anuloplastyka
Anuloplastyka to procedura kardiochirurgiczna stosowana w leczeniu niedomykalności zastawek serca, najczęściej zastawki mitralnej lub trójdzielnej. Polega na naprawie i przywróceniu prawidłowej funkcji pierścienia zastawkowego bez wymiany całej zastawki. Zabieg można wykonać z użyciem specjalnych pierścieni (sztywnych, półsztywnych lub elastycznych) lub szwów.
Wskazaniem do anuloplastyki jest przede wszystkim niedomykalność zastawki spowodowana poszerzeniem pierścienia zastawkowego przy zachowanej dobrej ruchomości płatków. Zaletą tej procedury w porównaniu do wymiany zastawki jest zachowanie naturalnych struktur serca, co zmniejsza ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych i eliminuje konieczność długotrwałej antykoagulacji.
Anuloplastyka może być wykonywana jako samodzielny zabieg lub jako element złożonej naprawy zastawki obejmującej również plastykę płatków, struny ścięgniste czy mięśnie brodawkowate. Skuteczność zabiegu ocenia się śródoperacyjnie za pomocą echokardiografii przezprzełykowej. Długoterminowe wyniki anuloplastyki są dobre, szczególnie w przypadku prawidłowej selekcji pacjentów i doświadczonego zespołu kardiochirurgicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność zastawki trójdzielnej – Epidemiologia
Niewydolność zastawki trójdzielnej (TR) jest powszechnym schorzeniem zastawkowym serca, którego częstość wzrasta z wiekiem, szczególnie u osób powyżej 70. roku życia. W populacji ogólnej obecność TR stwierdzono u ponad 80% osób, jednak umiarkowana lub ciężka niewydolność dotyczy około 0,8%, z wyraźną przewagą u kobiet (4,3-krotnie częściej niż u mężczyzn). W grupach wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci z niewydolnością serca (10-23%) czy sportowcy (58%), TR jest szczególnie rozpowszechniona. Etiologia TR jest najczęściej wtórna (80-90%), związana z przeciążeniem prawej komory, nadciśnieniem płucnym (65% przypadków) oraz chorobami zastawki mitralnej i dysfunkcją lewej komory. Nasilenie TR koreluje z pogorszeniem rokowania, niezależnie od funkcji lewej komory czy ciśnienia płucnego, z 5-letnim przeżyciem wynoszącym 45% dla umiarkowanej i 34% dla ciężkiej TR u pacjentów z HFrEF.
anomalia Ebsteina, anuloplastyka, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ciśnienie płucne, czynnościowa niewydolność zastawki trójdzielnej, dysfunkcja prawej komory, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, HFpEF, kardiomiopatia rozstrzeniowa, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niewydolność prawego serca, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, niewydolność zastawki trójdzielnej, skurczowe ciśnienie płucne, zespół rakowiaka - Leksykon chorób i schorzeń
Pniowiec tętniczy – Leczenie
Pniowiec tętniczy (truncus arteriosus) to rzadka, wrodzona wada serca wymagająca wczesnej interwencji chirurgicznej, zwykle w okresie noworodkowym (2 tygodnie do 2 miesięcy życia), aby zapobiec uszkodzeniom płuc i rozwojowi nadciśnienia płucnego. Przed operacją stosuje się leczenie farmakologiczne obejmujące diuretyki, digoksynę, inhibitory ACE oraz prostaglandyny (w przypadku przerwania łuku aorty lub koarktacji). Standardowa operacja, często określana jako zabieg Rastellego, polega na oddzieleniu tętnic płucnych od wspólnego pnia, zamknięciu ubytku przegrody międzykomorowej (VSD) oraz utworzeniu połączenia między prawą komorą a tętnicami płucnymi za pomocą conduit (np. Gore-Tex z zastawką świńską lub homograft). W zależności od anatomii, możliwa jest również naprawa zastawki pnia tętniczego, rekonstrukcja łuku aorty oraz zamknięcie ubytku przegrody międzyprzedsionkowej (ASD). Pooperacyjna opieka intensywna obejmuje wsparcie wentylacji mechanicznej, leczenie inotropowe, kontrolę sedacji, antybiotykoterapię oraz monitorowanie równowagi kwasowo-zasadowej i funkcji narządów.
angioplastyka balonowa, antybiotykoterapia, anuloplastyka, cewnikowanie serca, digoksyna, diuretyki, dysfunkcja lewej komory, echokardiografia, elektrokardiogram, funkcja nerek, implantacja stentu, inhibitory ACE, intensywna terapia kardiologiczna, kardiolog dziecięcy, koarktacja aorty, krążenie pozaustrojowe, kurczliwość mięśnia sercowego, leki inotropowe, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki, niewydolność serca, pniowiec tętniczy, przerwanie łuku aorty, przewód tętniczy, przezcewnikowa wymiana zastawki, równowaga kwasowo-zasadowa, stan neurologiczny, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca