Przedawkowanie
Lisinoratio 20 20 mg

Przedawkowanie lizynoprylu, substancji czynnej w preparacie Lisinoratio (dostępne dawki: 5 mg, 10 mg, 20 mg), prowadzi do istotnej hipotensji, często poniżej 90/60 mmHg, co może skutkować wstrząsem i zaburzeniami perfuzji narządowej, zwłaszcza mózgu, serca i nerek. Objawy kliniczne obejmują tachykardię odruchową, zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia świadomości, splątanie, zaburzenia widzenia, nadmierną senność, oligurię, anurię oraz ostrą niewydolność nerek. Mechanizm polega na nadmiernej blokadzie układu renina-angiotensyna-aldosteron, co prowadzi do głębokiego spadku ciśnienia tętniczego i hipoperfuzji narządowej.

Przedawkowanie leku Lisinoratio

Przedawkowanie lizynoprylu, substancji czynnej zawartej w preparacie Lisinoratio (dostępnym w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg), stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia pacjenta i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Niniejszy artykuł szczegółowo opisuje potencjalne niebezpieczeństwa związane z przedawkowaniem tego inhibitora konwertazy angiotensyny oraz przedstawia właściwe postępowanie w takich przypadkach.1

Główne objawy przedawkowania

W przypadku przedawkowania lizynoprylu dominującym objawem klinicznym jest nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi (hipotensja), które może prowadzić do szeregu zaburzeń ogólnoustrojowych. Nadmierna hipotensja stanowi bezpośrednie zagrożenie dla prawidłowej perfuzji narządów, szczególnie mózgu, serca i nerek.2

Objaw przedawkowania Opis kliniczny Mechanizm
Nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego Głęboka hipotensja, zazwyczaj poniżej 90/60 mmHg, może prowadzić do wstrząsu Nasilone działanie farmakologiczne – nadmierna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron
Zaburzenia krążeniowe Tachykardia odruchowa, zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia świadomości Konsekwencje hipotensji i reakcji kompensacyjnych organizmu
Zaburzenia neurologiczne Splątanie, zaburzenia widzenia, nadmierna senność, dezorientacja Hipoperfuzja mózgowa spowodowana znacznym spadkiem ciśnienia
Zaburzenia nerkowe Oliguria, anuria, ostra niewydolność nerek Zmniejszenie przepływu nerkowego i filtracji kłębuszkowej

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie przedawkowania lizynoprylu powinno być ukierunkowane przede wszystkim na stabilizację parametrów hemodynamicznych. Poniżej przedstawiono zalecane działania terapeutyczne:3

  1. Wlew dożylny 0,9% roztworu chlorku sodu – podstawowy środek umożliwiający wypełnienie łożyska naczyniowego i podwyższenie ciśnienia tętniczego.
  2. Zastosowanie angiotensyny II – może przynieść korzyści terapeutyczne poprzez bezpośrednie przeciwdziałanie efektom blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron.
  3. Hemodializa – skuteczna metoda eliminacji lizynoprylu z krwiobiegu, szczególnie zalecana w przypadkach ciężkiego przedawkowania lub przy współistniejącej niewydolności nerek.

Należy podkreślić, że lizynopryl można skutecznie usunąć z krwi za pomocą hemodializy, co stanowi istotną opcję terapeutyczną w przypadkach poważnego przedawkowania lub gdy inne metody leczenia okazują się nieskuteczne. Procedura ta powinna być rozważona szczególnie u pacjentów z uprzednio istniejącymi zaburzeniami czynności nerek.4

Monitorowanie pacjenta po przedawkowaniu

Po wdrożeniu leczenia interwencyjnego konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta, obejmujące:

  • Ciągłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych (ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca)
  • Regularne badanie stanu neurologicznego
  • Monitorowanie funkcji nerek (diureza, parametry biochemiczne)
  • Kontrola równowagi wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej

Nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do niedokrwienia kluczowych narządów, dlatego prócz samego ciśnienia należy uważnie obserwować inne parametry życiowe oraz stan kliniczny pacjenta po przedawkowaniu lizynoprylu.5

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl