przekaźnictwo serotonergiczne
Przekaźnictwo serotonergiczne odnosi się do procesu transmisji sygnałów nerwowych z wykorzystaniem serotoniny (5-hydroksytryptaminy, 5-HT) jako neuroprzekaźnika. Serotonina jest syntetyzowana z aminokwasu tryptofanu w neuronach serotonergicznych, głównie zlokalizowanych w jądrach szwu pnia mózgu, skąd ich aksony rozchodzą się do różnych struktur ośrodkowego układu nerwowego.
Mechanizm przekaźnictwa serotonergicznego obejmuje uwolnienie serotoniny do szczeliny synaptycznej, gdzie wiąże się ona z różnymi typami receptorów serotonergicznych (5-HT1 do 5-HT7) na błonie postsynaptycznej. Działanie serotoniny jest następnie zakończone głównie przez wychwyt zwrotny za pośrednictwem transportera serotoniny (SERT) oraz przez metabolizm z udziałem monoaminooksydazy (MAO).
Zaburzenia przekaźnictwa serotonergicznego są związane z wieloma stanami patologicznymi, w tym z depresją, zaburzeniami lękowymi, zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi, migreną i zespołem jelita drażliwego. Leki wpływające na układ serotonergiczny, takie jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) czy agoniści i antagoniści receptorów serotoninowych, są szeroko stosowane w leczeniu tych schorzeń.
Nadmierna aktywacja układu serotonergicznego może prowadzić do zespołu serotoninowego – potencjalnie zagrażającego życiu stanu charakteryzującego się hipertermią, zaburzeniami autonomicznymi, neurologicznymi i psychicznymi. Stan ten najczęściej występuje w wyniku interakcji leków zwiększających stężenie serotoniny w szczelinie synaptycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mirtor 45 mg
Mirtazapina, klasyfikowana jako psychoanaleptyk i inne leki przeciwdepresyjne (kod ATC: N06AX11), jest dostępna w formie tabletek do rozpadu w jamie ustnej w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg. Mechanizm działania opiera się na antagonizmie presynaptycznych receptorów α2-adrenergicznych, co zwiększa neuroprzekaźnictwo noradrenaliny i serotoniny, z selektywną stymulacją receptorów 5-HT1 oraz blokadą 5-HT2 i 5-HT3. Enancjomer S(+) blokuje receptory α2 i 5-HT2, natomiast R(-) blokuje 5-HT3. Działanie uspokajające wynika z antagonizmu receptorów histaminowych H1, co jest korzystne u pacjentów z zaburzeniami snu. Mirtazapina wykazuje ograniczony wpływ na układ sercowo-naczyniowy, z rzadkim występowaniem niedociśnienia ortostatycznego i brakiem działania przeciwcholinergicznego. Badanie kliniczne z udziałem 54 zdrowych ochotników potwierdziło bezpieczeństwo kardiologiczne leku, wykazując brak istotnego klinicznie wydłużenia odstępu QTc przy dawkach 45 mg i 75 mg.
antagonista receptorów α2-adrenergicznych, ciężka depresja, działanie niepożądane, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, enancjomer, hipertriglicerydemia, lek przeciwdepresyjny, neuroprzekaźnictwo noradrenergiczne, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, pokrzywka, przekaźnictwo serotonergiczne, psychoanaleptyk, receptor 5-HT1, receptor 5-HT2, receptor 5-HT3, receptor histaminowy H1, receptor α2-adrenergiczny, repolaryzacja serca, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia snu