zawał bez uniesienia odcinka ST
Zawał serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI – Non-ST Elevation Myocardial Infarction) to jeden z typów ostrych zespołów wieńcowych, który charakteryzuje się martwicą mięśnia sercowego bez charakterystycznego uniesienia odcinka ST w elektrokardiogramie. Najczęstszą przyczyną NSTEMI jest częściowe zamknięcie tętnicy wieńcowej przez zakrzep, który powstaje na pękniętej lub zerodowanej blaszce miażdżycowej.
Diagnostyka NSTEMI opiera się na obrazie klinicznym (typowy ból w klatce piersiowej), zmianach w EKG (obniżenie odcinka ST, odwrócenie załamka T) oraz podwyższonych markerach martwicy mięśnia sercowego (troponina T lub I). W przeciwieństwie do zawału z uniesieniem odcinka ST (STEMI), który wymaga natychmiastowej reperfuzji, leczenie NSTEMI zależy od stratyfikacji ryzyka pacjenta.
Postępowanie w NSTEMI obejmuje podwójną terapię przeciwpłytkową (ASA i inhibitor P2Y12), leki przeciwkrzepliwe, beta-adrenolityki, inhibitory ACE oraz statyny. Pacjenci z grupy wysokiego ryzyka (np. z dynamicznymi zmianami w EKG, niestabilnością hemodynamiczną lub utrzymującym się bólem) powinni być poddani wczesnej (do 24 godzin) koronarografii z ewentualną rewaskularyzacją. Dla pacjentów z grupy niskiego ryzyka można rozważyć strategię zachowawczą.
Rokowanie w NSTEMI zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, chorób współistniejących, rozległości uszkodzenia mięśnia sercowego oraz czasu do wdrożenia odpowiedniego leczenia. Śmiertelność wewnątrzszpitalna jest niższa niż w STEMI, jednak długoterminowe rokowanie może być porównywalne lub nawet gorsze ze względu na częstsze występowanie choroby wielonaczyniowej i chorób współistniejących.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kogavant 90 mg
Kogavant (tikagrelor) w dawce 90 mg w tabletkach powlekanych jest lekiem przeciwpłytkowym stosowanym wyłącznie w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce podtrzymującej 75-150 mg/dobę. Wskazany jest przede wszystkim w profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW), obejmującym niestabilną dławicę piersiową oraz zawał mięśnia sercowego z uniesieniem (STEMI) i bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI). Ponadto, lek znajduje zastosowanie w przewlekłej terapii pacjentów po przebytym zawale serca, u których stwierdzono wysokie ryzyko incydentów zakrzepowych o podłożu miażdżycowym, zwłaszcza przy obecności czynników ryzyka takich jak zaawansowany wiek, cukrzyca, wielonaczyniowa choroba wieńcowa czy przewlekła choroba nerek. Kogavant zmniejsza ryzyko nawrotów zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zgonu, co potwierdza jego istotną rolę w terapii przeciwpłytkowej u pacjentów kardiologicznych.
czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, incydent zakrzepowo-zatorowy, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła choroba nerek, przezskórna interwencja wieńcowa, tabletka powlekana, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, uniesienie odcinka ST, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, zawał bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sigrada 10 mg
Prasugrel, inhibitor receptora P2Y12, wykazuje silne i przewidywalne działanie przeciwpłytkowe, osiągając zahamowanie agregacji płytek krwi indukowanej ADP na poziomie do 83% (5 μM ADP) i 79% (20 μM ADP) po dawce nasycającej 60 mg. Efekt ten pojawia się szybko, już w ciągu 15-30 minut, i utrzymuje się przy dawce podtrzymującej 10 mg/dobę, osiągając stan równowagi po 3-5 dniach. Po odstawieniu leku funkcja płytek wraca do normy w ciągu 5-9 dni. Badania kliniczne, w tym wieloośrodkowe, randomizowane badanie TRITON na 13 608 pacjentach z ostrym zespołem wieńcowym (UA, NSTEMI, STEMI), wykazały przewagę prasugrelu nad klopidogrelem w zmniejszaniu ryzyka zgonu sercowo-naczyniowego, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. W badaniu TRITON stosowanie prasugrelu wiązało się z redukcją złożonego punktu końcowego (9,4% vs 11,5%, HR 0,812; p<0,001) oraz istotnym zmniejszeniem częstości zawałów mięśnia sercowego (7,0% vs 9,1%, HR 0,757; p<0,001). Korzyści te były niezależne od wieku, płci, masy ciała, stosowania inhibitorów GP IIb/IIIa czy dawki ASA (75-325 mg/dobę). U pacjentów z cukrzycą obserwowano szczególnie wyraźne korzyści.
agregacja płytek krwi, anemia sierpowata, angiografia naczyń wieńcowych, badanie TRILOGY-ACS, badanie TRITON, biwalirudyna, dawka nasycająca, hamowanie agregacji płytek, heparyna, heparyna niskocząsteczkowa, inhibitor agregacji płytek, inhibitor GP IIb/IIIa, klopidogrel, lek przeciwpłytkowy, miażdżyca, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowe, przezskórna interwencja wieńcowa, receptor ADP, STEMI, TIA, UA/NSTEMI, udar mózgu, zakrzepica w stencie, zawał bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe