NIPT
NIPT (Non-Invasive Prenatal Testing) to nieinwazyjne badanie prenatalne polegające na analizie wolnego pozakomórkowego DNA płodowego (cffDNA) obecnego w krwiobiegu matki. Badanie to umożliwia wykrycie najczęstszych aneuploidii chromosomowych, takich jak trisomie chromosomów 21 (zespół Downa), 18 (zespół Edwardsa) i 13 (zespół Patau), a także nieprawidłowości chromosomów płci.
Test NIPT charakteryzuje się wysoką czułością (ponad 99% dla trisomii 21) i swoistością (około 99,9%), co przekłada się na niski odsetek wyników fałszywie dodatnich i fałszywie ujemnych. Badanie można przeprowadzić już od 10. tygodnia ciąży, co stanowi przewagę nad tradycyjnymi testami przesiewowymi. Ważnym aspektem jest fakt, że NIPT pozostaje testem przesiewowym, a nie diagnostycznym – wynik dodatni wymaga potwierdzenia badaniem inwazyjnym (amniocenteza lub biopsja kosmówki).
Najnowsze generacje testów NIPT umożliwiają również wykrywanie mikrodelecji chromosomowych oraz rzadszych trisomii. Czynniki wpływające na wiarygodność wyniku to m.in. odsetek płodowego DNA w próbce (tzw. frakcja płodowa, która powinna wynosić minimum 4%), ciąża mnoga, otyłość matki oraz przebyte transplantacje. Badanie to jest szczególnie zalecane w grupach podwyższonego ryzyka, choć coraz częściej staje się elementem rutynowej opieki prenatalnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół patau – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół Patau (trisomia 13) to rzadkie zaburzenie genetyczne wynikające z obecności dodatkowej kopii chromosomu 13, najczęściej powstające na skutek spontanicznej mutacji, z wyjątkiem rzadkiej formy translokacyjnej. Diagnostyka prenatalna obejmuje badania ultrasonograficzne, amniocentezę, biopsję kosmówki (CVS) oraz nieinwazyjne testy prenatalne (NIPT), które umożliwiają wykrycie aberracji chromosomowej. Amniocenteza pozwala na analizę chromosomów komórek płynu owodniowego, co jest kluczowe w potwierdzeniu diagnozy. Poradnictwo genetyczne jest niezbędne, zwłaszcza w przypadku translokacyjnej formy zespołu, aby ocenić ryzyko wystąpienia choroby u kolejnych potomków oraz omówić dostępne opcje diagnostyczne i profilaktyczne. Ryzyko trisomii wzrasta u kobiet powyżej 35. roku życia, co podkreśla znaczenie badań genetycznych przed i w trakcie ciąży.
amniocenteza, badanie genetyczne, biopsja kosmówki, błąd chromosomowy, DNA płodu, gastrostomia, hospitalizacja, nakłucie, NIPT, opieka domowa, opieka multidyscyplinarna, płyn owodniowy, poradnictwo genetyczne, tracheostomia, translokacja chromosomowa, trisomia, trisomia 13, USG płodu, zaburzenie chromosomowe, zaburzenie genetyczne, zespół Patau - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół edwardsa (trisomia 18) – Epidemiologia
Zespół Edwardsa (trisomia 18) jest drugim najczęstszym zespołem trisomii autosomów, charakteryzującym się obecnością dodatkowej kopii chromosomu 18, najczęściej w formie pełnej trisomii (94% przypadków). Częstość występowania wśród żywych urodzeń wynosi około 1 na 6000, natomiast całkowita częstość (uwzględniająca martwe urodzenia i terminacje ciąż) to około 1 na 2500-2600. Występuje wyraźna przewaga płci żeńskiej (proporcja 3:2 do 3:1) wśród żywych urodzeń, co wiąże się z wyższą śmiertelnością płodów męskich. Główne czynniki ryzyka to wiek matki, historia rodzinna oraz nosicielstwo zrównoważonej translokacji. Diagnostyka prenatalna opiera się na badaniach przesiewowych (przezierność karkowa, markery biochemiczne, NIPT z czułością >97%) oraz inwazyjnych testach potwierdzających (amniocenteza, biopsja kosmówki, QF-PCR). Po urodzeniu zalecane jest kompleksowe monitorowanie, w tym ocena wzrostu, echokardiografia i USG jamy brzusznej w celu wykrycia wad serca, nerek i nowotworów.
amniocenteza, aneuploidia, badanie USG, bezdech, biopsja kosmówki, częściowa trisomia, echokardiogram, guz Wilmsa, hepatoblastoma, intensywna terapia noworodka, martwe urodzenie, mozaicyzm, nadciśnienie płucne, niewydolność oddechowa, NIPT, opieka paliatywna, poradnictwo genetyczne, posocznica, przezierność karkowa, torbiel splotu naczyniówkowego, translokacja niezrównoważona, translokacja zrównoważona, trisomia 18, wolne DNA płodowe, wrodzona wada serca, zaburzenie genetyczne, zatrzymanie krążenia, zespół Downa, zespół Edwardsa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół turnera – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Turnera (ZT) to zaburzenie chromosomowe charakteryzujące się obecnością jednej linii komórkowej 45,X lub delecją krótkiego ramienia chromosomu X (Xp), potwierdzane kariotypowaniem z analizy minimum 30 komórek, co pozwala wykluczyć mozaicyzm. Diagnostyka może być przeprowadzona prenatalnie (NIPT, ultrasonografia, amniocenteza, biopsja kosmówki) lub po urodzeniu, w różnych okresach życia, w zależności od objawów klinicznych takich jak obrzęk limfatyczny, niski wzrost (<5 percentyla), brak dojrzewania płciowego czy wady serca (np. koarktacja aorty). Fenotyp męski wyklucza rozpoznanie ZT. W diagnostyce uzupełniającej stosuje się badania hormonalne (LH, FSH, AMH), obrazowe (ECHO, MRI serca, USG nerek i miednicy) oraz molekularne metody FISH, aCGH i SNP arrays, szczególnie w podejrzeniu mozaicyzmu lub obecności materiału chromosomu Y, co wiąże się z ryzykiem gonadoblastoma.
amenorrhea, amniocenteza, analiza chromosomalna, biopsja kosmówki, celiakia, cfDNA, densytometria kostna, dysgenezja gonad, echokardiografia, FISH, gonadoblastoma, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, hormon wzrostu, kariotypowanie, koarktacja aorty, krew obwodowa, mozaicyzm, niedoczynność tarczycy, NIPT, niski wzrost, obrzęk limfatyczny, płyn owodniowy, przezierność karkowa, rezonans magnetyczny, USG płodu, wymaz z policzka, zaburzenie chromosomowe, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół patau – Epidemiologia
Zespół Patau (trisomia 13) to rzadka aberracja chromosomowa o częstości występowania od 1 na 5000 do 1 na 16000 żywych urodzeń, z różnicami regionalnymi (np. 1,9 na 10000 urodzeń w Europie, 1 na 3000 ciąż w Australii). Głównym czynnikiem ryzyka jest zaawansowany wiek matki (średnio 32 lata). Większość przypadków wynika z nondysjunkcji, choć translokacyjna trisomia 13 może być dziedziczona. Śmiertelność jest bardzo wysoka: ponad 95% płodów umiera wewnątrzmacicznie, a mediana przeżycia noworodków wynosi 2,5-10 dni. Wskaźniki śmiertelności to 48% w pierwszym tygodniu życia, 82% w pierwszym miesiącu i 87-90% w pierwszym roku. Najczęstsze przyczyny zgonów to zatrzymanie krążenia i oddychania (69%), wrodzone wady serca (13%) oraz zapalenie płuc (4%).
aberracja chromosomowa, amniocenteza, badania prenatalne, badania przesiewowe, badanie kariotypu, badanie ultrasonograficzne, biopsja kosmówki, echokardiografia, forma mozaikowa, martwe urodzenie, nadciśnienie indukowane ciążą, NIPT, nondysjunkcja, poradnictwo genetyczne, rezonans magnetyczny, śmierć płodu, stan przedrzucawkowy, test poczwórny, test podwójny, tomografia komputerowa, trisomia 13, wady serca, wady wrodzone, zespół Patau - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół digeorge’a (delecja 22q11) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół DiGeorge’a, spowodowany mikrodelecją w regionie 22q11.2 chromosomu 22, charakteryzuje się szerokim spektrum fenotypowym, obejmującym wady serca typu conotruncal (np. tetralogia Fallota, przerwany łuk aorty), hipoplazję grasicy, hipokalcemię z powodu hipoplazji przytarczyc oraz cechy dysmorficzne twarzy. Diagnostyka opiera się na badaniach genetycznych, z preferowaną metodą mikromacierzy chromosomowej (CMA/aCGH), która umożliwia wykrycie delecji różnej wielkości, przewyższając czułością tradycyjną FISH. Alternatywnie stosuje się MLPA, qPCR oraz SNP array, a w przypadku negatywnych wyników standardowych testów rozważa się sekwencjonowanie genu TBX1. Diagnostyka prenatalna jest wskazana przy wykryciu wad serca typu conotruncal, wcześniejszym dziecku z delecją 22q11.2 lub u rodzica z tą delecją, z wykorzystaniem amniocentezy, biopsji kosmówki lub NIPT. Wczesne rozpoznanie umożliwia wdrożenie odpowiedniej opieki kardiologicznej, immunologicznej i endokrynologicznej oraz interwencji rozwojowych.
amniocenteza, biopsja kosmówki, diagnostyka preimplantacyjna, dysmorfizm twarzy, echokardiografia płodowa, FISH, hipokalcemia, hipoparatyroidyzm, hipoplazja grasicy, hipoplazja przytarczyc, mikromacierz chromosomowa, MLPA, mozaicyzm germinalny, NIPT, parathormon, przerwany łuk aorty, qPCR, rozszczep podniebienia, SCID, sekwencjonowanie genu, tetralogia Fallota, wielowodzie, wspólny pień tętniczy, zespół CHARGE, zespół DiGeorge’a, zespół velocardiofacial - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół edwardsa (trisomia 18) – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół Edwardsa (trisomia 18) jest genetycznym zaburzeniem spowodowanym obecnością dodatkowego chromosomu 18, najczęściej wynikającym ze spontanicznej mutacji. Głównym czynnikiem ryzyka jest zaawansowany wiek matki, zwłaszcza powyżej 35. roku życia, a także potencjalnie wiek ojca. Diagnostyka prenatalna obejmuje testy przesiewowe, takie jak test złożony (10.-14. tydzień ciąży), test poczwórny oraz nieinwazyjne badanie prenatalne (NIPT) przy ryzyku ≥ 1:150, a także szczegółowe USG około 20. tygodnia. Po uzyskaniu wyniku wskazującego na podwyższone ryzyko zalecane są badania diagnostyczne: amniocenteza lub biopsja kosmówki (CVS) w celu potwierdzenia trisomii 18. Poradnictwo genetyczne jest rekomendowane dla par z obciążonym wywiadem lub planujących kolejne ciąże.
aberracja chromosomowa, amniocenteza, badania prenatalne, biopsja kosmówki, diagnostyka genetyczna, dodatkowy chromosom 18, genetyk kliniczny, leczenie przyczynowe, mutacja genetyczna, NIPT, opieka medyczna, opieka paliatywna, poradnictwo genetyczne, preimplantacyjne badanie genetyczne, przezierność karkowa, techniki wspomaganego rozrodu, test poczwórny, transfer zarodków, trisomia 18, zaburzenie genetyczne, zapłodnienie in vitro, zespół Edwardsa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół trisomii x – Diagnostyka i diagnoza
Zespół trisomii X (47,XXX) to zaburzenie chromosomowe występujące u około 1 na 1000 urodzeń żeńskich, charakteryzujące się obecnością dodatkowego chromosomu X w każdej komórce. Diagnostyka prenatalna opiera się na NIPT (dostępne od 9. tygodnia ciąży), amniocentezie oraz biopsji kosmówki, które pozwalają na wykrycie dodatkowego chromosomu X. Pozytywny wynik NIPT wymaga potwierdzenia testami genetycznymi po urodzeniu, gdyż może wskazywać na obecność trisomii u matki lub płodu. Diagnostyka postnatalna opiera się na badaniu kariotypu (czułość 100%, swoistość 99,99%), mikromacierzy chromosomalnej oraz FISH, z uwzględnieniem możliwości mozaikowości 46,XX/47,XXX, która może wpływać na fenotyp i wymagać bardziej zaawansowanych metod diagnostycznych. Objawy kliniczne są zróżnicowane i obejmują opóźnienia rozwojowe, hipotonię, wysoki wzrost, cechy dysmorficzne oraz przedwczesną niewydolność jajników, jednak większość pacjentek pozostaje bezobjawowa lub z łagodnymi symptomami, co utrudnia diagnozę.
Amerykańskie Kolegium Położników i Ginekologów, amniocenteza, badanie kariotypu, badanie neuropsychologiczne, badanie prenatalne, badanie przesiewowe, biopsja kosmówki, diagnostyka genetyczna, dysplazja włóknista, echokardiogram, EEG, elektrokardiogram, FISH, fizjoterapia, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, forma mozaikowa, hiperteloryzm, hipotonia, kariotyp płodu, kariotypowanie, klinodaktylia, mikromacierz chromosomalna, nieinwazyjne badanie prenatalne, niepełnosprawność intelektualna, nieprawidłowość chromosomowa, NIPT, opóźnienie rozwojowe, opóźnienie rozwoju mowy, płyn owodniowy, poradnictwo genetyczne, przedwczesna niewydolność jajników, rozszczep podniebienia, terapia mowy, terapia zajęciowa, test genetyczny, trisomia 21, USG nerek, wynik fałszywie dodatni, wynik fałszywie ujemny, XX/47, XXX, zaburzenie chromosomowe, zaburzenie genetyczne, zaburzenie napadowe, zespół Klinefeltera, zespół łamliwego chromosomu X, zespół trisomii X - Leksykon chorób i schorzeń
Talasemia – Zapobieganie i profilaktyka
Talasemia, jedna z najczęstszych dziedzicznych chorób hematologicznych, występuje głównie w populacjach śródziemnomorskich, Bliskiego Wschodu, Azji Południowo-Wschodniej i subkontynentu indyjskiego. Profilaktyka opiera się na identyfikacji nosicieli poprzez badania przesiewowe (analiza DNA i morfologia krwi), poradnictwie genetycznym oraz diagnostyce prenatalnej (biopsja kosmówki między 10. a 12. tygodniem ciąży, amniocenteza po 15. tygodniu). Wskaźnik hemoglobiny A2 >3,5% u obu partnerów z mikrocytozą wskazuje na konieczność poradnictwa genetycznego. Terapie chelatujące żelazo zaleca się przy ferrytynie >1000 ng/ml w talasemii zależnej od transfuzji i >800 ng/ml w niezależnej. Programy profilaktyczne, takie jak na Cyprze, gdzie liczba urodzeń z talasemią major spadła z 1/158 do niemal zera, potwierdzają skuteczność kompleksowego podejścia obejmującego badania przedmałżeńskie, edukację i diagnostykę prenatalną. Nowoczesne technologie, w tym sekwencjonowanie następnej generacji (NGS), umożliwiają wykrycie szerokiego spektrum mutacji i są wdrażane w programach pilotażowych, np. w Qingyuan (Chiny), gdzie badania przesiewowe obejmują ponad 35 000 kobiet rocznie.
amniocenteza, biopsja kosmówki, choroba dziedziczna, choroba genetyczna, diagnostyka genetyczna preimplantacyjna, diagnostyka molekularna, diagnoza prenatalna, DNA płodu, ferrytyna, hemoglobinopatia, inseminacja domaciczna, mikrocytoza, niedokrwistość sierpowata, NIPT, nosiciel, penicylina V, poradnictwo genetyczne, przeładowanie żelazem, przeszczep krwi pępowinowej, sekwencjonowanie następnej generacji, splenektomia, talasemia, talasemia intermedia, talasemia major, terapia chelatująca, zapłodnienie in vitro, zarodek, zdarzenie zakrzepowe, zgodność HLA