niewchłanialny antybiotyk
Niewchłanialne antybiotyki to grupa leków przeciwbakteryjnych, które po podaniu doustnym nie przedostają się z przewodu pokarmowego do krwiobiegu, działając miejscowo w świetle jelita. Dzięki tej właściwości mogą być stosowane do selektywnej dekontaminacji przewodu pokarmowego oraz w leczeniu zakażeń ograniczonych do układu trawiennego.
Do głównych przedstawicieli niewchłanialnych antybiotyków należą: neomycyna, kolistyna, ryfaksymina oraz wankomycyna podawana doustnie. Leki te znajdują zastosowanie w przygotowaniu pacjentów do zabiegów na jelicie grubym, w encefalopatii wątrobowej (poprzez eliminację bakterii produkujących amoniak), biegunce podróżnych oraz w eradykacji patogenów jelitowych.
Zaletą niewchłanialnych antybiotyków jest minimalne ryzyko działań ogólnoustrojowych oraz interakcji z innymi lekami. Nie powodują one również istotnego wpływu na florę bakteryjną poza przewodem pokarmowym, co ogranicza rozwój antybiotykooporności w innych lokalizacjach. Należy jednak pamiętać, że długotrwałe stosowanie tych preparatów może prowadzić do zaburzenia równowagi mikrobioty jelitowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Xifaxan 100 mg/5 ml
Ryfaksymina, substancja czynna leku Xifaxan (100 mg/5 ml zawiesiny doustnej), jest antybiotykiem z grupy ryfamycyn o działaniu miejscowym w świetle jelita, wynikającym z bardzo niskiego wchłaniania systemowego. Mechanizm działania polega na nieodwracalnym wiązaniu się z podjednostką beta bakteryjnej DNA-zależnej polimerazy RNA, co hamuje syntezę bakteryjnego RNA i białek, prowadząc do zahamowania wzrostu i namnażania bakterii. Ryfaksymina wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwbakteryjnej wobec bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich, zarówno tlenowych, jak i beztlenowych, w tym patogenów wywołujących zakażenia jelitowe, takich jak ETEC, EAEC, Salmonella spp., Shigella spp., Clostridium difficile czy Helicobacter pylori. Minimalne stężenie hamujące (MIC90) dla izolowanych patogenów biegunki podróżnych wynosi około 32 µg/ml, co jest osiągalne w świetle jelita dzięki wysokim stężeniom ryfaksyminy w kale. W badaniach klinicznych wykazano skuteczność ryfaksyminy w leczeniu biegunki podróżnych wywołanej przez enterotoksynogenne i enteroagregacyjne szczepy E. coli.
antybiotyk, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, biegunka bakteryjna, biegunka podróżnych, Clostridium difficile, Clostridium perfringens, dawkowanie pediatryczne, DNA-zależna polimeraza RNA, EAEC, eradykacja patogenów, ETEC, flora jelitowa, Helicobacter pylori, MIC, mutacja chromosomalna, Mycobacterium tuberculosis, Neisseria meningitidis, nieswoista choroba zapalna jelit, niewchłanialny antybiotyk, ryfaksymina, ryfamycyna, śluzówka jelita, synteza bakteryjnego RNA, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zakażenie jelitowe