Właściwości farmakokinetyczne
Lisinoratio 20 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne lizynoprylu

Lizynopryl jest substancją czynną dostępną w preparacie Lisinoratio w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg w postaci tabletek. Farmakokinetyka lizynoprylu charakteryzuje się określonym profilem wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania, które zostały dokładnie zbadane w warunkach klinicznych.¹

Wchłanianie lizynoprylu

Po podaniu doustnym lizynopryl osiąga maksymalne stężenie w surowicy po około 6-8 godzinach. Wchłanianie substancji z przewodu pokarmowego jest częściowe – badania kliniczne wykazały, że jedynie około 25% przyjętej doustnie dawki lizynoprylu ulega wchłonięciu. Istotną cechą jest fakt, że obecność pokarmu nie wpływa na proces wchłaniania leku, co pozwala na jego stosowanie niezależnie od posiłków.²

Dystrybucja w organizmie

Lizynopryl charakteryzuje się brakiem wiązania z białkami osocza krwi, co odróżnia go od wielu innych leków przeciwnadciśnieniowych. Dystrybucja leku w tkankach u pacjentów z prawidłową funkcją nerek i u pacjentów z niewydolnością nerek jest podobna, pod warunkiem że wskaźnik przesączania kłębuszkowego przekracza 30 ml/min.³

Metabolizm lizynoprylu

Jedną z najważniejszych cech farmakokinetycznych lizynoprylu jest fakt, że nie podlega on procesom metabolicznym w organizmie. Substancja jest wydalana w postaci niezmienionej, głównie przez nerki. Ta właściwość ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych z innymi lekami.⁴

Eliminacja i czas półtrwania

Zmniejszanie stężenia lizynoprylu w surowicy przebiega stosunkowo wolno w końcowej fazie eliminacji. Charakterystyczne jest, że wydłużenie końcowej fazy eliminacji jest niezależne od zastosowanej dawki, co prawdopodobnie wynika z wysycenia wiązań lizynoprylu z konwertazą angiotensyny. W trakcie terapii nie obserwuje się zjawiska kumulacji leku w organizmie.⁵

Efektywny okres półtrwania lizynoprylu w fazie kumulacji, po podaniu wielu dawek, wynosi 12 godzin, co uzasadnia stosowanie leku w schemacie dawkowania raz na dobę.⁶

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) farmakokinetyka lizynoprylu wykazuje pewne odmienności. Badania kliniczne obejmujące zdrowe osoby starsze, którym podano jednorazową dawkę 20 mg lizynoprylu, wykazały większe stężenia leku w surowicy w porównaniu z młodszymi zdrowymi osobami dorosłymi otrzymującymi identyczną dawkę.⁷

W innym badaniu porównawczym, w którym przez 7 dni podawano pojedynczą dawkę dobową lizynoprylu wynoszącą 5 mg trzem grupom badanych (młodym zdrowym ochotnikom, zdrowym ochotnikom w podeszłym wieku oraz pacjentom w podeszłym wieku z niewydolnością serca), zaobserwowano, że maksymalne stężenia lizynoprylu w surowicy w 7. dniu badania były większe u zdrowych osób starszych niż u młodych, zdrowych ochotników. Co ciekawe, stężenia te były również większe niż stężenia występujące u pacjentów w podeszłym wieku z niewydolnością serca.⁸

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek farmakokinetyka lizynoprylu ulega zmianie w zależności od stopnia upośledzenia funkcji nerek. Jeśli wskaźnik przesączania kłębuszkowego jest mniejszy niż 30 ml/min, obserwuje się:

• zwiększenie maksymalnego stężenia lizynoprylu w surowicy
• zwiększenie średniego stężenia lizynoprylu
• spowolnienie wystąpienia maksymalnego stężenia
• możliwe wydłużenie czasu osiągnięcia stężeń stacjonarnych leku

Te zmiany w farmakokinetyce wymagają odpowiedniego dostosowania dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek.⁹

Dzieci i młodzież

Profil farmakokinetyczny lizynoprylu badano również w populacji pediatrycznej. Badania obejmowały 29 dzieci w wieku od 6 do 16 lat z nadciśnieniem tętniczym, u których współczynnik przesączania kłębuszkowego przekraczał 30 ml/min/1,73m².¹⁰

Po podaniu dawek w zakresie 0,1-0,2 mg/kg zaobserwowano, że:

• maksymalne stężenie w osoczu w stanie równowagi dynamicznej występowało w ciągu 6 godzin po podaniu
• stopień wchłaniania określony poprzez odzysk substancji czynnej z moczu wynosił 28%
• wartości pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) były porównywalne z wartościami u dorosłych
• maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) było podobne do stężeń obserwowanych u osób dorosłych

Powyższe wyniki wskazują, że farmakokinetyka lizynoprylu u dzieci jest zasadniczo podobna do obserwowanej u osób dorosłych, co sugeruje, że mechanizmy wchłaniania, dystrybucji i eliminacji leku są podobne w tych grupach wiekowych.¹¹