leiomyoma uteri
Leiomyoma uteri, znane również jako mięśniaki macicy, to łagodne nowotwory wywodzące się z mięśni gładkich myometrium. Stanowią najczęstszy guz narządu rodnego kobiety, występując u około 20-40% kobiet w wieku reprodukcyjnym, choć rzeczywista częstość może być wyższa, gdyż wiele mięśniaków pozostaje bezobjawowych.
Patogeneza mięśniaków macicy jest wieloczynnikowa, obejmując predyspozycje genetyczne oraz wpływ hormonów estrogenowych i progesteronu. Klasyfikacja mięśniaków opiera się na ich lokalizacji w stosunku do warstw macicy – wyróżniamy mięśniaki podsurowicówkowe, śródścienne i podśluzówkowe, co ma istotne znaczenie kliniczne.
Objawy kliniczne leiomyoma uteri obejmują obfite i przedłużające się krwawienia miesiączkowe prowadzące do niedokrwistości, ból miednicy, uczucie parcia na pęcherz moczowy, zaburzenia płodności oraz powikłania położnicze. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym, uzupełnionym w razie potrzeby o histeroskopię, histerosalpingografię lub rezonans magnetyczny.
Leczenie mięśniaków macicy zależy od wieku pacjentki, nasilenia objawów, wielkości i lokalizacji guzów oraz planów prokreacyjnych. Obejmuje postępowanie zachowawcze (obserwacja, farmakoterapia modulatorami receptora progesteronowego lub analogami GnRH), zabiegi oszczędzające macicę (myomektomia, embolizacja tętnic macicznych, ablacja) oraz histerektomię w przypadkach opornych na leczenie lub u kobiet nieplanujących ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w przypadku mięśniaków macicy (leiomyoma uteri) jest generalnie dobre, jednak precyzyjna ocena przebiegu choroby wymaga uwzględnienia wielu czynników ryzyka, zwłaszcza u kobiet po menopauzie. Opracowano modele predykcyjne i nomogramy, które uwzględniają takie parametry jak postępujący wzrost guzów po menopauzie, średnica największego mięśniaka, stężenie antygenu rakowo-zarodkowego 125 (CEA 125), stosunek neutrofilów do limfocytów oraz stężenie jonów fosforanowych w surowicy. Model ten wykazał dobrą wydajność diagnostyczną z AUC = 0,724 i został zwalidowany metodą bootstrap, przewyższając wcześniejsze modele kliniczne w identyfikacji nietypowych postaci mięśniaków lub mięsaków gładkokomórkowych (leiomyosarcoma). System Myomscore umożliwia skuteczną stratyfikację ryzyka, identyfikując 4,4% pacjentek jako wysokiego ryzyka, wśród których częstość zmian złośliwych wynosiła 12,5%, co pozwala na optymalizację decyzji chirurgicznych bez konieczności stosowania specjalistycznych narzędzi.