dawka j.m.
Dawka j.m. (jednostki międzynarodowej) to standardowa miara ilości substancji biologicznie czynnej, stosowana w farmakologii i medycynie. Jednostka międzynarodowa została wprowadzona w celu ujednolicenia dawkowania substancji, których aktywność biologiczna nie może być określona wyłącznie na podstawie masy.
Wartość jednostki międzynarodowej jest definiowana indywidualnie dla każdej substancji przez organizacje międzynarodowe, takie jak Światowa Organizacja Zdrowia (WHO). Stosowanie j.m. jest szczególnie powszechne przy dawkowaniu hormonów (np. insuliny), witamin (A, D, E), niektórych leków biologicznych, szczepionek oraz preparatów krwiopochodnych.
W praktyce klinicznej precyzyjne określanie dawki w j.m. jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii, ponieważ pozwala na dokładne dozowanie substancji o wysokiej aktywności biologicznej. Przelicznik między j.m. a jednostkami wagowymi (mg, μg) jest specyficzny dla każdej substancji i określany w standardach farmakopealnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Haemoctin 500 500 j.m.
Haemoctin, zawierający ludzki VIII czynnik krzepnięcia krwi w dawkach 250, 500 lub 1000 j.m., jest stosowany w leczeniu hemofilii A, jednakże brak jest badań przedklinicznych oceniających jego wpływ na reprodukcję zwierząt, co ogranicza dostępne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym. Ze względu na rzadkie występowanie hemofilii A u kobiet, brakuje również wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania Haemoctin w ciąży oraz podczas laktacji. Każda fiolka Haemoctin 500 zawiera około 500 j.m. (100 j.m./ml) ludzkiego VIII czynnika krzepnięcia po rekonstytucji, co należy uwzględnić przy doborze dawki terapeutycznej.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kybernin P 50 j.m./ml; 500 j.m./10 ml
KYBERNIN P (500 j.m.) to preparat zawierający ludzką antytrombinę III pozyskaną z osocza, o aktywności specyficznej 3,3-8,6 j.m./mg białka, rekonstytuowany do stężenia około 50 j.m./ml. Terapia powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem lekarza z doświadczeniem w leczeniu niedoboru antytrombiny, z indywidualnym dostosowaniem dawki na podstawie czynników klinicznych i laboratoryjnych. Wrodzony niedobór antytrombiny wymaga dawki początkowej 30-50 j.m./kg m.c., obliczanej wzorem: masa ciała [kg] x (100 – obecna aktywność AT [%]) x 2/3, z celem utrzymania aktywności powyżej 80%. W przypadku dzieci i młodzieży dawka wynosi 40-60 j.m./kg/dzień, z możliwością zwiększenia do 120% aktywności przy intensywnym monitorowaniu. Monitorowanie aktywności antytrombiny powinno odbywać się co najmniej dwa razy dziennie w stanie niestabilnym i raz dziennie w stanie stabilnym.
aktywność antytrombiny, antytrombina III, badanie laboratoryjne, dawka j.m., droga dożylna, jednostka międzynarodowa, nabyty niedobór antytrombiny, niedobór antytrombiny, osocze ludzkie, powolna infuzja, rozpuszczalnik, stężenie j.m./ml, terapia substytucyjna, układ krzepnięcia, woda do wstrzykiwań, wrodzony niedobór antytrombiny