nawrót nowotworu
Nawrót nowotworu (wznowa) oznacza ponowne pojawienie się choroby nowotworowej po okresie remisji, czyli stanie, w którym objawy choroby ustąpiły lub nowotwór nie był wykrywalny w badaniach diagnostycznych. Zjawisko to stanowi poważne wyzwanie kliniczne i często wiąże się z gorszym rokowaniem niż w przypadku pierwotnego zachorowania.
Nawroty nowotworów mogą występować jako wznowa miejscowa (w tym samym miejscu co guz pierwotny), regionalna (w węzłach chłonnych lub tkankach w pobliżu pierwotnej lokalizacji) lub odległa (przerzuty do odległych narządów). Czas do nawrotu jest ważnym czynnikiem prognostycznym – krótszy okres między zakończeniem leczenia a wznową zwykle wskazuje na bardziej agresywny charakter choroby.
Mechanizmy nawrotu obejmują przetrwanie komórek nowotworowych opornych na terapię, rozwój oporności nabytej w trakcie leczenia, nieskuteczne usunięcie mikroognisk nowotworu podczas zabiegu chirurgicznego oraz zaburzenia genetyczne predysponujące do ponownego rozwoju choroby. Nawracające nowotwory często charakteryzują się większą opornością na standardowe metody leczenia, co wymaga modyfikacji strategii terapeutycznej.
Diagnostyka nawrotu opiera się na regularnych badaniach kontrolnych po zakończeniu leczenia, obejmujących badania obrazowe, ocenę markerów nowotworowych oraz badania histopatologiczne. Leczenie wznowy jest zazwyczaj bardziej złożone i może obejmować ponowne zabiegi chirurgiczne, alternatywne schematy chemioterapii, radioterapię, terapię celowaną lub immunoterapię, w zależności od typu nowotworu i charakterystyki nawrotu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak żołądka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak żołądka stanowi piątą najczęstszą złośliwą neoplazję na świecie i trzecią przyczynę zgonów nowotworowych. Rokowanie jest silnie uzależnione od stadium zaawansowania choroby, z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia wynoszącym około 65-75% w stadium I, 35% w stadium II, 25% w stadium III oraz jedynie 7% w stadium IV. Głębokość inwazji guza, liczba zajętych węzłów chłonnych (≥3 lub ≥7 pogarsza rokowanie), status HER2 (HER2-dodatni typ agresywny), lokalizacja guza (dystalna lepsza niż proksymalna), typ histologiczny (gruczolakorak jelitowy lepszy niż rozlany), stopień zróżnicowania (dobrze zróżnicowane guzy mają lepsze rokowanie), obecność inwazji naczyniowo-limfatycznej (LVI) i inwazji nerwowej (PNI, HR=1,69, p<0,001) to kluczowe czynniki prognostyczne. Całkowita resekcja z ujemnymi marginesami chirurgicznymi poprawia przeżycie, oferując nawet 50% wskaźnik wyleczenia. Wiek, BMI oraz stan ogólny pacjenta również wpływają na rokowanie, przy czym starszy wiek zwiększa ryzyko zgonu o 10% na każde 10 lat (HR=1,01, p<0,05).
analiza wieloczynnikowa, chemioterapia adjuwantowa, czynnik prognostyczny, głębokość inwazji guza, gruczolakorak typu jelitowego, inwazja naczyniowo-limfatyczna, inwazja nerwowa, marker molekularny, model nomogramu, nawrót nowotworu, nowotwór złośliwy, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, przerzutowy rak żołądka, rak żołądka, stadium TNM, stopień zaawansowania nowotworu, stopień zróżnicowania guza, sygnatura metylacji DNA, uczenie maszynowe, wczesny rak żołądka, wskaźnik przeżycia względnego, zaawansowane stadium - Leksykon chorób i schorzeń
Inwazyjny rak zrazikowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Inwazyjny rak zrazikowy (ILC) stanowi 10-15% wszystkich przypadków inwazyjnego raka piersi i charakteryzuje się unikalnym, rozproszonym wzorcem wzrostu komórek nowotworowych, co utrudnia jego wykrycie w standardowych badaniach przesiewowych, takich jak mammografia i ultrasonografia. Ponad 80% przypadków wykazuje dodatnią ekspresję receptorów hormonalnych (HR+), co determinuje istotną rolę terapii hormonalnej w leczeniu. Diagnostyka ILC wymaga zastosowania zaawansowanych metod obrazowych, w tym rezonansu magnetycznego (MRI), oraz biopsji z oceną statusu receptorów ER, PR i HER2. Leczenie opiera się na podejściu multidyscyplinarnym, obejmującym chirurgię (lumpektomia, mastektomia, biopsja węzła wartowniczego), terapię hormonalną (tamoksyfen, inhibitory aromatazy), radioterapię oraz, w wybranych przypadkach, chemioterapię, choć ILC wykazuje często słabszą odpowiedź na standardową chemioterapię w porównaniu z rakiem przewodowym. Terapia celowana przeciwko HER2 jest rzadko skuteczna ze względu na niską ekspresję tego białka w ILC.
anastrozol, biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia, HER2, inhibitor aromatazy, inwazyjny rak przewodowy, inwazyjny rak zrazikowy, letrozol, limfadenektomia pachowa, lumpektomia, MammaPrint, mastektomia, nawrót nowotworu, Oncotype DX, opieka paliatywna, radioterapia, radioterapia wiązką zewnętrzną, rak przewodowy piersi, receptor estrogenowy, receptor hormonalny, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny piersi, supresja szpiku kostnego, tamoksyfen, terapia celowana, terapia endokrynologiczna, terapia hormonalna, terapia neoadjuwantowa, uderzenie gorąca, zakrzepica żył głębokich, zrazik piersi - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – OncoTICE 2-8 x 108 CFU żywych, atenuowanych prątków BCG/fiolkę
Produkt leczniczy OncoTICE zawiera żywe atenuowane prątki BCG (Bacillus Calmette-Guerin) podszczep TICE i jest stosowany dopęcherzowo w terapii powierzchownych nowotworów pęcherza moczowego. Preparat podaje się w postaci zawiesiny o stężeniu 0,4–1,6 x 10⁷ CFU/ml, uzyskanej po rekonstytucji proszku zawierającego 2-8 x 10⁸ CFU w 50 ml soli fizjologicznej. Wskazania obejmują leczenie podstawowe raka in situ (CIS) niezależnie od stopnia zaawansowania oraz leczenie uzupełniające po przezcewkowym wycięciu guza (TUR) w stadiach TA (stopień 2 lub 3) i T₁ (stopień 1, 2 lub 3). W przypadku raka brodawczakowatego w stadium TA stopnia 1 lek stosuje się wyłącznie przy bardzo wysokim ryzyku nawrotu, ocenianym na podstawie cech klinicznych guza i historii choroby.
Bacillus Calmette-Guérin, carcinoma in situ, leczenie uzupełniające, nawrót nowotworu, nowotwór pęcherza moczowego, podanie dopęcherzowe, podszczep TICE, prątki BCG, przezcewkowe wycięcie, rak brodawczakowaty, rak in situ, reakcja immunologiczna, rekonstytucja leku, resekcja guza, resekcja przezcewkowa, stadium T1, układ immunologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy ustnej – Leczenie
Nowotwory jamy ustnej stanowią szósty najczęściej występujący nowotwór na świecie, wymagający wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Leczenie opiera się na chirurgii, radioterapii, chemioterapii, terapii celowanej (np. cetuksymab) oraz immunoterapii (pembrolizumab, niwolumab), dobieranych w zależności od stadium i lokalizacji guza. Chirurgia, obejmująca resekcję guza, glossektomię, mandibulektomię czy limfadenektomię, jest podstawą terapii we wczesnych stadiach (I-II), z 70-85% skutecznością wyleczenia. W zaawansowanych stadiach (III-IV) stosuje się leczenie skojarzone: chirurgię, radioterapię (w tym IMRT, brachyterapię), chemioradioterapię oraz terapie celowane i immunoterapię. Radioterapia może wywoływać powikłania takie jak mucositis, kserostomia czy osteoradionekroza, a chemioterapia – nudności, mielosupresję i owrzodzenia jamy ustnej. Terapie celowane i immunoterapia niosą ryzyko reakcji skórnych i autoimmunologicznych. W przypadku przerzutów odległych i nawrotów stosuje się leczenie paliatywne oraz udział w badaniach klinicznych.
brachyterapia, cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia, chirurgia rekonstrukcyjna, dysfagia, glossektomia, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, kserostomia, leczenie chirurgiczne, limfadenektomia szyjna, maksillektomia, mandibulektomia, mucositis, nawrót nowotworu, niwolumab, nowotwór jamy ustnej, onkolog kliniczny, opieka paliatywna, osteoradionekroza żuchwy, pembrolizumab, pochodne platyny, radioterapia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, resekcja guza, stadium zaawansowania nowotworu, teleradioterapia, terapia celowana, zakażenie grzybicze - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Epidemiologia
Rak jelita grubego (RJG) stanowi trzecią najczęstszą diagnozę nowotworową na świecie oraz drugą najczęstszą przyczynę zgonów z powodu nowotworów, z roczną zachorowalnością około 2 milionów przypadków i około 1 milionem zgonów (dane GLOBOCAN 2018). Wskaźniki standaryzowane wiekowo (ASR) globalnie wynoszą 19,7/100 000, z wyższą zachorowalnością u mężczyzn (23,6/100 000) niż u kobiet (16,3/100 000). Występuje znaczne zróżnicowanie geograficzne, z najwyższymi wskaźnikami w Australii, Nowej Zelandii, Europie i Ameryce Północnej, a najniższymi w Afryce i Azji Południowo-Centralnej. W USA przewiduje się w 2025 roku około 107 320 nowych przypadków raka okrężnicy oraz 52 900 zgonów. W ostatnich latach obserwuje się spadek zachorowalności i umieralności w krajach rozwiniętych, głównie u osób powyżej 65 roku życia, podczas gdy u osób poniżej 55 lat zachorowalność wzrasta o 1-2% rocznie, co wskazuje na narastający problem wczesnego występowania RJG (EOCRC). Czynniki ryzyka obejmują dziedziczne zespoły (FAP, zespół Lyncha), wywiad rodzinny, nieswoiste choroby zapalne jelit, ekspozycję na promieniowanie oraz czynniki środowiskowe i styl życia, takie jak otyłość, cukrzyca, spożycie czerwonego i przetworzonego mięsa, palenie tytoniu i alkohol. Profilaktycznie korzystne są NLPZ, aktywność fizyczna oraz dieta bogata w warzywa i foliany.
chemioterapia uzupełniająca, dysplazja, dysplazja wysokiego stopnia, elastyczna sigmoidoskopia, kolonoskopia, nawrót nowotworu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoista choroba zapalna jelit, nowotwór odbytnicy, nowotwór okrężnicy, nowotwór złośliwy, pancolitis, polipowatość, rak jelita grubego, rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością, rak okrężnicy, remisja, stadium odległe, stadium regionalne, test na krew utajoną w kale, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół Lyncha, zespół rodzinnej polipowatości gruczolakowatej - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (dcis) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (DCIS) stanowi 20-25% rozpoznań raka piersi, charakteryzuje się obecnością nieinwazyjnych komórek w przewodach mlecznych i jest klasyfikowany jako stadium 0 według UICC/AJCC. Prognoza jest bardzo dobra, z 10-letnim wskaźnikiem przeżycia około 98% i ponad 99% pacjentek przeżywających 5 lat od diagnozy. Ryzyko progresji do inwazyjnego raka piersi wynosi 20-50%, jednak większość zmian pozostaje indolentna, co komplikuje decyzje terapeutyczne. Czynniki prognostyczne obejmują stopień złośliwości, obecność wzoru comedo, ekspresję receptorów hormonalnych (ER, PR), status HER2 oraz mutacje p53. Modele uczenia maszynowego i sygnatury molekularne, takie jak DCISionRT, umożliwiają lepszą stratifikację ryzyka i wskazują na potencjalne korzyści z radioterapii u pacjentek wysokiego ryzyka, podczas gdy u niskiego ryzyka radioterapia może być zbędna.
aktywny nadzór, badanie morfometryczne, chirurgia oszczędzająca pierś, inwazyjny rak piersi, inwazyjny rak przewodowy, jakość życia pacjenta, model predykcyjny, nadrozpoznawalność, naturalna historia choroby, nawrót nowotworu, niski stopień złośliwości, nowotwór nieinwazyjny, przewód mlekowy, przeżycie ogólne, radioterapia uzupełniająca, rak drugiej piersi, rak inwazyjny, rak wewnątrzprzewodowy in situ, receptor hormonalny, status HER2, stopień zróżnicowania nowotworu, stratyfikacja ryzyka, sygnatura molekularna, terapia endokrynna, uczenie maszynowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu naczyniówkowego – Leczenie
Leczenie chirurgiczne stanowi fundament terapii raków splotu naczyniówkowego (CPC), gdzie celem jest maksymalna resekcja guza, a całkowita resekcja (GTR) jest kluczowym czynnikiem prognostycznym, znacząco poprawiającym przeżycie i zmniejszającym ryzyko nawrotu. W około 25% przypadków po resekcji konieczne jest zastosowanie zastawki komorowej lub podtwardówkowej z powodu wodogłowia. W zależności od lokalizacji i stanu pacjenta stosuje się różne techniki chirurgiczne, takie jak kraniotomia tradycyjna, endoskopowa czy zabieg z wykorzystaniem portu. W przypadku częściowej resekcji niezbędne jest leczenie uzupełniające, obejmujące chemioterapię i/lub radioterapię. Chemioterapia, oparta na schematach takich jak CarbEV (karboplatyna/etopozyd/winkrystyna), CycEV czy ICE, jest skuteczna zwłaszcza po operacji lub jako terapia neoadjuwantowa. Badanie CPT-SIOP-2000 potwierdziło wyższą skuteczność schematu CarbEV. Nowatorską metodą jest chemioterapia dotętnicza (IAC), podawana bezpośrednio do guza, co pozwala na wysokie stężenia leków przy mniejszej toksyczności ogólnoustrojowej.
całkowita resekcja guza, chemioterapia dotętnicza, chemioterapia wysokodawkowa, CyberKnife, immunoterapia, kraniotomia, leczenie neoadjuwantowe, leczenie uzupełniające, mutacja TP53, nawrót nowotworu, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeszczepienie komórek macierzystych, radiochirurgia gamma knife, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia śródoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak splotu naczyniówkowego, remediacja poznawcza, strategia leczenia, terapia celowana, wodogłowie, zastawka komorowa, zespół Li-Fraumeni - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry nieczerniakowy – Leczenie
Nieczerniakowy rak skóry, obejmujący głównie raka podstawnokomórkowego (BCC) i kolczystokomórkowego (SCC), charakteryzuje się wysoką skutecznością leczenia, z pięcioletnimi wskaźnikami wyleczenia przekraczającymi 90%. Podstawową metodą terapii jest chirurgia, w tym ekscyzja z marginesem zdrowej tkanki oraz chirurgia mikrograficzna Mohsa, szczególnie zalecana w lokalizacjach o wysokim ryzyku i wrażliwych kosmetycznie. Alternatywne metody miejscowe, takie jak krioterapia, łyżeczkowanie z elektrodesykacją, chemioterapia miejscowa (5-fluorouracyl) oraz immunoterapia miejscowa (imiquimod), są stosowane głównie w powierzchownych postaciach nowotworu. Radioterapia pełni rolę uzupełniającą lub alternatywną, zwłaszcza w przypadkach nieoperacyjnych, z uwzględnieniem potencjalnych działań niepożądanych, takich jak przewlekłe zapalenie skóry i ryzyko wtórnych nowotworów.
5-fluorouracyl, cemiplimab, cetuksymab, chemioterapia miejscowa, chemioterapia systemowa, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba Bowena, cisplatyna, ekscyzja chirurgiczna, elektrodesykacja, imikwimod, immunoterapia miejscowa, inhibitory EGFR, inhibitory punktów kontrolnych immunologicznych, inhibitory szlaku Hedgehog, krioterapia, nawrót nowotworu, nieczerniakowy rak skóry, pembrolizumab, radioterapia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, sonidegib, terapia celowana, terapia fotodynamiczna, wismodegib - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podstawnokomórkowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak podstawnokomórkowy (BCC) stanowi ponad 85% nieczerniakowych nowotworów skóry w Europie, z doskonałym rokowaniem i 5-letnim względnym przeżyciem wynoszącym 100% w Kanadzie dla przypadków bez przerzutów. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują podtyp histologiczny (np. naciekający, mikroguzkowaty, twardzinopodobny o gorszym rokowaniu), stopień zróżnicowania, inwazję okołonerwową, stan układu odpornościowego, wielkość (≥2 cm) i głębokość guza, granice guza, lokalizację anatomiczną (głowa i szyja związane z wyższym ryzykiem nawrotu) oraz margines resekcji. Przerzutowy BCC jest niezwykle rzadki (<0,1%), a leczenie chirurgiczne, w tym chirurgia mikrograficzna Mohsa, zapewnia wskaźnik wyleczenia powyżej 95%, z nawrotami w około 5% przypadków, głównie w ciągu pierwszego roku po terapii.
chemoredukcja, chirurgia mikrograficzna Mohsa, czerniak złośliwy, czynnik prognostyczny, inhibitor punktów kontrolnych, inhibitor szlaku Hedgehog, inwazja okołonerwowa, leczenie neoadjuwantowe, margines resekcji, miejscowo zaawansowana choroba, nawrót nowotworu, nieczerniakowy nowotwór skóry, osłabiony układ odpornościowy, podtyp histologiczny, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, stopień zróżnicowania, węzeł chłonny, wskaźnik przeżycia, względne przeżycie - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy wilmsa – Epidemiologia
Guzy Wilmsa (nephroblastoma) stanowią najczęstszy złośliwy nowotwór nerki u dzieci, odpowiadając za 85-95% przypadków nowotworów nerek w tej grupie wiekowej oraz 5-7% wszystkich nowotworów dziecięcych. Roczna częstość występowania wynosi około 7-10,4 przypadków na milion dzieci poniżej 15. roku życia, z wyraźnymi różnicami geograficznymi i etnicznymi – najczęściej u osób pochodzenia afrykańskiego (>10/milion), rzadziej u rasy białej (6-9/milion) i najrzadziej u wschodnioazjatyckiej (3-4/milion). Mediana wieku rozpoznania to 3-4 lata, z wcześniejszym występowaniem w przypadkach obustronnych i zespołach genetycznych (np. WAGR, Denys-Drash, Beckwitha-Wiedemanna). Nadzór przesiewowy za pomocą USG nerek co 3-4 miesiące jest zalecany u dzieci z ryzykiem ≥1-5%, szczególnie do 5-7 roku życia, w zależności od zespołu predysponującego. Wskazane jest prowadzenie badań przesiewowych po konsultacji genetycznej, a wykryte zmiany powinny być leczone w ośrodkach specjalistycznych.
aniridia, chemioradioterapia, chemoradioterapia, guz jamy brzusznej, guz Wilmsa, histologia anaplastyczna, histologia korzystna, krwiomocz, nadciśnienie tętnicze, nadzór onkologiczny, nawrót nowotworu, nefroblastoma, nowotwór złośliwy nerki, przeżycie całkowite, przeżycie specyficzne dla raka, rezonans magnetyczny, terapia wielomodalna, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, wznowa nowotworu, zespół Beckwitha-Wiedemanna, zespół Perlmana, zespół WAGR - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Onko BCG 100 100 mg (nie mniej niż 300 mln i nie więcej niż 1,2 mld żywych prątków BCG)/ml
Onko BCG 100 to lek zawierający żywe, atenuowane prątki BCG podszczepu brazylijskiego Moreau, stosowany w immunoterapii powierzchownych, nabłonkowych nowotworów pęcherza moczowego, w tym Tis (carcinoma in situ), Ta oraz T1. Preparat występuje w formie proszku, który po rozpuszczeniu tworzy zawiesinę do podawania dopęcherzowego. Każda ampułka lub fiolka zawiera 100 mg prątków BCG, co odpowiada 300 milionom do 1,2 miliarda żywych bakterii. Immunoterapia BCG indukuje lokalną odpowiedź immunologiczną, prowadząc do eliminacji komórek nowotworowych i jest standardem leczenia w profilaktyce nawrotów oraz redukcji ryzyka progresji do form inwazyjnych raka pęcherza.
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytu – Objawy
Rak odbytu często przebiega bezobjawowo we wczesnych stadiach lub manifestuje się objawami, które mogą być mylnie interpretowane jako łagodne schorzenia, np. hemoroidy. Około 20% pacjentów nie zgłasza żadnych symptomów na początku choroby, co opóźnia diagnozę. Najczęstszym wczesnym objawem jest niewielkie krwawienie z odbytu, pojawiające się podczas lub po defekacji, często mylone z krwawieniem hemoroidalnym. Inne symptomy to ból, świąd, wyczuwalna masa, wydzielina, zmiany w rytmie wypróżnień, nietrzymanie stolca oraz powiększenie węzłów chłonnych pachwinowych. Zaawansowane stadia (T3/T4) charakteryzują się nasileniem objawów, w tym intensywniejszym krwawieniem, bólem, powiększeniem guza, utratą kontroli nad wypróżnieniami oraz objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak znaczna utrata masy ciała i przewlekłe zmęczenie. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić powikłania, takie jak przetoki, niedrożność jelit czy perforacja.
błona śluzowa, ból odbytu, brodawka odbytu, hemoroid, komórka nowotworowa, krwawienie z odbytu, nawrót nowotworu, niedrożność jelit, nietrzymanie stolca, perforacja jelita, przerzut odległy, przetoka, przetoka odbytniczo-pochwowa, rak in situ, rak odbytu, remisja, świąd odbytu, szczelina odbytu, węzeł chłonny, węzeł chłonny miednicy, węzeł chłonny pachwinowy, wskaźnik przeżycia pięcioletniego, wydzielina z odbytu, zaburzenia wypróżniania - Leksykon chorób i schorzeń
Rdzeniak zarodkowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rdzeniak zarodkowy (medulloblastoma) stanowi około 20-25% guzów mózgu u dzieci i jest najczęstszym złośliwym nowotworem zarodkowym OUN w populacji pediatrycznej. Pięcioletni względny wskaźnik przeżycia (OS) wynosi około 75-80,6%, jednak wartości te różnią się w zależności od kohorty i metod leczenia. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek pacjenta (wiek <3 lat wiąże się z gorszym rokowaniem), zasięg resekcji guza (całkowita resekcja poprawia PFS i OS), obecność przerzutów (choroba M+ obniża przeżycie), wielkość guza resztkowego (≥1,5 cm² pogarsza rokowanie) oraz status społeczno-ekonomiczny. Histologicznie wyróżnia się cztery podtypy: klasyczny (CMB), desmoplastyczny/guzkowy (DMN), z rozległą guzkowatością (MBEN) oraz wielkokomorowy/anaplastyczny (LCA), z których LCA cechuje się najgorszym rokowaniem (3-letnie OS 67% vs. 81% dla CMB). Molekularna klasyfikacja wyróżnia podgrupy WNT (najlepsze rokowanie, PFS do 100%), SHH, Grupa 3 (najgorsze OS 33,3%) i Grupa 4, co podkreśla potrzebę zindywidualizowanego podejścia do leczenia i stratyfikacji ryzyka.
całkowita resekcja guza, chemioterapia, czynniki prognostyczne, guz mózgu, guz resztkowy, klasyfikacja molekularna, kohorta walidacyjna, leczenie wielomodalne, markery molekularne, napromienianie, nawrót nowotworu, nomogram prognostyczny, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, podtyp molekularny, powikłania neurologiczne, przerzuty, przeżycie wolne od progresji choroby, rdzeniak zarodkowy, rozsiew nowotworu, stratyfikacja ryzyka, terapia celowana, typ histopatologiczny, uczenie maszynowe, wskaźnik przeżycia - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podstawnokomórkowy – Zapobieganie i profilaktyka
Rak podstawnokomórkowy (BCC) jest najczęstszym nowotworem skóry, szczególnie u osób o jasnej karnacji z historią ekspozycji na promieniowanie UV. Kluczowe w profilaktyce jest ograniczenie ekspozycji na UV poprzez unikanie słońca w godzinach 10:00-16:00, stosowanie odzieży ochronnej (UPF 50+), oraz regularne używanie kremów z filtrem o szerokim spektrum ochrony i SPF ≥30, nakładanych w ilości około 2 łyżek stołowych na twarz i ciało co 2 godziny. Całkowite unikanie solariów jest niezbędne. Wczesne wykrycie BCC poprzez comiesięczne samobadanie skóry i coroczne badania dermatologiczne znacząco poprawia rokowanie. Profilaktyka wtórna u pacjentów po BCC obejmuje wizyty kontrolne co 6-12 miesięcy przez pierwsze 2 lata, a następnie corocznie, wraz z rozważeniem chemioprofilaktyki, np. nikotynamidu w dawce 500 mg dwa razy dziennie, który może zmniejszyć ryzyko nawrotu o około 23%.
acytretyna, celekoksyb, czerniak, ekspozycja na promieniowanie UV, fluorouracyl miejscowy, immunosupresja, krem z filtrem przeciwsłonecznym, lek immunosupresyjny, metformina, nawrót nowotworu, nikotynamid, nowotwór skóry, oparzenie słoneczne, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UV, promieniowanie UVA i UVB, przeszczep nerki, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie słoneczne, ryzyko genetyczne, samobadanie skóry, uszkodzenie DNA, współczynnik SPF - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy gruczołów ślinowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Guzy gruczołów ślinowych stanowią 6-8% wszystkich guzów głowy i szyi oraz mniej niż 1% nowotworów diagnozowanych rocznie w USA. Występują w dużych gruczołach (przyusznym, podżuchwowym, podjęzykowym) oraz mniejszych gruczołach w jamie ustnej i górnych drogach oddechowych. Większość jest łagodna, z powolnym wzrostem, najczęściej w gruczole przyusznym, manifestując się bezbolesnym guzkiem. Złośliwe guzy mogą powodować objawy neurologiczne, np. osłabienie nerwu twarzowego, co jest złym prognostycznie. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, ultrasonografię, TK, MRI oraz biopsję cienkoigłową (FNA). Leczenie opiera się głównie na chirurgii – od powierzchownej parotidektomii po całkowite usunięcie gruczołu i limfadenektomię szyjną, z zachowaniem funkcji nerwu twarzowego, jeśli to możliwe. Radioterapia pooperacyjna jest wskazana przy guzach o wysokim stopniu złośliwości, dodatnich marginesach, inwazji okołonerwowej lub chorobie węzłowej. Chemioterapia stosowana jest w wybranych przypadkach zaawansowanych lub przerzutowych, a nowoczesne terapie celowane i immunoterapia zyskują na znaczeniu.
biomarker, biopsja cienkoigłowa, dysfagia, gruczoł podżuchwowy, gruczoł przyuszny, gruczoł ślinowy, guz gruczołu ślinowego, guz przyusznicy, immunoterapia, inwazja okołonerwowa, kserostomia, limfadenektomia, margines tkanek, medycyna precyzyjna, nawrót nowotworu, nerw twarzowy, nowotwór głowy i szyi, opieka paliatywna, otolaryngolog, parotidektomia, parotidektomia powierzchowna, przeszczep nerwu, radioterapia neutronowa, rak gruczołowo-torbielowaty, rezonans magnetyczny, terapia celowana, terapia logopedyczna, terapia mowy i połykania, test molekularny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wizyta kontrolna, zespół Frey’a - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tłuszczakowaty – Leczenie
Mięsak tłuszczakowaty (liposarcoma) to heterogenna grupa nowotworów tkanek miękkich, obejmująca podtypy: dobrze zróżnicowany (WDLPS), odróżnicowany (DDLPS), śluzowaty/okrągłokomórkowy (MRCL) oraz pleomorficzny. Podtypy te różnią się biologicznie i klinicznie, co determinuje indywidualizację leczenia. Podstawą terapii jest chirurgiczne usunięcie guza z marginesem zdrowych tkanek, z uwzględnieniem anatomicznych ograniczeń, zwłaszcza w przestrzeni zaotrzewnowej, gdzie resekcje mogą wymagać usunięcia sąsiednich narządów. Radioterapia, szczególnie neoadjuwantowa, jest kluczowa w leczeniu MRCL ze względu na jego wysoką radiosensytywność, natomiast w DDLPS stosuje się ją adjuwantowo w celu redukcji ryzyka wznowy miejscowej. Chemioterapia, oparta głównie na antracyklinach i ifosfamidzie, wykazuje zróżnicowaną skuteczność: ORR dla MRCL wynosi około 40% (antracykliny) i 20% (trabektedyna), podczas gdy w WDLPS jest ograniczona (~12%). Nowoczesne terapie celowane, takie jak inhibitory CDK4/6 (np. palbocyklib) i MDM2 (brigimadlina), wykazują obiecujące wyniki w zaawansowanych WD/DDLS, a immunoterapia i terapie adoptywne limfocytów T/NK są przedmiotem intensywnych badań klinicznych.
chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, diagnostyka molekularna, dobrze zróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, doksorubicyna, erybulina, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor MDM2, inhibitor punktów kontrolnych, liposarcoma, margines chirurgiczny, mięsak tkanek miękkich, mięsak tłuszczakowaty, mięsak tłuszczakowaty pleomorficzny, mięsak tłuszczakowaty śluzowaty, nawrót nowotworu, odróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, pazopanib, podejście wielodyscyplinarne, podtyp histologiczny, profilowanie genomowe, przestrzeń zaotrzewnowa, przeżycie wolne od progresji, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, terapia skojarzona, trabektedyna - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Mięsak tkanek miękkich to rzadka, złożona grupa nowotworów złośliwych wywodzących się z mięśni, ścięgien, tłuszczu, nerwów i naczyń krwionośnych. Wczesne wykrycie i szybka diagnoza są kluczowe dla poprawy rokowania, a pacjenci powinni być kierowani do wyspecjalizowanych ośrodków z zespołem interdyscyplinarnym, w skład którego wchodzą onkolodzy chirurgiczni, medyczni, radioterapeuci, patolodzy, pielęgniarki onkologiczne oraz rehabilitanci. Kompleksowa opieka pielęgniarska obejmuje ocenę bólu (związanego z guzem i leczeniem), zaburzeń mobilności, integralności skóry oraz wsparcie emocjonalne i edukację pacjenta. Zarządzanie bólem wykorzystuje farmakoterapię, fizjoterapię, techniki cieplne i masaż, a w przypadku amputacji – także leczenie bólu kończyny fantomowej. Rehabilitacja jest dostosowana do lokalizacji guza i rodzaju zabiegu, a pielęgnacja ran pooperacyjnych skupia się na zapobieganiu infekcjom i monitorowaniu przeszczepów skóry lub płatów tkankowych.
ból fantomowy, ból kończyny fantomowej, brachyterapia, choroba przerzutowa, edukacja pacjenta, fizjoterapia, interwencja chirurgiczna, lek przeciwbólowy, mięsak tkanek miękkich, nawrót choroby, nawrót nowotworu, neuropatia obwodowa, neutropenia, onkolog chirurgiczny, onkolog medyczny, opatrywanie ran, operacja oszczędzająca kończynę, opieka paliatywna, pielęgniarka onkologiczna, pielęgniarka-nawigatorka, przerzuty do płuc, radioterapeuta, reakcja skórna, rehabilitacja, techniki rozpraszania uwagi, terapia adjuwantowa, terapia skojarzona, terapia uzupełniająca, tkanki miękkie, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu krokowego z przerzutami – Etiologia i przyczyny
Rak gruczołu krokowego z przerzutami (stadium IV) charakteryzuje się rozprzestrzenianiem komórek nowotworowych poza prostatę, najczęściej do kości (85-90% przypadków) oraz węzłów chłonnych i rzadziej do odległych narządów, takich jak płuca, wątroba czy mózg. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (mutacje w genach BRCA1/2, HOXB13, genach naprawy DNA jak ATM, CHEK2, NBN, BRIP1 oraz mutacje p53 i RB1), rodzinne (ryzyko wzrasta dwukrotnie przy chorobie u ojca lub brata, a nawet pięciokrotnie przy dwóch krewnych pierwszego stopnia), wiek (ryzyko rośnie po 50. roku życia), pochodzenie etniczne (większe u Afroamerykanów, mniejsze u Azjatów), a także czynniki środowiskowe i styl życia, takie jak otyłość (BMI ≥30 zwiększa ryzyko agresywnego raka o 20%), dieta bogata w nasycone tłuszcze i wapń, palenie tytoniu, przewlekłe zapalenie prostaty oraz infekcje przenoszone drogą płciową. Hormonalne mechanizmy, zwłaszcza związane z androgenami i mutacjami w receptorze androgenowym, odgrywają kluczową rolę w progresji choroby i oporności na kastrację.
antygen specyficzny dla prostaty, badanie PSA, czynnik genetyczny, hiperkalcemia, immunoterapia, infekcja przenoszona drogą płciową, komórka nowotworowa, leczenie hormonalne, mutacja genu BRCA, mutacja genu naprawy DNA, mutacja receptora androgenowego, nawrót nowotworu, oporność na kastrację, progresja choroby, przerzutowy rak prostaty, rak gruczołu krokowego z przerzutami, rak prostaty wrażliwy na kastrację, stadium IV raka prostaty, szpik kostny, terapia celowana, terapia deprywacji androgenowej, układ limfatyczny, układ odpornościowy, węzeł chłonny, wskaźnik masy ciała, zapalenie prostaty, zespół Lyncha, zmiana przerzutowa - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy i obrzęki jąder – Epidemiologia
Guzy i obrzęki jąder są powszechnymi objawami u mężczyzn i osób z jądrami, z których większość ma charakter łagodny. Rak jądra, choć stanowi jedynie 0,5% wszystkich nowotworów, jest najczęstszym nowotworem litym u mężczyzn w wieku 15-35 lat, z roczną zachorowalnością wynoszącą 6,0 na 100 000 mężczyzn (dane SEER 2016-2020). Ryzyko zachorowania w ciągu życia wynosi około 1 na 250, a śmiertelność jest niska (1 na 5000). Występują trzy szczyty zachorowań: niemowlęctwo do 4 roku życia (potworniaki, guzy pęcherzyka żółtkowego), wiek 25-40 lat (nasieniaki i nienasieniaki) oraz powyżej 60 roku życia (guzy spermatocytarne). Czynniki ryzyka obejmują neoplazję zarodkową in situ (GCNIS), wnętrostwo (4-6-krotny wzrost ryzyka), historię rodzinną oraz osobistą raka jądra (12-krotny wzrost ryzyka nowotworu w drugim jądrze). Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, USG moszny, markerach nowotworowych (AFP, hCG, LDH) oraz badaniach obrazowych (RTG klatki piersiowej, TK, MRI). Nadzór (surveillance) jest zalecany w stadium 0 i niektórych przypadkach stadium I, umożliwiając monitorowanie bez natychmiastowego leczenia.
aktywny nadzór, alfa-fetoproteina, biopsja jądra, czujne oczekiwanie, dehydrogenaza mleczanowa, gonadotropina kosmówkowa, guz jądra, guz pęcherzyka żółtkowego, marker nowotworowy, nasieniak, nawrót nowotworu, neoplazja zarodkowa in situ, nienasieniak, nowotwór lity, nowotwór zarodkowy jądra, orchidopeksja, pozytywna wartość predykcyjna, rak jądra, samobadanie jąder, USG moszny, wnętrostwo, zapalenie jądra, zapalenie najądrza - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołów łojowych – Epidemiologia
Rak łojowy (sebaceous carcinoma, SC) to rzadki, ale agresywny nowotwór gruczołów łojowych, najczęściej lokalizujący się w obrębie głowy i szyi, zwłaszcza powiek (~75% przypadków). Częstość występowania w USA wynosi 2,4 przypadków na milion osób (około 800 rocznie), z wyższą zapadalnością u mężczyzn (3,5/milion) niż u kobiet (1,7/milion) oraz u osób powyżej 80 roku życia (22,7/milion). Rak łojowy wykazuje zróżnicowanie geograficzne i rasowe, z wyższą częstością w populacjach azjatyckich i hinduskich oraz u osób rasy białej. Immunosupresja (np. u biorców przeszczepów narządów, pacjentów z AIDS) zwiększa ryzyko zachorowania nawet 25-krotnie (SIR 24,8; 95% CI 20,2-30,1). Charakterystyczne jest opóźnienie diagnozy (średnio do 13 lat), co negatywnie wpływa na rokowanie (śmiertelność wzrasta z 14% do 38% przy opóźnieniu >6 miesięcy). Związek z zespołem Muira-Torre’a/Lyncha (18,8-33,3% przypadków) podkreśla konieczność badań przesiewowych immunohistochemicznych białek MMR, które wykazują niedobór u 32% badanych guzów.
badanie immunohistochemiczne, chemoprewencja, gradówka, gruczoł łojowy, immunoterapia, lek immunosupresyjny, mutacja genu, nawrót miejscowy, nawrót nowotworu, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór przerzutowy, nowotwór złośliwy, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut odległy, przeszczep narządu, rak jelita grubego, rak kolczystokomórkowy, rak łojowy, rak podstawnokomórkowy, resekcja guza, rogowiak kolczystokomórkowy, układ pokarmowy, węzeł chłonny, zapalenie powiek, zapalenie spojówek, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon chorób i schorzeń
Rdzeniak zarodkowy – Epidemiologia
Rdzeniak zarodkowy (medulloblastoma) jest najczęstszym złośliwym nowotworem mózgu u dzieci, stanowiąc około 20% wszystkich guzów mózgu w populacji pediatrycznej oraz 30-40% guzów tylnego dołu czaszki. Roczna zachorowalność wynosi około 6 przypadków na milion dzieci, z najwyższą częstością w wieku 4-9 lat (44% przypadków). Choroba dotyka częściej chłopców (proporcja 1,5-2:1) i występuje globalnie bez wyraźnych różnic etnicznych. U dorosłych zachorowalność jest znacznie niższa (0,05-0,6/100 000 rocznie), a nowotwór stanowi 0,4-2% guzów mózgu. Kluczowe czynniki prognostyczne to wiek pacjenta (gorsze rokowanie u dzieci <3 lat), stopień resekcji, obecność przerzutów, podtyp molekularny guza oraz zastosowanie radioterapii i chemioterapii. Pięcioletni wskaźnik przeżywalności względnej wynosi około 80,6%, zróżnicowany w zależności od grupy ryzyka (np. 30-60% u dzieci wysokiego ryzyka z rozsiewem). Nawrót choroby występuje u około 75% dzieci w ciągu 2 lat, ale ryzyko nawrotu utrzymuje się nawet po dekadach, co podkreśla konieczność długoterminowej obserwacji.
centralny układ nerwowy, gwiaździak włosowatokomórkowy, krążące komórki nowotworowe, mutacje germinalne, nakłucie lędźwiowe, nawracająca choroba, nawrót nowotworu, opony mózgowe, oś mózgowo-rdzeniowa, podtyp molekularny, przerzuty, radioterapia i chemioterapia, rdzeniak zarodkowy, resekcja guza, rezonans magnetyczny, rodzinna polipowatość gruczolakowata, rozsiew do OUN, tomografia komputerowa, tylny dół czaszki, wskaźnik przeżywalności, zespół Li-Fraumeni, zespół predyspozycji nowotworowej, złośliwy nowotwór mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Inwazyjny rak zrazikowy – Zapobieganie i profilaktyka
Inwazyjny rak zrazikowy (IRZ) piersi wywodzi się z komórek zrazików i jest poważnym powikłaniem u kobiet z rozpoznaniem raka zrazikowego in situ (LCIS), które zwiększa ryzyko rozwoju IRZ 3-10-krotnie. Profilaktyka i wczesne wykrywanie są kluczowe, a chemioprofilaktyka, zwłaszcza u kobiet poniżej 65 roku życia, znacząco poprawia przeżycie wolne od choroby inwazyjnej oraz oczekiwaną długość życia skorygowaną o jakość (QALE). Zalecane są coroczne badania rezonansem magnetycznym (MRI) piersi, rozpoczynając od 30. roku życia, często w połączeniu z mammografią, co jest bardziej skuteczne niż USG w wykrywaniu zmian zrazikowych. Leki antyestrogenowe, takie jak tamoksyfen (redukcja zachorowalności o 38%, a u pacjentek z LCIS o 56%) oraz inhibitory aromatazy (stosowane u kobiet po menopauzie ≥35 lat), stanowią istotną opcję profilaktyczną. Tamoksyfen jest zatwierdzony przez FDA do zmniejszania ryzyka raka piersi u kobiet wysokiego ryzyka, a inhibitory aromatazy są stosowane w leczeniu uzupełniającym u pacjentek z IRZ o dodatnich receptorach hormonalnych przez 5 lat.
anastrozol, badania przesiewowe, badanie kliniczne piersi, chemioprofilaktyka, chemioterapia, eksemestan, gen BRCA, hormonalna terapia zastępcza, inhibitory aromatazy, inwazyjny rak zrazikowy, letrozol, MammaPrint, mammografia, mutacja CDH1, nawrót nowotworu, profilaktyczna mastektomia, rak zrazikowy in situ, raloksyfen, rezonans magnetyczny piersi, samobadanie piersi, selektywne modulatory receptora estrogenowego, tamoksyfen, terapia hormonalna, terapia uzupełniająca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Letrozole Bluefish 2,5 mg
Letrozole Bluefish 2,5 mg jest dostępny w postaci żółtych, okrągłych tabletek powlekanych o średnicy 6,1 mm (± 0,2 mm), zawierających 2,5 mg letrozolu oraz 61,5 mg laktozy jednowodnej. Standardowa dawka dla pacjentek dorosłych i w podeszłym wieku wynosi 2,5 mg raz na dobę, bez konieczności modyfikacji u osób starszych. Czas terapii zależy od wskazania klinicznego: w zaawansowanym raku piersi lub z przerzutami leczenie trwa do progresji choroby, w terapii uzupełniającej i przedłużonej – do 5 lat lub nawrotu, a w terapii sekwencyjnej letrozol stosuje się przez 2 lata, następnie tamoksyfen przez 3 lata. W terapii neoadjuwantowej leczenie trwa 4-8 miesięcy, a brak odpowiedzi wymaga przerwania terapii i rozważenia innych opcji.
ekspozycja układowa na lek, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leczenie sekwencyjne, letrozol, nawrót nowotworu, progresja procesu nowotworowego, rak z przerzutami, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tamoksyfen, terapia neoadjuwantowa, terapia uzupełniająca, zaawansowany rak piersi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Rak przełyku – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak przełyku stanowi istotny problem kliniczny ze względu na wysoką śmiertelność i częstość nawrotów, pomimo postępów w leczeniu. Średnie 5-letnie przeżycie waha się od 20% do 50%, zależnie od stadium choroby, z gorszym rokowaniem w przypadku raka płaskonabłonkowego (ESCC) – około 10% 5-letniej przeżywalności globalnie, oraz lepszym w przypadku wczesnego gruczolakoraka przełyku, choć większość diagnozowana jest w zaawansowanym stadium. Mediana całkowitego przeżycia (OS) po ezofagektomii wynosi 54 miesiące, a przeżycie wolne od choroby (DFS) 35 miesięcy. Przeżycie 5-letnie według stadium wynosi: około 65% dla stadium I, 30% dla stadium II, 20% dla stadium III i 5% dla stadium IV. Najważniejszymi czynnikami prognostycznymi są stadium guza, zajęcie węzłów chłonnych, obecność przerzutów odległych, margines resekcji oraz odpowiedź na terapię neoadjuwantową. Całkowita odpowiedź patologiczna (pCR) po terapii neoadjuwantowej wiąże się z istotnie lepszym przeżyciem (mediana OS 67,8 vs. 30,8 miesięcy).
ablacja częstotliwościami radiowymi, całkowita odpowiedź patologiczna, chemioradioterapia, choroba resztkowa, dysfagia, ezofagektomia, gruczolakorak przełyku, inwazja naczyniowa, klasyfikacja TNM, leczenie multimodalne, limfadenektomia, model radiomiczny, nawrót nowotworu, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od choroby, rak płaskonabłonkowy przełyku, rak przełyku, resekcja R0, stadium guza, terapia neoadjuwantowa, uczenie maszynowe, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) cechuje się wysoką agresywnością i szybkim rozprzestrzenianiem, co skutkuje niekorzystnym rokowaniem. Pięcioletnie wskaźniki przeżycia wahają się od 18-23% w przypadku nowotworów ograniczonych do dróg żółciowych, do zaledwie 2-3% przy obecności rozsiewu. Według American Cancer Society, 5-letni względny wskaźnik przeżycia wynosi 9% dla wewnątrzwątrobowego i 10% dla zewnątrzwątrobowego raka dróg żółciowych, z wyraźnym pogorszeniem w zaawansowanych stadiach (np. 2% dla stadium 4B). Czynniki prognostyczne obejmują możliwość całkowitej resekcji chirurgicznej (R0), lokalizację guza, stopień zaawansowania, obecność przerzutów w węzłach chłonnych, typ histologiczny oraz cechy pacjenta, takie jak wiek i ogólny stan zdrowia. Mediana przeżycia w raku wnęki wątroby wynosi około 5,2 miesiąca, z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia na poziomie 6%.
agresywność nowotworu, badanie przesiewowe, biomarker, czynnik prognostyczny, marginesy chirurgiczne, nawrót nowotworu, oporność na chemioterapię, pięcioletni wskaźnik przeżycia, przerzut do węzłów chłonnych, przeszczep wątroby, rak dróg żółciowych, rak dróg żółciowych okolicy wnęki wątroby, rak in situ, rak inwazyjny, rak wnęki wątroby, resekcja chirurgiczna, wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych, względny wskaźnik przeżycia, zaawansowane stadium nowotworu, zewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych