napad panicznego lęku

Napad panicznego lęku to nagły, intensywny epizod silnego lęku, któremu towarzyszą objawy fizyczne i psychiczne. Stan ten charakteryzuje się uczuciem przerażenia i nieuchronnej katastrofy, często bez wyraźnej przyczyny. Pacjenci doświadczają objawów autonomicznych, takich jak: tachykardia, duszność, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, drżenie, nadmierne pocenie się oraz uczucie dławienia.

Diagnoza napadu panicznego lęku opiera się na kryteriach DSM-5, gdzie kluczowym elementem jest występowanie co najmniej czterech z wymienionych objawów, które osiągają szczyt w ciągu kilku minut. Pacjenci często obawiają się utraty kontroli, zwariowania lub śmierci. Ataki paniki mogą występować spontanicznie lub być wyzwalane przez określone sytuacje czy bodźce.

W leczeniu napadów panicznego lęku stosuje się podejście wielokierunkowe. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest metodą pierwszego wyboru, koncentrującą się na identyfikacji i modyfikacji destrukcyjnych wzorców myślenia. Farmakoterapia obejmuje stosowanie selektywnych inhibitorów wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitorów wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) oraz w ostrych przypadkach – benzodiazepiny (z uwzględnieniem ryzyka uzależnienia). Edukacja pacjenta dotycząca mechanizmów lęku oraz techniki relaksacyjne stanowią istotne uzupełnienie procesu terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl