bloker receptorów β-adrenergicznych
Blokery receptorów β-adrenergicznych, znane również jako beta-blokery, to grupa leków działających na układ współczulny poprzez blokowanie receptorów β-adrenergicznych. Hamują one działanie katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny) na te receptory, co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, siły skurczu mięśnia sercowego oraz obniżenia ciśnienia tętniczego krwi.
Beta-blokery dzieli się na nieselektywne (blokujące receptory β1 i β2) oraz selektywne (działające głównie na receptory β1 znajdujące się w sercu). Do najczęściej stosowanych należą: propranolol, metoprolol, bisoprolol, karwedilol, nebiwolol. Różnią się one właściwościami farmakokinetycznymi, selektywnością oraz dodatkowymi działaniami, jak np. wazodylatacja.
Główne zastosowania kliniczne beta-blokerów obejmują leczenie nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, niewydolności serca, zaburzeń rytmu serca oraz profilaktykę migreny. Stosowane są również w okulistyce w terapii jaskry oraz w sytuacjach związanych z nadmierną aktywnością układu współczulnego.
Działania niepożądane beta-blokerów mogą obejmować bradykardię, hipotensję, zaburzenia przewodnictwa, skurcz oskrzeli (szczególnie przy stosowaniu nieselektywnych beta-blokerów u pacjentów z astmą), maskowanie objawów hipoglikemii, zmęczenie oraz zaburzenia snu. Przeciwwskazania do ich stosowania to m.in. astma oskrzelowa, bloki przewodzenia przedsionkowo-komorowego, ciężka bradykardia oraz wstrząs kardiogenny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Mononit 40 40 mg
Izosorbidu monoazotan (ISMN), substancja czynna preparatu Mononit, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ISMN z riociguatem oraz inhibitorami 5-fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) ze względu na ryzyko ciężkiego, zagrażającego życiu niedociśnienia tętniczego. Ponadto, ISMN w połączeniu z lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne, takimi jak beta-adrenolityki, leki moczopędne, antagoniści wapnia, inhibitory ACE, neuroleptyki oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawek. Interakcje farmakokinetyczne, np. z dihydroergotaminą (DHE), mogą prowadzić do wzrostu stężenia DHE i nasilenia jej działania presyjnego, co również wymaga ostrożności klinicznej.
alkaloid sporyszu, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bloker receptorów β-adrenergicznych, cyklaza guanylanowa, dihydroergotamina, inhibitor 5-fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja lekowa, izosorbidu monoazotan, lek moczopędny, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, obniżanie ciśnienia tętniczego, powikłanie sercowo-naczyniowe, riociguat, rozszerzanie naczyń krwionośnych, sapropteryna, syldenafil, syntaza tlenku azotu, tadalafil, tetrahydrobiopteryna, tlenek azotu, tolerancja krzyżowa, tolerancja lekowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wardenafil