rozstrzeń serca
Rozstrzeń serca (kardiomegalia) to stan, w którym serce jest powiększone w porównaniu do prawidłowych rozmiarów. Może dotyczyć całego serca lub tylko jednej z jego jam. Rozstrzeń serca nie jest chorobą samą w sobie, lecz objawem innych schorzeń układu sercowo-naczyniowego.
Najczęstszymi przyczynami rozstrzeni serca są: niewydolność serca, choroba wieńcowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, wady zastawkowe, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca oraz choroby płuc. U sportowców może występować fizjologiczne powiększenie serca jako adaptacja do intensywnego wysiłku fizycznego.
Diagnostyka rozstrzeni serca obejmuje badanie przedmiotowe, EKG, RTG klatki piersiowej, echokardiografię, rezonans magnetyczny oraz badania laboratoryjne. Badanie RTG klatki piersiowej wykazuje zwiększony wskaźnik sercowo-płucny (powyżej 0,5), natomiast echokardiografia pozwala na dokładną ocenę wielkości poszczególnych jam serca oraz ich funkcji.
Leczenie rozstrzeni serca zależy od przyczyny podstawowej i może obejmować farmakoterapię (inhibitory ACE, beta-blokery, diuretyki), modyfikację stylu życia, interwencje zabiegowe (wymiana zastawek, angioplastyka), wszczepienie urządzeń do elektroterapii (CRT, ICD) lub w skrajnych przypadkach przeszczep serca. Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie i leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imatinib Altan 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne imatynibu przeprowadzone na szczurach, psach, małpach i królikach wykazały wielonarządową toksyczność, ze szczególnym uwzględnieniem układu krwiotwórczego, wątroby i nerek. Zmiany hematologiczne o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego oraz zaburzenia w szpiku kostnym obserwowano u szczurów, psów i małp. Wątroba psów wykazywała ciężkie uszkodzenia po 2-tygodniowej ekspozycji, w tym martwicę hepatocytów i przewodów żółciowych. U małp stwierdzono uszkodzenia nerek z mineralizacją i zwyrodnieniem cewek nerkowych oraz wzrost stężenia BUN i kreatyniny. Długotrwałe stosowanie imatynibu wiązało się ze zwiększoną częstością zakażeń oportunistycznych. Dawka NOAEL u małp wyniosła 15 mg/kg, co odpowiada około 1/3 maksymalnej dawki klinicznej u ludzi (800 mg). Potencjał genotoksyczny był negatywny w większości testów in vitro i in vivo, z wyjątkiem klastogenności w komórkach jajnika chomika oraz mutagenności dwóch produktów pośrednich w teście Amesa i na komórkach chłoniaka mysiego.
aberracja chromosomowa, agenezja kości czaszki, aminotransferaza, azot mocznikowy, brodawczak, brodawczak pęcherza moczowego, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, genotoksyczność, gruczolak przytarczycy, gruczolakorak jelita cienkiego, guz nadnercza, guz nowotworowy, kardiomiopatia, malaria, martwica przewodów żółciowych, martwica wątroby, masa jąder, niewydolność serca, ogniskowa mineralizacja, parametr hematologiczny, przepuklina mózgowa, przerost mięśnia sercowego, przewlekła choroba nerek, rak nerki, rak żołądka, rozrost przewodów żółciowych, rozstrzeń serca, rozszerzenie cewek nerkowych, ruchliwość plemników, spermatogeneza, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksykologia, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, utrata poimplantacyjna, zakażenie oportunistyczne, zwyrodnienie cewek nerkowych