zarażenie świerzbem
Zarażenie świerzbem to choroba pasożytnicza skóry wywoływana przez świerzbowca ludzkiego (Sarcoptes scabiei var. hominis). Pasożyt ten drąży korytarze w warstwie rogowej naskórka, gdzie samica składa jaja. Choroba przenosi się głównie przez bezpośredni kontakt skóra-skóra, rzadziej przez przedmioty osobistego użytku.
Głównym objawem świerzbu jest intensywny świąd, nasilający się wieczorem i w nocy, co związane jest z aktywnością pasożyta. Charakterystyczne zmiany skórne to nory świerzbowcowe w postaci linijnych wzniesień naskórka oraz grudki, pęcherzyki i przeczosy, zlokalizowane najczęściej w przestrzeniach międzypalcowych, na nadgarstkach, łokciach, w okolicach pach, brodawek sutkowych, pępka, narządów płciowych i pośladków.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz wykazaniu obecności pasożyta lub jego produktów. Leczenie obejmuje stosowanie preparatów przeciwświerzbowych (m.in. permetryna, iwermektyna) oraz leczenie objawowe świądu. Konieczne jest jednoczesne leczenie wszystkich osób z bliskiego kontaktu oraz dezynfekcja odzieży i pościeli, aby zapobiec reinfekcji.
W przypadku powikłań świerzbu, takich jak wtórne zakażenia bakteryjne, może być konieczne wdrożenie antybiotykoterapii. Nieleczone zarażenie świerzbem może prowadzić do uogólnionego stanu zapalnego skóry i znacznego pogorszenia jakości życia pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Świerzb – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Świerzb (Scabies) jest powszechną chorobą skóry o globalnym zasięgu, dotykającą rocznie 150-200 milionów osób, szczególnie w populacjach o niskim statusie społeczno-ekonomicznym i w regionach tropikalnych. Choroba ta, często występująca u dzieci, wiąże się z ryzykiem powikłań bakteryjnych, takich jak zakażenia paciorkowcami grupy A i gronkowcem złocistym, które mogą prowadzić do zapalenia nerek, ostrej gorączki reumatycznej czy inwazyjnej posocznicy. Leczenie, obejmujące terapię pacjenta oraz jego bliskich, daje dobre rokowanie z oczekiwanym wyzdrowieniem w ciągu około dwóch tygodni. Skuteczność leczenia jest zróżnicowana – iwermektyna w pojedynczej dawce wykazuje wskaźnik wyleczenia 78,5%, a 10% maść siarkowa 59,5%. Niepowodzenia terapeutyczne wynikają często z błędnej diagnozy, nieprawidłowego stosowania leków, słabej penetracji preparatów w hiperkeratotycznej skórze lub reinfekcji od kontaktów.
ekspozycja na lek, gronkowiec złocisty, inwazja pasożytnicza, iwermektyna, lęk i depresja, maść siarkowa, nadkażenie bakteryjne, ognisko epidemiczne, ostra gorączka reumatyczna, paciorkowiec grupy A, pasożyt zewnętrzny, ponowne zarażenie, świerzb, zakażenie bakteryjne wtórne, zapalenie nerek, zapalenie skóry, zarażenie świerzbem - Leksykon chorób i schorzeń
Świerzb – Epidemiologia
Świerzb jest globalnie rozpowszechnioną chorobą pasożytniczą skóry, dotykającą ponad 200 milionów osób jednocześnie, z rocznym obciążeniem przekraczającym 400 milionów przypadków. Występuje z różną częstością, od 0,2% do 71% w populacjach o ograniczonych zasobach, szczególnie w Afryce, Ameryce Południowej, Australii i Azji Południowo-Wschodniej. W krajach rozwiniętych epidemie świerzbu koncentrują się w środowiskach instytucjonalnych (więzienia, domy opieki), z sezonowością nasilającą się jesienią i zimą. Czynniki ryzyka obejmują ubóstwo, przeludnienie, złe warunki higieniczne oraz niepełną dekontaminację odzieży i wyposażenia. Epidemiologia wykazuje zmienność regionalną: np. w Niemczech hospitalizacje wzrosły z 960 (2012) do 10 072 (2019), w Norwegii odnotowano trzykrotny wzrost konsultacji i sprzedaży leków przeciwświerzbowych (2013-2018), natomiast w Korei Południowej wskaźnik zachorowalności spadł z 97,6 do 43,4 na 100 000 osobolat (2010-2021). Pandemia COVID-19 wpłynęła na dynamikę zachorowań, powodując wzrost w Turcji (do 37,8% w 2021) i spadek w Korei Południowej, co podkreśla rolę dystansu fizycznego w kontroli transmisji.