3-siarczan 4
3-siarczan 4 to termin używany w kontekście chemii medycznej i farmakologii do oznaczenia określonego związku chemicznego zawierającego grupę siarczanową w pozycji 3 lub 4 cząsteczki. Sulfatacja (przyłączanie grupy siarczanowej) jest ważnym procesem metabolicznym w organizmie człowieka.
W farmakologii klinicznej, sulfatacja jest jedną z głównych reakcji II fazy metabolizmu leków, prowadzącą do zwiększenia hydrofilności związków, co ułatwia ich wydalanie z organizmu. Enzymy odpowiedzialne za ten proces to sulfotransferazy (SULT), które katalizują przeniesienie grupy siarczanowej z 3′-fosfoadenozyny-5′-fosfosiarczanu (PAPS) na grupę hydroksylową, aminową lub tiolową substratu.
W praktyce klinicznej, znajomość procesów sulfatacji ma znaczenie przy ocenie metabolizmu wielu leków, hormonów steroidowych oraz ksenobiotyków. Zaburzenia tych procesów mogą prowadzić do zmian w farmakokinetyce leków lub patologii związanych z nieprawidłowym metabolizmem endogennych związków siarkowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lek Lesiplus zawiera 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu w tabletkach powlekanych, z dodatkowymi 4 tabletkami placebo w opakowaniu. Drospirenon charakteryzuje się wysoką biodostępnością (76-85%) i szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie 38 ng/ml po 1-2 godzinach, z okresem półtrwania eliminacji wynoszącym 31 godzin. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami (95-97%), nie z SHBG ani CBG, a jego metabolizm zachodzi głównie przez CYP4A4. Klirens osoczowy wynosi 1,5 ± 0,2 ml/min/kg, a metabolity są wydalane z moczem i kałem w stosunku około 1,2-1,4. Stan stacjonarny osiągany jest po około 8 dniach, z kumulacją stężenia do około 70 ng/ml (współczynnik kumulacji ~3). U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie obserwuje się istotnych klinicznie zmian w tolerancji leku ani w stężeniu potasu w surowicy.
3-siarczan 4, 5-dihydrodrospirenonu, biodostępność drospirenonu, dostępność biologiczna, drospirenon i etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, kwasowa postać drospirenonu, metabolit etynyloestradiolu, metabolit hydroksylowany, metabolizm drospirenonu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać niezmieniona leku, reakcja oksydacyjna, skala Child-Pugh, spironolakton, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie potasu, stężenie w surowicy, tabletka powlekana, współczynnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Vixpo zawiera 3 mg drospirenonu oraz 0,02 mg etynyloestradiolu, które charakteryzują się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Drospirenon wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie około 38 ng/ml w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością 76-85%. Jego okres półtrwania wynosi 31 godzin, a stężenie w stanie stacjonarnym osiąga około 70 ng/ml po 8 dniach leczenia, z kumulacją na poziomie około 3. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami, nie wykazując powinowactwa do SHBG ani CBG, a metabolizm zachodzi głównie przez otwarcie pierścienia laktonowego, redukcję i sulfatację oraz oksydacyjną przemianę przez CYP4A4. Metabolity są wydalane z kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4, z okresem półtrwania eliminacji około 40 godzin. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby (Child-Pugh B) stężenia drospirenonu są odpowiednio porównywalne lub zwiększone o 37%, bez istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy, co wskazuje na dobrą tolerancję leku w tych grupach.
3-siarczan 4, 5-dihydrodrospirenonu, albumina, biodostępność drospirenonu, biodostępność etynyloestradiolu, cytochrom P450, drospirenon etynyloestradiol, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, kwasowa postać drospirenonu, łagodne zaburzenia czynności nerek, metabolity hydroksylowane, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, powinowactwo do białek osocza, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wchłanianie leku -
Leksykon leków
Hastina 21 zawiera 0,02 mg etynyloestradiolu oraz 3 mg drospirenonu, które charakteryzują się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Drospirenon po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie około 38 ng/ml w 1-2 godziny, z biodostępnością 76-85% i okresem półtrwania 31 godzin. Wiąże się głównie z albuminami, nie z SHBG ani CBG, a jego metabolizm zachodzi głównie poza układem cytochromu P450, z klirensem 1,5 ± 0,2 ml/min/kg. Metabolity wydalane są kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4, z okresem półtrwania eliminacji około 40 godzin. W stanie stacjonarnym stężenie drospirenonu kumuluje się do około 70 ng/ml po 8 dniach, z współczynnikiem kumulacji około 3. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby obserwuje się zmiany klirensu i stężenia drospirenonu, jednak bez istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy, co wskazuje na dobrą tolerancję preparatu w tych grupach.
3-siarczan 4, 5-dihydrodrospirenonu, biodostępność, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450 3A4, drospirenon, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, klirens drospirenonu, klirens etynyloestradiolu, kwasowa postać drospirenonu, łagodne zaburzenia czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, spironolakton, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby
