sztuczne odżywianie

Sztuczne odżywianie to forma wsparcia żywieniowego stosowana u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmów drogą doustną w ilości wystarczającej do pokrycia zapotrzebowania organizmu. Obejmuje ono zarówno żywienie dojelitowe (enteralne), jak i pozajelitowe (parenteralne), stanowiąc istotny element terapii żywieniowej w różnych stanach klinicznych.

Żywienie dojelitowe realizowane jest przez zgłębniki nosowo-żołądkowe, nosowo-jelitowe lub przez przetoki odżywcze (gastrostomie, jejunostomie). Jest ono preferowaną metodą, gdy przewód pokarmowy pacjenta jest sprawny. Żywienie pozajelitowe natomiast polega na podawaniu składników odżywczych bezpośrednio do krwiobiegu, z pominięciem przewodu pokarmowego, i stosowane jest w przypadkach jego niesprawności.

Wskazania do sztucznego odżywiania obejmują stany niedożywienia, dysfagię, zaburzenia świadomości, urazy twarzoczaszki, choroby neurologiczne, nowotwory górnego odcinka przewodu pokarmowego, a także stany po rozległych zabiegach operacyjnych. Kluczowe znaczenie ma właściwa kwalifikacja pacjentów oraz monitorowanie stanu odżywienia i potencjalnych powikłań terapii.

Sztuczne odżywianie wymaga interdyscyplinarnego podejścia zespołu medycznego, uwzględniającego zarówno aspekty medyczne, jak i etyczne, zwłaszcza w kontekście pacjentów u schyłku życia. W praktyce klinicznej decyzje dotyczące inicjacji, kontynuacji lub zaprzestania sztucznego odżywiania powinny być podejmowane indywidualnie, z uwzględnieniem korzyści klinicznych i preferencji pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl