monoterapia przeciwgrzybicza

Monoterapia przeciwgrzybicza to strategia leczenia zakażeń grzybiczych z wykorzystaniem tylko jednego leku przeciwgrzybiczego. Jest to podejście stosowane w przypadkach niepowikłanych, dobrze zdefiniowanych infekcji, gdy znany jest patogen wywołujący zakażenie i jego wrażliwość na określone leki.

W monoterapii stosowane są różne klasy leków przeciwgrzybiczych, takie jak azole (np. flukonazol, itrakonazol), echinokandyny (np. kaspofungina), polieny (np. amfoterycyna B) czy alliloaminy (np. terbinafina). Wybór konkretnego leku zależy od rodzaju zakażenia, lokalizacji, czynnika etiologicznego oraz stanu pacjenta.

Monoterapia przeciwgrzybicza ma zarówno zalety, jak i ograniczenia. Do zalet należy zmniejszone ryzyko interakcji lekowych, niższe koszty terapii oraz łatwiejszy monitoring działań niepożądanych. Ograniczenia obejmują ryzyko rozwoju oporności, zwłaszcza w przypadku długotrwałego leczenia, oraz mniejszą skuteczność w zakażeniach wieloogniskowych lub wywołanych przez kilka patogenów.

W przypadku ciężkich, inwazyjnych zakażeń grzybiczych, zakażeń u pacjentów immunokompromitowanych lub w sytuacjach, gdy monoterapia nie przynosi oczekiwanych efektów, lekarze mogą rozważyć terapię skojarzoną z użyciem dwóch lub więcej leków przeciwgrzybiczych o różnych mechanizmach działania.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl