chirurgia antyrefluksowa
Chirurgia antyrefluksowa to zabieg operacyjny mający na celu leczenie choroby refluksowej przełyku (GERD), gdy leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Głównym celem operacji jest przywrócenie prawidłowej funkcji dolnego zwieracza przełyku, zapobieganie cofaniu się treści żołądkowej do przełyku oraz eliminacja objawów refluksu.
Najczęściej stosowaną techniką chirurgiczną jest fundoplikacja metodą Nissena, polegająca na owinięciu górnej części żołądka (dna) wokół dolnej części przełyku, tworząc mankiet o długości 360 stopni. Inne warianty to fundoplikacja częściowa Toupeta (270 stopni) czy Dora (anterior). Obecnie większość zabiegów wykonuje się laparoskopowo, co znacznie zmniejsza uraz operacyjny, skraca czas hospitalizacji i rekonwalescencji.
Wskazania do chirurgii antyrefluksowej obejmują: oporność na leczenie farmakologiczne, zależność od długotrwałego stosowania inhibitorów pompy protonowej, powikłania GERD (zwężenie przełyku, przełyk Barretta), współistniejącą przepuklinę rozworu przełykowego oraz atypowe objawy refluksu (przewlekły kaszel, astma, zapalenie krtani). Skuteczność zabiegu w eliminacji objawów refluksu sięga 85-90% przy odpowiedniej kwalifikacji pacjentów.
Do możliwych powikłań po operacji należą: dysfagia (trudności w połykaniu), zespół pełnego dna (niemożność odbijania), nawrót refluksu, uszkodzenie nerwu błędnego, perforacja przełyku czy migracja mankietu. Pacjenci po zabiegu wymagają modyfikacji diety oraz czasem długotrwałej obserwacji w celu wykrycia ewentualnych późnych powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Refluks u niemowląt – Epidemiologia
Refluks żołądkowo-przełykowy (GER) jest powszechnym zjawiskiem fizjologicznym u niemowląt, występującym u 40-65% zdrowych dzieci w wieku 1-4 miesięcy, z szczytem częstości objawów między 3 a 4 miesiącem życia (60-70%). Objawy GER ustępują samoistnie u około 60% niemowląt do 6 miesiąca życia i u 90% do 8-12 miesiąca życia. Choroba refluksowa przełyku (GERD) jest znacznie rzadsza, z zapadalnością około 1,48/1000 osobolat i częstością występowania u dzieci szacowaną na 1,25-3,3%. Czynniki ryzyka progresji do GERD obejmują wcześniactwo, niską masę urodzeniową, przepuklinę rozworu przełykowego, zaburzenia neurologiczne, ekspozycję na dym tytoniowy, wywiad rodzinny oraz sposób karmienia (niższe ryzyko u niemowląt karmionych piersią). Diagnostyka opiera się głównie na ocenie klinicznej, a badania dodatkowe, takie jak 24-godzinne monitorowanie pH czy wielokanałowa impedancja z pH-metrią, są zarezerwowane dla przypadków wątpliwych lub powikłanych.
alergia na białko mleka krowiego, astma, badanie fizykalne, badanie kohortowe, badanie kontrastowe przewodu pokarmowego, bezdech, chirurgia antyrefluksowa, choroba refluksowa przełyku, endoskopia przewodu pokarmowego, farmakoterapia, impedancja przełykowa, kaszel, kręcz szyi, modyfikacja diety, monitorowanie pH przełyku, mózgowe porażenie dziecięce, mukowiscydoza, nietolerancja pokarmowa, niska masa urodzeniowa, omeprazol, padaczka, przepuklina rozworu przełykowego, refluks żołądkowo-przełykowy, siatka centylowa, stridor, ulewanie niemowląt, wcześniactwo, wskaźnik masy ciała, zaburzenie neurologiczne, zapalenie przełyku