metabolit hydroksylowany
Metabolit hydroksylowany to związek chemiczny powstały w wyniku procesu hydroksylacji, który zachodzi podczas metabolizmu substancji w organizmie. Hydroksylacja polega na wprowadzeniu grupy hydroksylowej (-OH) do cząsteczki związku, co zazwyczaj zwiększa jego rozpuszczalność w wodzie i ułatwia wydalanie z organizmu.
W procesach biotransformacji leków i ksenobiotyków, hydroksylacja jest jedną z najważniejszych reakcji I fazy metabolizmu, katalizowaną głównie przez enzymy cytochromu P450. Utworzenie metabolitu hydroksylowanego często stanowi kluczowy etap detoksykacji organizmu, choć w niektórych przypadkach może prowadzić do powstania związków o zwiększonej toksyczności lub aktywności farmakologicznej.
Metabolity hydroksylowane mają istotne znaczenie diagnostyczne, gdyż ich obecność i stężenie w płynach ustrojowych może świadczyć o ekspozycji na określone substancje. W farmakologii klinicznej monitorowanie poziomów tych metabolitów pozwala na ocenę efektywności metabolizmu leków, personalizację dawkowania oraz identyfikację potencjalnych interakcji międzylekowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aribit ODT 15 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne arypiprazolu, substancji czynnej produktu Aribit ODT, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u szczurów zaobserwowano zmiany w nadnerczach (gromadzenie lipofuscyny, obumieranie komórek miąższowych) przy dawkach od 20 do 60 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji AUC przekraczającej 3-10-krotnie wartości u ludzi. Wzrost częstości nowotworów nadnerczy u samic szczurów wystąpił przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (AUC >10-krotne w stosunku do ludzi). Ekspozycja niepowodująca nowotworów odpowiadała 7-krotnej ekspozycji u ludzi. U małp stwierdzono kamicę żółciową przy dawkach 25-125 mg/kg mc./dobę, z ekspozycją AUC 1-3 razy wyższą niż u ludzi, jednak stężenia sprzężonych metabolitów w żółci ludzkiej były znacznie niższe (6% stężenia małp), co zmniejsza ryzyko kliniczne. Badania na młodych szczurach i psach nie wykazały neurotoksyczności ani negatywnego wpływu na rozwój.
aripiprazol, badanie farmakologiczne, barwnik lipofuscyna, efekt toksyczny, genotoksyczność, gruczolak, kamica żółciowa, metabolit hydroksylowany, neurotoksyczność, nowotwór nadnerczy, obumieranie komórek miąższowych, pole pod krzywą stężenia, potencjał rakotwórczy, rak nadnerczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność u młodych zwierząt, toksyczny wpływ na reprodukcję, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozród, wpływ teratogenny, zmiany w nadnerczach, związki siarczanowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mesopral 40 mg
Ezomeprazol, podawany w formie powlekanych peletek odpornych na działanie kwasu żołądkowego, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność leku jest dawko- i schemat-dawkowania zależna: dla dawki 40 mg wynosi 64% po jednorazowym podaniu i wzrasta do 89% po wielokrotnym podaniu, natomiast dla dawki 20 mg odpowiednio 50% i 68%. Ezomeprazol wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (97%) oraz względną objętość dystrybucji około 0,22 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 oraz CYP3A4, co wpływa na farmakokinetykę leku, zwłaszcza u osób wolno metabolizujących (ok. 2,9% populacji), u których AUC jest dwukrotnie większe, a stężenie w osoczu o 60% wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Klirens ezomeprazolu zmniejsza się z około 17 l/h po jednorazowym podaniu do 9 l/h po wielokrotnym, a okres półtrwania wynosi około 1,3 godziny, bez tendencji do kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę.
biodostępność ezomeprazolu, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, efekt pierwszego przejścia, ezomeprazol, farmakokinetyka ezomeprazolu, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, izomer R, klirens ogólnoustrojowy, metabolit ezomeprazolu, metabolit hydroksylowany, niewydolność wątroby, okres półtrwania w osoczu, osoba wolno metabolizująca, pole pod krzywą, sulfonowa pochodna ezomeprazolu, szybko metabolizujący, układ cytochromu P-450, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Rymantadyna – Właściwości farmakokinetyczne
Chlorowodorek rymantadyny, substancja czynna Rimantinu, wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym oraz intensywny metabolizm wątrobowy, z mniej niż 25% dawki wydalanej z moczem w formie niezmienionej. Maksymalne stężenie w osoczu po pojedynczej dawce 100 mg u zdrowych dorosłych wynosi średnio 74 ng/ml (zakres 45-138 ng/ml) i osiągane jest po 5-7 godzinach. Okres półtrwania wynosi około 25 godzin u dorosłych, a u osób w wieku 71-79 lat wydłuża się do 32 godzin. Po podaniu dawki 100 mg dwa razy na dobę przez 10 dni, stężenia stacjonarne w osoczu mieszczą się w zakresie 118-468 ng/ml, z 20-30% wzrostem AUC u pacjentów starszych (71-79 lat) oraz 2-4-krotnym wzrostem stężeń u osób w wieku 68-102 lat. Farmakokinetyka u dzieci (4-8 lat) jest zbliżona do dorosłych, z maksymalnym stężeniem 446-988 ng/ml po 5-6 godzinach i okresem półtrwania około 24,8 godzin.
albumina, AUC, białko osocza, biodostępność, chlorowodorek rymantadyny, dysfagia, dystrybucja tkankowa, działanie przeciwwirusowe, faza eliminacji, klirens teoretyczny, marskość wątroby, metabolit hydroksylowany, metabolit sprzężony, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie doustne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Medical Valley 2,5 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, występującym jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%). Po podaniu na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 0,5-2 godzin, a jego farmakokinetyka wykazuje liniową zależność dawka-AUC oraz dawka-Cmax. Pokarm wysokotłuszczowy i wysokokaloryczny obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lek stosowano niezależnie od posiłków. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób. Metabolizm jest minimalny, a lek nie jest substratem ani inhibitorem kluczowych enzymów cytochromu P450 ani transporterów leków, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, enancjomer, filtracja kłębuszkowa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kumulacja leku, lenalidomid, metabolit hydroksylowany, metabolizm leku, mieszanina racemiczna, N-acetylacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wielokrotne dawkowanie, zespół mielodysplastyczny - Leksykon substancji czynnych
Octan uliprystalu – Właściwości farmakokinetyczne
Octan uliprystalu, podawany doustnie w dawce 30 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 176 ± 89 ng/ml po około 1 godzinie (zakres 0,5-2 godziny). Pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC0-∞) wynosi 556 ± 260 ng·godz./ml. Spożycie leku z wysokotłuszczowym posiłkiem obniża Cmax o około 45%, wydłuża Tmax do około 3 godzin oraz zwiększa AUC0-∞ o 25%. Octan uliprystalu wykazuje ponad 98% wiązania z białkami osocza, głównie albuminami, alfa-1 kwaśnymi glikoproteinami oraz HDL, a także przenika do mleka kobiecego, gdzie jego wydzielanie zmniejsza się stopniowo w ciągu 120 godzin po podaniu. Substancja działa jako inhibitor transportera BCRP in vitro, jednak kliniczne znaczenie tej interakcji jest niskie, a octan uliprystalu nie jest substratem transporterów OATP1B1 i OATP1B3.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, cytochrom P450, inhibitor BCRP, intensywny metabolizm, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2A6, izoforma CYP3A4, klirens po podaniu doustnym, lipoproteiny o dużej gęstości, metabolit hydroksylowany, metabolit mono-odmetylowany, octan uliprystalu, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, transporter OATP1B1, transporter OATP1B3, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, właściwości lipofilowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Triveram 20 mg + 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Triveram łączy atorwastatynę (40 mg), peryndopryl z argininą (10 mg) oraz amlodypinę (10 mg), wykazując minimalne interakcje farmakokinetyczne, które nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Atorwastatyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1-2 h), biodostępnością około 12% i wysokim wiązaniem z białkami osocza (≥98%). Metabolizowana jest głównie przez CYP3A4, a jej aktywne metabolity odpowiadają za około 70% efektu hamowania reduktazy HMG-CoA. Peryndopryl, jako prolek, osiąga Tmax 1 h, a jego aktywny metabolit peryndoprylat Tmax 3-4 h, z biodostępnością 27% i wiązaniem z białkami osocza na poziomie 20%. Amlodypina wykazuje Tmax 6-12 h, biodostępność 64-80%, wysokie wiązanie z białkami (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Pokarm obniża biodostępność peryndoprylu, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo.
BCRP, beta-oksydacja, biodostępność, cytochrom P450, dysfagia, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, enzym konwertujący angiotensynę, glikoproteina p, glukuronidacja, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja między lekami, klirens kreatyniny, klirens żółciowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, marskość wątroby, metabolit aktywny, metabolit hydroksylowany, OATP, okres półtrwania, polimorfizm SLCO1B1, prolek, reduktaza HMG-CoA, stężenie w osoczu, Triveram, uszkodzenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketonal Duo 150 mg
Ketoprofen, substancja czynna leku Ketonal DUO w dawce 150 mg (kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), charakteryzuje się dwufazowym profilem uwalniania dzięki zastosowaniu dwóch typów peletek: 60% peletek standardowych zapewniających szybkie uwalnianie oraz 40% peletek powlekanych o przedłużonym uwalnianiu. Po podaniu doustnym ketoprofen wykazuje wysoką biodostępność na poziomie 90%, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 9036,64 ng/ml po około 1,76 godziny (Tmax). Spożycie pokarmu, w tym tłuszczów, nie wpływa na całkowitą biodostępność, jednak może opóźniać czas osiągnięcia Cmax. Lek wiąże się w 99% z białkami osocza, głównie albuminą, ma niewielką objętość dystrybucji (0,1 l/kg) i przenika do płynu maziowego, gdzie stężenie osiąga 30% wartości osoczowej, co jest istotne w leczeniu schorzeń reumatycznych.
albumina, biodostępność leku, glukuronid, glukuronidacja, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, Ketonal DUO, ketoprofen, klirens leku, lek zobojętniający sok żołądkowy, metabolit glukuronidowy, metabolit hydroksylowany, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, peletka powlekana, płyn maziowy, schorzenie reumatyczne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wpływ pokarmu na lek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symkinet MR 10 mg
Symkinet MR to preparat zawierający metylofenidat w formie chlorowodorku, będący racemiczną mieszaniną enancjomerów d- i l-metylofenidatu w stosunku 1:1. Dostępny jest w kapsułkach o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawkach 10 mg, 20 mg, 30 mg i 40 mg, co umożliwia podanie leku raz na dobę z profilem dwufazowego uwalniania i dwoma szczytami stężenia w osoczu oddalonymi o około 4 godziny. Biodostępność leku o zmodyfikowanym uwalnianiu jest porównywalna z podawaniem metylofenidatu o natychmiastowym uwalnianiu dwa razy dziennie, przy czym preparat MR charakteryzuje się mniejszą amplitudą wahań stężenia, co przekłada się na stabilniejszy efekt terapeutyczny. Lek można podawać z posiłkiem lub na czczo, a zawartość kapsułek można wysypać na miękki pokarm bez wpływu na farmakokinetykę. Metylofenidat wykazuje dobrą penetrację do OUN, a jego metabolizm zachodzi głównie przez karboksyloesterazę CES1A1, z powstaniem głównego metabolitu – kwasu alfa-fenylopiperydynooctowego (PPA), którego stężenie w osoczu jest 30-50-krotnie wyższe niż substancji macierzystej, ale nie wykazuje on istotnego działania farmakologicznego.
bariera krew-mózg, biodostępność względna, chlorowodorek metylofenidatu, dysfagia, enancjomer d-metylofenidatu, hydroksymetylofenidat, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, karboksyloesteraza CES1A1, kwas alfa-fenylopiperydynooctowy, kwas rytalinowy, metabolit hydroksylowany, metylofenidat o natychmiastowym uwalnianiu, metylofenidat o zmodyfikowanym uwalnianiu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, zespół ADHD, zespół hiperkinetyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symkinet MR 40 mg
Symkinet MR to preparat zawierający chlorowodorek metylofenidatu w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, będący racemiczną mieszaniną enancjomerów d- i l-metylofenidatu w stosunku 1:1. Po podaniu doustnym wykazuje dwufazowy profil farmakokinetyczny z dwoma szczytami stężenia w osoczu oddalonymi o około 4 godziny, co zapewnia mniejszą amplitudę wahań stężenia leku w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu. Biodostępność preparatu podawanego raz na dobę jest porównywalna z podaniem dwóch dawek natychmiastowo uwalnianego metylofenidatu. Lek może być przyjmowany niezależnie od posiłku, a zawartość kapsułki można podać z niewielką ilością pokarmu, np. musem jabłkowym, co jest istotne u pacjentów z trudnościami w połykaniu. Metylofenidat dystrybuuje się w osoczu (57%) i erytrocytach (43%), wiążąc się z białkami osocza w 10-33%, a jego objętość dystrybucji wynosi 2,65±1,1 L/kg dla d-enancjomeru i 1,8±0,9 L/kg dla l-enancjomeru. Lek łatwo przenika przez barierę krew-mózg, co warunkuje jego działanie ośrodkowe.
ADHD, bariera krew-mózg, biodostępność leku, biotransformacja leku, chlorowodorek metylofenidatu, dysfagia, działanie ośrodkowe leku, działanie terapeutyczne leku, eliminacja osoczowa, enancjomer metylofenidatu, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, karboksyloesteraza, klirens enancjomerów, kwas alfa-fenylopiperydynooctowy, kwas rytalinowy, metabolit hydroksylowany, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, uwalnianie dwufazowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zespół hiperkinetyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lesiplus 3 mg + 0,02 mg
Lek Lesiplus zawiera 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu w tabletkach powlekanych, z dodatkowymi 4 tabletkami placebo w opakowaniu. Drospirenon charakteryzuje się wysoką biodostępnością (76-85%) i szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie 38 ng/ml po 1-2 godzinach, z okresem półtrwania eliminacji wynoszącym 31 godzin. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami (95-97%), nie z SHBG ani CBG, a jego metabolizm zachodzi głównie przez CYP4A4. Klirens osoczowy wynosi 1,5 ± 0,2 ml/min/kg, a metabolity są wydalane z moczem i kałem w stosunku około 1,2-1,4. Stan stacjonarny osiągany jest po około 8 dniach, z kumulacją stężenia do około 70 ng/ml (współczynnik kumulacji ~3). U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie obserwuje się istotnych klinicznie zmian w tolerancji leku ani w stężeniu potasu w surowicy.
3-siarczan 4, 5-dihydrodrospirenonu, biodostępność drospirenonu, dostępność biologiczna, drospirenon i etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, kwasowa postać drospirenonu, metabolit etynyloestradiolu, metabolit hydroksylowany, metabolizm drospirenonu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać niezmieniona leku, reakcja oksydacyjna, skala Child-Pugh, spironolakton, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie potasu, stężenie w surowicy, tabletka powlekana, współczynnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axia Plus 3 mg + 0,02 mg
Axia Plus zawiera 3 mg drospirenonu oraz 0,02 mg etynyloestradiolu w różowych tabletkach aktywnych. Drospirenon charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie 38 ng/ml po 1-2 godzinach, z biodostępnością 76-85%. Jego okres półtrwania wynosi około 31 godzin, a stężenie w stanie stacjonarnym osiąga około 70 ng/ml po 8 dniach stosowania, wykazując kumulację z współczynnikiem około 3. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami, nie wykazując powinowactwa do SHBG ani CBG. Metabolizm zachodzi głównie przez otwarcie pierścienia laktonowego oraz redukcję i sprzęganie z siarczanami, a także oksydacyjnie przez CYP3A4. Wydalanie metabolitów odbywa się z kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4, z okresem półtrwania metabolitów około 40 godzin. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby stężenia drospirenonu są odpowiednio wyższe, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy, co świadczy o dobrej tolerancji preparatu w tych grupach.
biodostępność, CBG, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, faza dyspozycji, glukuronian, hiperkaliemia, hydroksylacja, klirens metaboliczny, koniugacja, łagodne zaburzenie czynności nerek, metabolit hydroksylowany, metabolizm oksydacyjny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, preparat antykoncepcyjny, SHBG, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, szlak metaboliczny, Tmax, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik kumulacji, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tractiva 15 mg
Przedkliniczne badania arypiprazolu wykazały, że stosowanie terapeutycznych dawek leku jest bezpieczne, bez istotnych działań toksycznych u ludzi. W badaniach na szczurach, przy dawkach 20-60 mg/kg mc./dobę (AUC 3-10 razy wyższe niż u ludzi), zaobserwowano toksyczny wpływ na nadnercza, w tym gromadzenie lipofuscyny i obumieranie komórek miąższowych. U samic szczurów przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (AUC 10-krotnie wyższe niż u ludzi) stwierdzono zwiększoną częstość nowotworów nadnerczy. W badaniach na małpach (25-125 mg/kg mc./dobę, AUC 1-3 razy wyższe niż u ludzi) odnotowano kamicę żółciową związaną z odkładaniem siarczanowych metabolitów arypiprazolu, jednak stężenia tych związków u ludzi przy dawce 30 mg/dobę były znacznie niższe (6% stężenia u małp) i poniżej granicy rozpuszczalności in vitro. Badania genotoksyczności potwierdziły brak właściwości genotoksycznych arypiprazolu.
arypiprazol, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, genotoksyczność, gruczolak nadnercza, kamica żółciowa, lipofuscyna, metabolit hydroksylowany, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, nowotwór nadnerczy, obumieranie komórek miąższowych, rakotwórczość, teratogenność, toksyczność, toksyczność ciążowa, toksyczność nadnerczy, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na rozród, wpływ na reprodukcję, związki siarczanowe sprzężone - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atrox 80 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Atrox, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność tabletek powlekanych wynosi 95-99%, jednak całkowita biodostępność substancji czynnej to około 12%, a ogólnoustrojowa aktywność hamująca reduktazę HMG-CoA około 30%. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu głównie przez cytochrom P-450 3A4, z powstawaniem aktywnych metabolitów hydroksylowanych, które odpowiadają za około 70% aktywności farmakologicznej. Atorwastatyna wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i silne wiązanie z białkami osocza (>98%). Eliminacja odbywa się głównie z żółcią, a okres półtrwania substancji macierzystej wynosi około 14 godzin, natomiast działania hamującego reduktazę HMG-CoA – 20-30 godzin.
białko BCRP, białko MDR1, białko oporności wielolekowej, biodostępność atorwastatyny, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, hepatocyt, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, klirens atorwastatyny, metabolit hydroksylowany, niewydolność nerek, OATP1B1, OATP1B3, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polimorfizm genetyczny, pompa efluksowa, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skalowanie allometryczne, stężenie LDL-C, szybkie wchłanianie, transporter OATP1B1, transporter wątrobowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazol Towa 20 mg
Ezomeprazol Towa, dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność leku jest dawko- i częstotliwościowo zależna: dla dawki 40 mg wynosi 64% po jednorazowym podaniu i wzrasta do 89% po wielokrotnym, natomiast dla dawki 20 mg odpowiednio 50% i 68%. Pokarm opóźnia i zmniejsza wchłanianie, jednak nie wpływa istotnie na efekt farmakodynamiczny. Ezomeprazol wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) oraz pozorną objętość dystrybucji około 0,22 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z całkowitym klirensem osoczowym około 17 l/h po jednorazowym podaniu i 9 l/h po wielokrotnym, a okres półtrwania eliminacji wynosi około 1,3 godziny. Lek jest eliminowany głównie w postaci metabolitów (80% z moczem, 20% z kałem), z mniej niż 1% postaci niezmienionej w moczu.
AUC, biodostępność, biodostępność ezomeprazolu, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ezomeprazol sodowy, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, izomer R, kapsułki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, kwaśność soku żołądkowego, metabolit hydroksylowany, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peletki dojelitowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfonowa pochodna ezomeprazolu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Medikinet 10 mg 10 mg
Metylofenidat, substancja czynna w tabletkach Medikinet (5 mg, 10 mg, 20 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak z powodu efektu pierwszego przejścia biodostępność biologiczna wynosi około 30% (zakres 11-51%). Maksymalne stężenie w osoczu po dawce 10 mg osiąga średnio 7 ng/ml w ciągu 1-2 godzin, z dużą zmiennością międzyosobniczą. Lek wykazuje krótki okres półtrwania około 2 godzin, co koreluje z czasem działania od 1 do 4 godzin. Dystrybucja obejmuje 57% w osoczu i 43% w erytrocytach, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (10-33%). Objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi 2,2 l/kg, z różnicami pomiędzy enancjomerami d- (2,65±1,1 l/kg) i l-metylofenidatu (1,8±0,9 l/kg).
biodostępność, biotransformacja, chlorowodorek metylofenidatu, d-metylofenidat, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, efekt terapeutyczny, enancjomer, hydroksymetylofenidat, klirens, klirens ogólnoustrojowy, kwas 2-fenylo-2-piperydylooctowy, kwas hydroksyrytalinowy, kwas rytalinowy, l-metylofenidat, metabolit hydroksylowany, metylofenidat, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zespół hiperkinetyczny, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Torsemed 20 mg
Torasemid, substancja czynna leku Torsemed, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (80-90%) oraz szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje bardzo silne wiązanie z białkami osocza (>99%), co ogranicza jego dystrybucję do kompartmentu naczyniowego (objętość dystrybucji 16 l). Metabolizm torasemidu zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania trzech metabolitów (M1, M3, M5), z których M1 i M3 zachowują około 10% aktywności moczopędnej związku macierzystego, natomiast M5 jest farmakologicznie nieaktywny. Okres półtrwania torasemidu u osób zdrowych wynosi 3-4 godziny, a klirens całkowity to około 40 ml/min, z klirensem nerkowym na poziomie 10 ml/min. Wydalanie nerkowe obejmuje około 80% dawki, z rozkładem: torasemid niezmieniony 24%, M1 12%, M3 3%, M5 41%.
absorpcja z przewodu pokarmowego, aktywność farmakologiczna, aktywność moczopędna, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność po podaniu doustnym, działanie moczopędne, efekt pierwszego przejścia, efekt terapeutyczny, hemodializa, hemofiltracja, klirens całkowity, klirens leku, klirens nerkowy, kompartment naczyniowy, kumulacja substancji czynnej, metabolit hydroksylowany, metabolit torasemidu, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powinowactwo do białek osocza, przemiana metaboliczna, stężenie w surowicy krwi, torasemid, Torsemed, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rimantin 50 mg
Farmakokinetyka chlorowodorku rymantadyny charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz wysoką biodostępnością. Po pojedynczej dawce 100 mg u zdrowych dorosłych (20-44 lata) maksymalne stężenie w osoczu wynosi średnio 74 ng/ml (zakres 45-138 ng/ml) i osiągane jest po 5-7 godzinach. Lek wiąże się z białkami osocza w około 40%, a okres półtrwania wynosi średnio 25 godzin, wydłużając się do 32 godzin u osób starszych (71-79 lat). Po dawkowaniu 100 mg dwa razy na dobę przez 10 dni u zdrowych ochotników (18-70 lat) AUC wzrasta o około 30%, a stężenia stacjonarne mieszczą się w zakresie 118-468 ng/ml. U dzieci (4-8 lat) po dawce 6,6 mg/kg stężenia rymantadyny w osoczu wynoszą 446-988 ng/ml po 5-6 godzinach oraz 170-424 ng/ml po 24 godzinach, z okresem półtrwania około 24,8 godzin, co uzasadnia stosowanie dawkowania raz na dobę w obu grupach wiekowych.
albuminy, AUC, biodostępność, chlorowodorek rymantadyny, dawka leku, faza eliminacji, klirens teoretyczny, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, metabolit hydroksylowany, metabolit sprzężony, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba wątroby, stężenie leku w osoczu, stężenie stacjonarne, wchłanianie doustne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spedifen 400 400 mg
Farmakokinetyka ibuprofenu w preparacie Spedifen 400 mg, będącym solą ibuprofenu z argininą, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 40 μg/ml w 35 minut na czczo. Spożycie leku z pokarmem opóźnia Tmax do około 95 minut i zmniejsza Cmax o około 50%, jednak całkowita biodostępność pozostaje niezmieniona. Ibuprofen wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Lek dyfunduje do przestrzeni maziówkowych, gdzie jest eliminowany wolniej niż z osocza, co może przedłużać efekt przeciwzapalny w obrębie stawów.
białka osocza, biodostępność, Cmax, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka ibuprofenu, funkcja nerek, hydroksylacja, ibuprofen, interakcja z pokarmem, karboksylacja, metabolit hydroksylowany, metabolit karboksylowy, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania, przestrzeń maziówkowa, sól z argininą, stężenie w osoczu, stężenie w osoczu krwi, szlak metaboliczny, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Torsemed 10 mg
Torasemid, substancja czynna leku Torsemed, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 80-90% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%), co wpływa na jego umiarkowaną dystrybucję (objętość dystrybucji 16 l) głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Torasemid ulega biotransformacji w wątrobie, dając trzy główne metabolity: M1 i M3 z około 10% aktywności farmakodynamicznej oraz nieaktywny M5. Eliminacja leku i metabolitów odbywa się głównie przez nerki, z całkowitym klirensem 40 ml/min i klirensem nerkowym około 10 ml/min; 80% dawki jest wydalane do kanalików nerkowych, w tym 24% w formie niezmienionej, 12% jako M1, 3% jako M3 i 41% jako M5.
biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, działanie moczopędne, eliminacja pozanerkowa, hemodializa, hemofiltracja, klirens całkowity, klirens nerkowy, maksymalne stężenie w surowicy krwi, metabolit hydroksylowany, metabolit nieaktywny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces farmakokinetyczny, torasemid, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dorin 0,03 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Dorin zawiera etynyloestradiol (0,03 mg) oraz dienogest (2 mg) w formie tabletek powlekanych, charakteryzujących się odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi. Etynyloestradiol wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie z maksymalnym stężeniem około 67 pg/ml osiąganym w 1,5-4 godziny po podaniu, z biodostępnością około 44% z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Wiąże się niespecyficznie z albuminami (98%) i zwiększa stężenie SHBG. Jego objętość dystrybucji wynosi 2,8-8,6 l/kg, a metabolizm odbywa się głównie przez aromatyczną hydroksylację. Okres półtrwania jest dwufazowy: około 1 godziny i 10-20 godzin, a klirens mieści się w zakresie 2,3-7 ml/min/kg. Eliminacja metabolitów następuje z moczem i żółcią w stosunku 4:6, a stan stacjonarny osiągany jest w drugiej połowie cyklu leczenia z około dwukrotną kumulacją stężenia w surowicy.
aromatyczna hydroksylacja, dienogest, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronian, klirens całkowity, klirens etynyloestradiolu, metabolit hydroksylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, SHBG, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vellofent 67 mcg
Fentanyl, substancja czynna produktu Vellofent, wykazuje wysoką lipofilność, co wpływa na jego szybkie i efektywne wchłanianie podjęzykowe, z szacowaną biodostępnością około 70%. Po podaniu dawek od 133 do 800 μg, maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) mieszczą się w zakresie 360-2070 pg/ml, osiągane w czasie 50-90 minut (Tmax). Fentanyl charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji i wiąże się z białkami osocza (80-85%), głównie z alfa-1 kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i jelitach, z udziałem enzymu CYP3A4, prowadząc do powstania nieaktywnego norfentanylu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z mniej niż 7% dawki wydalanej w postaci niezmienionej z moczem oraz około 1% z kałem. Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 12 godzin.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, błona śluzowa jamy ustnej, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, enzym CYP3A4, fentanyl, frakcja farmakologicznie aktywna, klirens leku, kwasica, metabolit hydroksylowany, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność dawki, przestrzeń pozanaczyniowa, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, tabletka podjęzykowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levomine mini 20 mcg + 100 mcg
Levonorgestrel zawarty w preparacie Levomine mini charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (2,3 ng/ml po 1,3 h). Substancja ta wiąże się głównie z SHBG (65%) i albuminami (35%), przy czym etynyloestradiol zwiększa stężenie SHBG, co wpływa na dystrybucję i klirens lewonorgestrelu (zmniejszenie do 0,7 ml/min/kg w stanie stacjonarnym). Lewonorgestrel podlega intensywnemu metabolizmowi przez CYP3A4, a jego metabolity są wydalane w równych proporcjach z moczem i żółcią (1:1). Okres półtrwania fazy końcowej wynosi około 25 godzin, a stężenia w stanie stacjonarnym wzrastają trzykrotnie, osiągając stabilizację w drugiej połowie cyklu leczenia.
albumina, biodostępność, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, faza końcowa, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronid, hydroksylacja aromatyczna, klirens metaboliczny, lewonorgestrel, metabolit, metabolit hydroksylowany, metabolizm, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, SHBG, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wchłanianie całkowite, wiązanie z białkami, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leverette 0,15 mg + 0,03 mg
Leverette to złożony doustny środek antykoncepcyjny zawierający lewonorgestrel (0,15 mg) oraz etynyloestradiol (0,03 mg). Etynyloestradiol charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie około 100 pg/ml po 1-1,5 godziny, z biodostępnością 40-60% z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Wiąże się w 98% nieswoiście z albuminami, a jego metabolizm obejmuje głównie hydroksylację pierścienia aromatycznego. Okres półtrwania wynosi 1-2 godziny w fazie wstępnej i około 20 godzin w fazie końcowej, a eliminacja odbywa się przez mocz (40%) i żółć/kał (60%). Lewonorgestrel jest niemal całkowicie biodostępny, osiąga maksymalne stężenie 3-4 ng/ml po około 1 godzinie, wiąże się w 65% swoiście z SHBG i w 35% nieswoiście z albuminami, z 1,5% frakcją wolną. Jego metabolizm obejmuje redukcję grupy Δ4-3-okso i hydroksylację, a klirens osoczowy wynosi 1,3-1,6 ml/min/kg, zmniejszając się do 0,7 ml/min/kg w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania lewonorgestrelu jest podobny do etynyloestradiolu, a eliminacja odbywa się w równych proporcjach przez mocz i żółć.
biodostępność etynyloestradiolu, doustny środek antykoncepcyjny, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, inhibitor enzymów, interakcja farmakokinetyczna, klirens lewonorgestrelu, klirens osoczowy, koniugacja z kwasem glukuronowym, lewonorgestrel, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit hydroksylowany, metabolizm etynyloestradiolu, metabolizm lewonorgestrelu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, redukcja grupy Δ4-3-okso, stan stacjonarny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z albuminami, złożony doustny środek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Excedrin Duo 200 mg + 500 mg
Excedrin Duo to preparat zawierający 500 mg paracetamolu oraz 200 mg ibuprofenu w formie tabletek powlekanych, opracowany z technologią umożliwiającą jednoczesne uwolnienie obu substancji czynnych, co zapewnia ich skojarzone działanie terapeutyczne. Ibuprofen wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, z wykrywalnością w osoczu już po 5 minutach i osiągnięciem maksymalnego stężenia w ciągu 1-2 godzin. Podanie z posiłkiem wydłuża Tmax o około 25 minut i zmniejsza Cmax, nie zmieniając jednak całkowitego stopnia wchłaniania. Ibuprofen wiąże się znacznie z białkami osocza, przenika do płynu stawowego oraz w niskich stężeniach do mleka matki. Metabolizowany jest w wątrobie, a eliminacja przez nerki jest szybka i całkowita, z okresem półtrwania około 2 godzin. U osób starszych nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetycznych.
absorpcja ibuprofenu, absorpcja paracetamolu, biotransformacja ibuprofenu, biotransformacja paracetamolu, dostępność biologiczna, dystrybucja ibuprofenu, dystrybucja paracetamolu, działanie skojarzone, eliminacja paracetamolu, glutation wątrobowy, koniugaty glukuronidowe, koniugaty siarczanowe, metabolit glukuronidowy, metabolit hydroksylowany, metabolit siarczanowy, metabolizm ibuprofenu, metabolizm paracetamolu, okres półtrwania, paracetamol i ibuprofen, profil farmakokinetyczny, przedawkowanie paracetamolu, stężenie maksymalne, uszkodzenie wątroby, wchłanianie ibuprofenu, wchłanianie paracetamolu, wiązanie z białkami, wydalanie ibuprofenu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asduter 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa arypiprazolu wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek klinicznych. Toksyczność obserwowano jedynie przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej maksymalne dawki zalecane u ludzi, m.in. wpływ na nadnercza u szczurów przy dawkach 20-60 mg/kg mc./dobę (AUC 3-10x wyższe niż u ludzi) oraz zwiększoną częstość raków nadnerczy u samic szczurów przy dawce 60 mg/kg mc./dobę (AUC 10x wyższe). U małp stwierdzono kamicę żółciową związaną z odkładaniem metabolitów arypiprazolu przy dawkach 25-125 mg/kg mc./dobę, jednak stężenia tych metabolitów u ludzi przy dawce 30 mg/dobę stanowią jedynie 6% stężenia obserwowanego u małp. Badania genotoksyczności i wpływu na płodność nie wykazały zagrożeń, a profil toksyczności u młodych zwierząt był zbliżony do dorosłych, bez dowodów neurotoksyczności.
arypiprazol, AUC, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, dawka wielokrotna, działanie toksyczne, genotoksyczność, kamica żółciowa, komórki miąższowe, lipofuscyna, metabolit hydroksylowany, mineralizacja kości, nadnercza, neurotoksyczność, rak nadnerczy, rakotwórczość, teratogenność, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, żółć, związki siarczanowe