wismodegib
Wismodegib to drobnocząsteczkowy inhibitor szlaku sygnałowego Hedgehog, stosowany w leczeniu zaawansowanego raka podstawnokomórkowego skóry. Lek został zatwierdzony przez FDA w 2012 roku pod nazwą handlową Erivedge.
Mechanizm działania wismodegiba polega na blokowaniu białka SMO (Smoothened), kluczowego elementu szlaku Hedgehog, który odgrywa istotną rolę w rozwoju i progresji niektórych nowotworów. Poprzez hamowanie tego szlaku, wismodegib blokuje niekontrolowany wzrost komórek nowotworowych.
Wskazaniem do zastosowania wismodegiba jest przede wszystkim miejscowo zaawansowany rak podstawnokomórkowy skóry, który nie kwalifikuje się do leczenia chirurgicznego lub radioterapii, oraz rak przerzutowy. Badania kliniczne wykazały skuteczność leku w redukcji wielkości guza i hamowaniu progresji choroby.
Do najczęstszych działań niepożądanych wismodegiba należą: skurcze mięśni, łysienie, zaburzenia smaku, zmniejszenie masy ciała, zmęczenie, nudności i biegunka. Lek ma silne działanie teratogenne, dlatego jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży lub planujących ciążę.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry nieczerniakowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Nieczerniakowy rak skóry (NMSC) stanowi najczęstszy nowotwór złośliwy na świecie, z ponad 5,4 milionami diagnoz rocznie w USA. Dominują dwa główne typy: rak podstawnokomórkowy (BCC, 70-80%) oraz rak kolczystokomórkowy (SCC, 20-30%), z ekspozycją na promieniowanie UV jako głównym czynnikiem etiologicznym. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, biopsję i ocenę histopatologiczną, a leczenie jest wielodyscyplinarne, obejmujące chirurgię (wycięcie z marginesem 4-6 mm, chirurgia Mohsa z wskaźnikiem wyleczenia do 99%), radioterapię, leczenie miejscowe (5-fluorouracyl, imikwimod, terapia fotodynamiczna) oraz terapie systemowe (immunoterapia z inhibitorami PD-1, inhibitory szlaku Hedgehog, chemioterapia). Koszt leczenia w USA wynosi około 4,8 mld USD rocznie. Szczególną uwagę wymaga opieka nad pacjentami z immunosupresją, np. biorcami przeszczepów, u których ryzyko agresywnego SCC jest 100-krotnie wyższe.
5-fluorouracyl, badanie histopatologiczne, biopsja, biorca przeszczepu narządu, cemiplimab, chirurg onkologiczny, chirurg plastyczny, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba Bowena, czynnik ryzyka, dermatolog, dermatologia, imikwimod, immunomodulacja, immunosupresja, inhibitor punktów kontrolnych, inhibitor szlaku Hedgehog, komórka nowotworowa, krem z filtrem, krioterapia, lek immunosupresyjny, łyżeczkowanie i elektrokoagulacja, NMSC, obraz ciała, onkolog kliniczny, patolog, pembrolizumab, pielęgniarka onkologiczna, promieniowanie jonizujące, promieniowanie ultrafioletowe, przeciwciało anty-PD-1, przewlekła białaczka limfocytowa, radioterapeuta, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry nieczerniakowy, rak z komórek Merkla, rogowacenie słoneczne, sonidegib, terapia fotodynamiczna, układ odpornościowy, wismodegib, wycięcie chirurgiczne, zespół znamion dysplastycznych, znamię dysplastyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Płaskonabłonkowy rak skóry – Etiologia i przyczyny
Płaskonabłonkowy rak skóry (SCC) stanowi 20-30% wszystkich nowotworów skóry i charakteryzuje się rosnącą zachorowalnością, wzrastającą nawet o 200% w ciągu ostatnich 30 lat. Głównym czynnikiem etiologicznym jest ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe (UV), które indukuje mutacje w genie supresorowym TP53 (obecne w 90% przypadków) oraz uszkodzenia mechanizmów naprawy DNA, prowadząc do niekontrolowanej proliferacji keratynocytów. Ryzyko rozwoju SCC jest zwiększone u osób z jasnym fototypem skóry, rudymi lub blond włosami, niebieskimi, zielonymi lub szarymi oczami, u mężczyzn, osób powyżej 50. roku życia oraz mieszkańców obszarów o wysokim nasłonecznieniu. Immunosupresja, zarówno jatrogenna (np. po przeszczepach narządów, gdzie ryzyko wzrasta 65-250-krotnie), jak i związana z HIV/AIDS, znacząco predysponuje do rozwoju SCC. Ponadto, czynniki takie jak przewlekłe stany zapalne skóry, zakażenia HPV (szczególnie w okolicach narządów płciowych i jamy ustnej), ekspozycja na arsen, węglowodory aromatyczne, promieniowanie jonizujące oraz stosowanie leków fotouczulających (np. hydrochlorotiazyd) również zwiększają ryzyko.
albinizm oczno-skórny, anemia Fanconiego, carcinoma in situ, choroba Bowena, epidermodysplasia verruciformis, fototyp skóry, gen CDKN2A, gen naprawy DNA, gen TP53, hydrochlorotiazyd, inhibitor BRAF, komórka Langerhansa, leczenie PUVA, liszaj płaski przerostowy, liszaj twardzinowy, mutacja genu PTCH, mutacja genu TP53, owrzodzenie Marjolina, płaskonabłonkowy rak skóry, promieniowanie jonizujące, promieniowanie ultrafioletowe, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie słoneczne, toczeń rumieniowaty dyskoidalny, wirus brodawczaka ludzkiego, wismodegib, worykonazol, xeroderma pigmentosum, zespół Blooma, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry nieczerniakowy – Leczenie
Nieczerniakowy rak skóry, obejmujący głównie raka podstawnokomórkowego (BCC) i kolczystokomórkowego (SCC), charakteryzuje się wysoką skutecznością leczenia, z pięcioletnimi wskaźnikami wyleczenia przekraczającymi 90%. Podstawową metodą terapii jest chirurgia, w tym ekscyzja z marginesem zdrowej tkanki oraz chirurgia mikrograficzna Mohsa, szczególnie zalecana w lokalizacjach o wysokim ryzyku i wrażliwych kosmetycznie. Alternatywne metody miejscowe, takie jak krioterapia, łyżeczkowanie z elektrodesykacją, chemioterapia miejscowa (5-fluorouracyl) oraz immunoterapia miejscowa (imiquimod), są stosowane głównie w powierzchownych postaciach nowotworu. Radioterapia pełni rolę uzupełniającą lub alternatywną, zwłaszcza w przypadkach nieoperacyjnych, z uwzględnieniem potencjalnych działań niepożądanych, takich jak przewlekłe zapalenie skóry i ryzyko wtórnych nowotworów.
5-fluorouracyl, cemiplimab, cetuksymab, chemioterapia miejscowa, chemioterapia systemowa, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba Bowena, cisplatyna, ekscyzja chirurgiczna, elektrodesykacja, imikwimod, immunoterapia miejscowa, inhibitory EGFR, inhibitory punktów kontrolnych immunologicznych, inhibitory szlaku Hedgehog, krioterapia, nawrót nowotworu, nieczerniakowy rak skóry, pembrolizumab, radioterapia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, sonidegib, terapia celowana, terapia fotodynamiczna, wismodegib - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podstawnokomórkowy – Leczenie
Rak podstawnokomórkowy (BCC) jest najczęstszym nowotworem skóry o wysokim wskaźniku wyleczenia przy wczesnym rozpoznaniu i leczeniu. Standardem terapii są metody chirurgiczne, z chirurgią mikrograficzną Mohsa jako złotym standardem, osiągającą wskaźnik nawrotów na poziomie 1,0% po 5 latach. Standardowe wycięcie z 4-mm marginesem klinicznym rekomendowane jest dla BCC niskiego ryzyka, z odsetkiem nawrotów około 10,1%. Alternatywne metody, takie jak łyżeczkowanie i elektrokoagulacja (7,7% nawrotów), krioterapia (7,5% nawrotów), radioterapia (8,7% nawrotów) oraz terapia fotodynamiczna i leczenie miejscowe (5-FU, imikwimod) są stosowane w zależności od lokalizacji, wielkości i podtypu histologicznego guza. Wybór metody leczenia uwzględnia także czynniki ryzyka, takie jak lokalizacja (obszary L, M, H), typ histologiczny, granice guza, ryzyko nawrotu oraz stan ogólny pacjenta.
5-fluorouracyl, cemiplimab, chirurgia laserowa, chirurgia Mohsa, ciekły azot, imikwimod, immunoterapia, inhibitor PD-1, inhibitor szlaku Hedgehog, krioterapia, leczenie miejscowe, łyżeczkowanie i elektrokoagulacja, radioterapia, rak podstawnokomórkowy, sonidegib, terapia fotodynamiczna, terapia neoadjuwantowa, wismodegib, wycięcie chirurgiczne