farmakokinetyka lizynoprylu
Farmakokinetyka lizynoprylu charakteryzuje się kilkoma istotnymi cechami mającymi znaczenie w praktyce klinicznej. Ten inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) wykazuje stosunkowo niską biodostępność po podaniu doustnym, wynoszącą około 25-30%, przy czym pokarm nie wpływa istotnie na jej wartość.
W przeciwieństwie do wielu innych leków z grupy inhibitorów ACE, lizynopryl nie jest prolekiem i nie wymaga biotransformacji do aktywnej postaci. Po absorpcji lizynopryl nie ulega wiązaniu z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji związanych z wypieraniem innych leków z wiązań białkowych.
Eliminacja lizynoprylu zachodzi głównie przez nerki, w formie niezmienionej, a jego okres półtrwania wynosi około 12 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. U pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania ze względu na wydłużony okres półtrwania i ryzyko kumulacji leku.
Lizynopryl osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 6-8 godzinach od podania, a pełny efekt hipotensyjny rozwija się po kilku tygodniach regularnego stosowania. Nie ulega on metabolizmowi wątrobowemu, co czyni go bezpiecznym wyborem u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lisinoratio 10 10 mg
Lizynopryl, substancja czynna preparatu Lisinoratio dostępnego w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, charakteryzuje się biodostępnością około 25% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym po 6-8 godzinach, co wskazuje na powolne i stabilne wchłanianie. Lek nie wiąże się z białkami osocza, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki. Efektywny okres półtrwania po wielokrotnym podaniu wynosi około 12 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wchłanianie lizynoprylu nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu, co ułatwia stosowanie leku niezależnie od posiłków. U osób starszych (>65 lat) obserwuje się wyższe stężenia leku w surowicy, co wymaga uwagi przy doborze dawki. W przypadku niewydolności nerek z GFR <30 ml/min dochodzi do zwiększenia stężenia leku, opóźnienia osiągnięcia Cmax oraz wydłużenia czasu do stężenia stacjonarnego, co wymaga modyfikacji dawkowania.
białka osocza, biodostępność, biotransformacja, droga nerkowa, farmakokinetyka lizynoprylu, interakcja lekowa, konwertaza angiotensyny, lek przeciwnadciśnieniowy, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole pod krzywą AUC, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, stężenie stacjonarne