptor μ, stężenie w osoczu, substancja niezmieniona, system transdermalny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gripex Noc 500 mg + 30 mg + 15 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Gripex Noc zawiera cztery substancje aktywne o zróżnicowanych właściwościach farmakokinetycznych: paracetamol (500 mg), chlorowodorek pseudoefedryny (30 mg), bromowodorek dekstrometorfanu (15 mg) oraz maleinian chlorfeniraminy (2 mg). Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po około 1 godzinie, z biologicznym okresem półtrwania 2-4 godziny. Jego działanie przeciwbólowe trwa 4-6 godzin, a przeciwgorączkowe 6-8 godzin. Pseudoefedryna wykazuje szybkie działanie (15-30 minut), z okresem półtrwania 9-16 godzin, zależnym od pH moczu, i jest wydalana głównie w postaci niezmienionej (70-90%). Chlorfeniramina osiąga maksymalne stężenie po 2-3 godzinach, z długim okresem półtrwania około 20 godzin, a jej działanie utrzymuje się 4-6 godzin. Dekstrometorfan szybko się wchłania, działa przeciwkaszlowo przez 4-6 godzin, a jego metabolizm jest zależny od enzymu CYP2D6, co powoduje zmienność farmakokinetyczną u pacjentów; okres półtrwania wynosi 3-4 godziny.
3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, białko osocza, biotransformacja wątrobowa, bromowodorek dekstrometorfanu, chlorfeniramina, chlorowodorek pseudoefedryny, CYP2D6, dekstrometorfan, dekstrorfan, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwkaszlowe, działanie sympatykomimetyczne, fenotyp metaboliczny, glutation wątrobowy, kwas glukuronowy, maleinian chlorfeniraminy, metabolit sprzężony, metabolizm pierwszego przejścia, N-acetylo-p-benzochinoimina, norpseudoefedryna, O-demetylacja, okres półtrwania biologiczny, paracetamol, pseudoefedryna