zeskrobina skórna
Zeskrobina skórna to procedura diagnostyczna polegająca na zebraniu powierzchownej warstwy naskórka przy użyciu narzędzia takiego jak skalpel, szpatułka lub łyżeczka dermatologiczna. Materiał pozyskany podczas tego zabiegu jest następnie badany pod mikroskopem w celu identyfikacji patogenów lub zmian chorobowych.
Technika ta jest szczególnie wartościowa w diagnostyce chorób skóry, takich jak grzybice, świerzb czy niektóre infekcje wirusowe. Zeskrobina skórna umożliwia bezpośrednią wizualizację czynników etiologicznych – grzybów, roztoczy świerzbowca czy zmian cytologicznych w komórkach naskórka.
Procedura wykonania zeskrobiny skórnej jest stosunkowo prosta i mało inwazyjna. Pobieranie materiału poprzedza się zazwyczaj oczyszczeniem skóry alkoholem, a następnie zwilżeniem jej roztworem wodorotlenku potasu (KOH), który rozpuszcza keratynę i ułatwia wizualizację struktur patogenów. Zeskrobina jest cennym narzędziem diagnostycznym w praktyce dermatologicznej, umożliwiającym szybkie i dokładne rozpoznanie wielu dermatoz.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Molluscum contagiosum to wirusowa infekcja skóry wywołana przez wirusa z rodziny Poxviridae, charakteryzująca się obecnością małych (2-5 mm), perłowo-białych lub cielistych grudek z centralnym wgłębieniem (umblikacją), które są patognomoniczne. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym i wywiadzie, z wykorzystaniem dermatoskopii w przypadkach wątpliwych, gdzie widoczne są charakterystyczne białawe lub żółtawe struktury otoczone naczyniami układającymi się w koronę. W trudniejszych przypadkach stosuje się badania mikroskopowe (zeskrobiny, preparaty wgniecionowe z ciałkami Henderson-Patersona), biopsję skóry, PCR, metody immunohistochemiczne oraz hybrydyzację in situ. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. brodawki płaskie i wirusowe, opryszczkę, kłykciny kończyste, trądzik, nowotwory skóry oraz infekcje oportunistyczne u pacjentów z immunosupresją, zwłaszcza HIV/AIDS.
atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, biopsja skóry, brodawka płaska, brodawka wirusowa, centralne wgłębienie, czerniak bezbarwnikowy, dermatoskopia, elektrokoagulacja, hybrydyzacja in situ, kantarydyna, kłykcina kończysta, krioterapia, metoda immunohistochemiczna, molluscum contagiosum, naczynie krwionośne, rak podstawnokomórkowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, umblikacja, wirus Poxviridae, zaburzenie odporności, zapalenie mieszka włosowego, zeskrobina skórna -
Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica różowata (Tinea versicolor) to powierzchowna infekcja skóry wywołana przez drożdżaki Malassezia, manifestująca się jako wielobarwne, złuszczające się plamki najczęściej na klatce piersiowej, plecach, ramionach i szyi. Choroba przebiega zwykle bezobjawowo, choć zmiany stają się bardziej widoczne po ekspozycji na słońce z powodu nierównomiernego opalania. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, a w razie wątpliwości na badaniu lampą Wooda (fluorescencja) oraz mikroskopowym obrazie „spaghetti i klopsiów” w zeskrobinach skórnych. Leczenie pierwszego rzutu stanowią preparaty miejscowe: szampony z siarczkiem selenu 2,5%, pirytonianem cynku, ketokonazolem oraz kremy azolowe (klotrimazol, mikonazol) i inne środki przeciwgrzybicze (ciclopirox, sulfacetamid sodu, takrolimus). Aplikacja powinna trwać co najmniej 2 tygodnie, a szampony stosuje się codziennie przez 1-4 tygodnie, pozostawiając na skórze 5-10 minut. W przypadku braku poprawy po 2-4 tygodniach wskazana jest konsultacja i ewentualne leczenie doustne (flukonazol 400 mg jednorazowo lub 300 mg dwukrotnie co 2 tygodnie, itrakonazol 200 mg dwa razy dziennie przez 1 dzień lub 400 mg dziennie przez 3-7 dni). Ketokonazol doustny jest rzadziej stosowany ze względu na hepatotoksyczność.
biopsja skóry, ciclopirox, drożdżak Malassezia, flukonazol, grzybica różowata, hepatotoksyczność, infekcja grzybicza skóry, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klotrimazol, lampa Wooda, lek przeciwgrzybiczny doustny, Malassezia furfur, Malassezia globosa, mikonazol, ochrona przeciwsłoneczna, pirytonian cynku, pityriasis versicolor, Pityrosporum ovale, preparat przeciwgrzybiczny, profilaktyka farmakologiczna, siarczek selenu, takrolimus, Tinea versicolor, zeskrobina skórna, zmiana barwnikowa -
Leksykon chorób i schorzeń
Świerzb jest globalnie rozpowszechnioną chorobą pasożytniczą skóry, dotykającą ponad 200 milionów osób jednocześnie, z rocznym obciążeniem przekraczającym 400 milionów przypadków. Występuje z różną częstością, od 0,2% do 71% w populacjach o ograniczonych zasobach, szczególnie w Afryce, Ameryce Południowej, Australii i Azji Południowo-Wschodniej. W krajach rozwiniętych epidemie świerzbu koncentrują się w środowiskach instytucjonalnych (więzienia, domy opieki), z sezonowością nasilającą się jesienią i zimą. Czynniki ryzyka obejmują ubóstwo, przeludnienie, złe warunki higieniczne oraz niepełną dekontaminację odzieży i wyposażenia. Epidemiologia wykazuje zmienność regionalną: np. w Niemczech hospitalizacje wzrosły z 960 (2012) do 10 072 (2019), w Norwegii odnotowano trzykrotny wzrost konsultacji i sprzedaży leków przeciwświerzbowych (2013-2018), natomiast w Korei Południowej wskaźnik zachorowalności spadł z 97,6 do 43,4 na 100 000 osobolat (2010-2021). Pandemia COVID-19 wpłynęła na dynamikę zachorowań, powodując wzrost w Turcji (do 37,8% w 2021) i spadek w Korei Południowej, co podkreśla rolę dystansu fizycznego w kontroli transmisji.
bezpośredni kontakt, choroba podlegająca zgłoszeniu, iwermektyna, iwermektyna doustna, morfologia krwi, One Health, permetryna, placówka opieki długoterminowej, Światowa Organizacja Zdrowia, świerzb, świerzb norweski, świerzbowiec, zarażenie świerzbem, zeskrobina skórna
