zapalenie mieszka włosowego
Zapalenie mieszka włosowego (folliculitis) to stan zapalny mieszków włosowych, który może być wywołany przez bakterie (najczęściej Staphylococcus aureus), grzyby, wirusy lub czynniki drażniące. Objawia się jako małe, czerwone grudki lub krostki zlokalizowane wokół mieszków włosowych, często z towarzyszącym świądem i dyskomfortem.
Klinicznie wyróżnia się kilka typów zapalenia mieszków włosowych, w tym powierzchowne (superficial folliculitis), głębokie (deep folliculitis), a także specyficzne formy, jak eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych czy zapalenie mieszków włosowych wywołane przez Gram-ujemne bakterie. Zmiany najczęściej lokalizują się na owłosionej skórze głowy, brodzie, tułowiu oraz kończynach.
Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, choć w przypadkach nawracających lub opornych na leczenie wskazane jest wykonanie posiewu bakteriologicznego lub mykologicznego. Leczenie obejmuje stosowanie miejscowych środków przeciwbakteryjnych (np. mupirocyna), antyseptycznych (np. chlorheksydyna) lub przeciwgrzybiczych, a w cięższych przypadkach antybiotykoterapię ogólną.
Istotnym elementem postępowania jest identyfikacja i eliminacja czynników predysponujących, takich jak nieprawidłowa higiena, mechaniczne drażnienie skóry, nadmierna potliwość czy zaburzenia odporności. Profilaktyka obejmuje regularną higienę skóry, unikanie współdzielenia przyborów toaletowych oraz odpowiednie nawilżanie skóry, szczególnie po goleniu lub depilacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel włosowa – Patofizjologia i mechanizm
Torbiel włosowa (pilonidal sinus) to przewlekłe zapalenie skóry i tkanki podskórnej, najczęściej lokalizujące się w okolicy krzyżowo-guzicznej, o etiologii nabytej. Patogeneza opiera się na trzech czynnikach: obecności włosa (intruz), mechanicznej sile wnikania włosa do tkanki podskórnej (siła) oraz podatności skóry w szczelinie międzypośladkowej (vulnerability). Proces chorobowy rozpoczyna się po okresie dojrzewania, kiedy hormony płciowe wpływają na gruczoły łojowo-włosowe, prowadząc do zapalenia mieszka włosowego, jego pęknięcia i tworzenia ropnia torbieli. Mikroskopowo torbiel zawiera swobodne włosy w tkance ziarninowej, a ściany torbieli nie są wyścielone nabłonkiem, lecz tkanką ziarninową z naciekiem zapalnym. Wnikanie włosów jest jednokierunkowe, a ich ostre końce i zadziorki powodują uwięzienie i reakcję zapalną typu ciała obcego. Czynniki ryzyka to m.in. płeć męska, wiek 15-40 lat, nadmierne owłosienie, otyłość, siedzący tryb życia oraz głęboka szczelina międzypośladkowa.
bakterie beztlenowe, cytokeratyna, dojrzewanie, komórki olbrzymie, mieszek włosowy, naciek zapalny, nawrót choroby, okolica krzyżowo-guziczna, powięź krzyżowo-guziczna, rak kolczystokomórkowy, ropień, ropień neutrofilowy, ropne zapalenie apokrynowych gruczołów potowych, ściana torbieli, szczelina międzypośladkowa, tkanka ziarninująca, torbiel włosowa, wycięcie torbieli, zapalenie mieszka włosowego, zapalenie skóry, ziarniniaki, zmiana hormonalna - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody i karbunkuły – Patofizjologia i mechanizm
Wrzody (czyraki, furunkuły) i karbunkuły to bakteryjne infekcje skóry, głównie wywołane przez Staphylococcus aureus, w tym coraz częściej metycylinooporne szczepy MRSA. Wrzód to głęboka ropna martwica mieszka włosowego obejmująca skórę właściwą i tkankę podskórną, rozwijająca się po przerwaniu bariery naskórkowej i wniknięciu bakterii. Karbunkuł to złożona infekcja powstała z połączenia kilku wrzodów, cechująca się większą średnicą (2-10 cm), intensywniejszym bólem, licznymi punktami drenażu oraz objawami ogólnoustrojowymi, jak gorączka. Czynniki ryzyka obejmują m.in. osłabienie odporności (HIV/AIDS, cukrzyca), przewlekłe choroby skóry, nosicielstwo S. aureus, otyłość, urazy skóry oraz nieodpowiednią higienę. Infekcje te najczęściej lokalizują się w miejscach narażonych na tarcie i potliwość, takich jak tył szyi, twarz, pachy, pachwiny, pośladki i uda.
atopowe zapalenie skóry, bakteriemia, bliznowacenie, ciepły kompres, drenaż chirurgiczny, drenaż ropnia, fagocytoza, karbunkuł, leukocydyna Panton-Valentine, leukocyt, łuszczyca, mediatory zapalne, mieszki włosowe, MRSA, neutrofil, objawy zapalenia, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź zapalna, posocznica, proces zapalny, przewlekła czyraczność, ropień, ropień mózgu, skóra właściwa, Staphylococcus aureus, tkanka martwicza, tkanka podskórna, wrzód, zakrzepowe zapalenie zatoki jamistej, zapalenie kości i szpiku, zapalenie mieszka włosowego, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie wsierdzia, zaskórnik - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wrzód (furunculus) to bolesna infekcja bakteryjna mieszka włosowego i otaczającej tkanki skórnej, najczęściej wywołana przez Staphylococcus aureus. Proces chorobowy przebiega przez fazy od twardego, bolesnego guzka o wielkości ziarnka grochu, przez powiększanie się i tworzenie ropnej główki, aż do pęknięcia i wydostania się ropy. Lokalizuje się zwykle w miejscach narażonych na tarcie i wilgoć, takich jak twarz, szyja, pachy, pachwiny czy uda. Karbunkuł stanowi skupisko kilku wrzodów, tworzące głębszy i bardziej rozległy obszar infekcji. Objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka, dreszcze i powiększenie węzłów chłonnych, mogą towarzyszyć większym zmianom. Czynniki ryzyka obejmują m.in. cukrzycę, osłabiony układ odpornościowy, przewlekłe choroby skóry oraz nieprawidłową higienę. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, a w wybranych przypadkach na posiewie ropy w celu identyfikacji szczepu i oceny wrażliwości na antybiotyki, szczególnie przy nawracających lub opornych infekcjach (np. MRSA).
antybiotykoterapia, badanie fizykalne, bakterie chorobotwórcze, bakteriemia, cellulitis, ciepłe kompresy, egzema, gronkowiec złocisty, infekcje nawracające, karbunkuł, leki przeciwbólowe, maść antybiotykowa, MRSA, nacięcie i drenaż, nawracające wrzody, opatrywanie ran, osłabiony układ odpornościowy, posiew mikrobiologiczny, posocznica, proces zapalny, roztwór antyseptyczny, trądzik, węzły chłonne, wrzód, zapalenie mieszka włosowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Soltopin 20 mg/g
Soltopin w postaci maści zawiera 20 mg/g mupirocyny, będącej miejscowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Lek jest skuteczny wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym Staphylococcus aureus, także szczepów metycylinoopornych (MRSA), oraz paciorkowców, a także wobec wybranych bakterii Gram-ujemnych, takich jak Escherichia coli i Haemophilus influenzae. Preparat znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń skóry, takich jak liszajec (impetigo), zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) oraz czyraczność (furunculosis), szczególnie w przypadkach infekcji wywołanych przez patogeny oporne na inne antybiotyki miejscowe.
butylohydroksytoluen, czyraczność, drobnoustrój wrażliwy, Escherichia coli, folliculitis, furunculosis, gronkowiec złocisty, Haemophilus influenzae, impetigo, infekcja dermatologiczna, infekcja skórna, liszajec, miejscowy produkt przeciwbakteryjny, MRSA, mupirocyna, paciorkowiec, patogen skórny, reakcja nadwrażliwości, spektrum przeciwbakteryjne, szczep metycylinooporny, szczep oporny, zakażenie skóry, zapalenie mieszka włosowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Etiologia i przyczyny
Zapalenie ucha zewnętrznego (ucho pływaka) to stan zapalny kanału słuchowego zewnętrznego, najczęściej wywołany infekcją bakteryjną, głównie przez Pseudomonas aeruginosa (41% przypadków) oraz Staphylococcus aureus (15%). W mniej niż 10% etiologia jest grzybicza, z udziałem Candida albicans i Aspergillus. Czynniki ryzyka obejmują nadmierną wilgotność kanału słuchowego, wynikającą z pływania, częstych kąpieli, wilgotnego klimatu czy nadmiernego pocenia się, co zwiększa ryzyko infekcji pięciokrotnie u pływaków. Uszkodzenia mechaniczne skóry przewodu słuchowego, np. przez nieprawidłowe czyszczenie uszu, również predysponują do rozwoju zapalenia. Zaburzenia naturalnych mechanizmów obronnych, takich jak zmiany ilości i pH woskowiny, oraz choroby dermatologiczne (egzema, łuszczyca, łojotokowe zapalenie skóry) i stany immunosupresyjne (cukrzyca, HIV, chemioterapia) dodatkowo zwiększają ryzyko.
aparat słuchowy, Aspergillus, błona bębenkowa, Candida albicans, cukrzyca, infekcja górnych dróg oddechowych, kanał słuchowy zewnętrzny, lek immunosupresyjny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, małżowina uszna, osłabiona odporność, patogen, perforacja błony bębenkowej, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, przewód słuchowy, Pseudomonas aeruginosa, reakcja alergiczna, Staphylococcus aureus, ucho pływaka, uraz mechaniczny, woskowina, wyprysk, zapalenie mieszka włosowego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon chorób i schorzeń
Żylak – Patofizjologia i mechanizm
Żylak (hordeolum) to ostre, bakteryjne zakażenie gruczołów łojowych powiek, najczęściej wywołane przez Staphylococcus aureus (90-95% przypadków) oraz Staphylococcus epidermidis. Patogeneza obejmuje obstrukcję gruczołu (Meiboma, Zeissa lub Molla) oraz wtórne zakażenie bakteryjne, prowadzące do ostrego stanu zapalnego i ropnia. Wyróżnia się żylaki zewnętrzne (gruczoły rzęskowe) i wewnętrzne (gruczoły Meiboma), z których wewnętrzne cechują się silniejszym bólem i głębszą lokalizacją. Objawy kliniczne to bolesny, zaczerwieniony obrzęk brzegu powieki, często z ropnym punktem. Czynniki ryzyka to m.in. przewlekłe zapalenie brzegów powiek, dysfunkcja gruczołów Meiboma, trądzik różowaty, cukrzyca, hipercholesterolemia, zaburzenia immunologiczne, a także wady refrakcji, zwłaszcza astygmatyzm. Stres i niedobór snu mogą dodatkowo obniżać odporność, zwiększając ryzyko infekcji.
astygmatyzm, dysfunkcja gruczołów Meiboma, gradówka, gronkowiec naskórkowy, gronkowiec złocisty, hipercholesterolemia, limfocyty T, łojotokowe zapalenie skóry, reakcja ziarniniakowa, terapia światłem pulsacyjnym, trądzik różowaty, zakażenie gruczołów łojowych, zapalenie brzegów powiek, zapalenie mieszka włosowego, zapalenie tkanki łącznej oczodołu, zapalenie tkanki łącznej powiek, żylak, żylak wewnętrzny, żylak zewnętrzny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gencjana 0,5% roztwór wodny 5 mg/g
Gencjana 0,5% roztwór wodny, zawierający 5 mg/g metylorozanilinowego chlorku, jest preparatem o działaniu antyseptycznym przeznaczonym do stosowania zewnętrznego. Wskazania obejmują odkażanie powierzchownych uszkodzeń naskórka (np. drobne skaleczenia, otarcia), zakażenia bakteryjne skóry (czyraki, ropnie powierzchowne, zapalenie mieszków włosowych), infekcje błon śluzowych (zapalenie dziąseł, afty), a także powierzchowne grzybice i drożdżyce skóry oraz błon śluzowych. Preparat stosuje się punktowo na oczyszczone zmiany chorobowe, z uwzględnieniem delikatnej aplikacji na błony śluzowe. W dermatologii, pediatrii, medycynie rodzinnej, stomatologii i ginekologii preparat pełni rolę środka pierwszego wyboru lub uzupełniającego w terapii zakażeń powierzchownych o etiologii bakteryjnej i grzybiczej.
afta, błona śluzowa, Candida, chlorek metylorozanilinowy, czyrak, drożdżyca, grzybica, grzybica paznokci, grzybica skóry, infekcja narządów płciowych, kandydoza błon śluzowych, kandydoza jamy ustnej, kandydoza skóry, nadżerka, ropień powierzchowny, środek antyseptyczny, uszkodzenie naskórka, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie błony śluzowej, zakażenie ropne skóry, zapalenie dziąseł, zapalenie mieszka włosowego - Leksykon chorób i schorzeń
Trądzik noworodkowy – Patofizjologia i mechanizm
Trądzik noworodkowy (acne neonatorum) dotyczy około 20% noworodków, pojawiając się zwykle w 2-4 tygodniu życia. Patogeneza opiera się głównie na zwiększonej produkcji sebum stymulowanej przez androgeny matczyne przekazywane przez łożysko oraz androgeny produkowane przez nadnercza noworodka (DHEA, DHEAS) i jądra u chłopców. Nadmiar sebum prowadzi do zatkania porów i mieszków włosowych, co sprzyja kolonizacji drożdżaków Malassezia (zwłaszcza M. sympodialis i M. globosa) oraz bakterii Cutibacterium acnes, wywołując stan zapalny manifestujący się grudkami i krostami. Zmiany pojawiają się najczęściej między 2 a 4 tygodniem życia, osiągają szczyt po 2-3 tygodniach i ustępują samoistnie do 4-6 miesiąca życia, co koreluje ze spadkiem poziomu androgenów i inwolucją nadnerczy noworodka.
acne neonatorum, ciemieniucha, Cutibacterium acnes, dehydroepiandrosteron, gruczoł łojowy, guz wydzielający androgeny, hormon androgenowy, izotretynoina, kwas azelainowy, Malassezia, Malassezia furfur, Malassezia globosa, Malassezia sympodialis, nadtlenek benzoilu, niedobór 21-hydroksylazy, Propionibacterium acnes, przedwczesne adrenarche, przedwczesne dojrzewanie płciowe, sebum, siarczan dehydroepiandrosteronu, trądzik młodzieńczy, trądzik niemowlęcy, trądzik noworodkowy, wrodzony przerost nadnerczy, zapalenie mieszka włosowego, zaskórnik, zespół Cushinga, zmiana trądzikowa