dziedziczenie autosomalne recesywne

Dziedziczenie autosomalne recesywne to sposób dziedziczenia cech genetycznych, w którym choroba lub cecha ujawnia się fenotypowo tylko wtedy, gdy obie kopie genu (allele) na autosomach (chromosomach innych niż płciowe) są zmutowane. Osoba musi odziedziczyć wadliwy allel od obojga rodziców, aby rozwinąć chorobę.

Charakterystyczne cechy dziedziczenia autosomalnego recesywnego obejmują równą częstość występowania u obu płci, pojawianie się choroby u potomstwa klinicznie zdrowych nosicieli oraz 25% ryzyko wystąpienia choroby u potomstwa dwojga nosicieli. Nosiciele heterozygotyczni (posiadający jeden prawidłowy i jeden zmutowany allel) zwykle nie wykazują objawów klinicznych.

Choroby dziedziczone w sposób autosomalny recesywny często ujawniają się we wczesnym dzieciństwie i mogą mieć ciężki przebieg. Do przykładów należą mukowiscydoza, fenyloketonuria, choroba Taya-Sachsa, niedokrwistość sierpowata czy galaktozemia. Diagnostyka genetyczna, poradnictwo genetyczne oraz badania przesiewowe odgrywają kluczową rolę w identyfikacji nosicieli oraz prewencji tych chorób.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór odporności pierwotny – Etiologia i przyczyny

Pierwotne niedobory odporności (PID) to heterogenna grupa chorób genetycznych, obejmująca ponad 550 zidentyfikowanych typów, charakteryzujących się wrodzonymi defektami w rozwoju i funkcjonowaniu układu immunologicznego. Mutacje genetyczne, dziedziczone autosomalnie dominująco, recesywnie lub sprzężone z chromosomem X, prowadzą do zaburzeń produkcji i funkcji komórek odpornościowych oraz białek, takich jak przeciwciała, receptory interleukin czy enzymy (np. deaminaza adenozyny). Przykłady obejmują SCID (często mutacja genu łańcucha gamma receptora IL-2), zespół DiGeorge’a (mikrodelecja 22q11.2), zespół hiper-IgM (defekt CD40L), czy przewlekłą chorobę ziarniniakową (defekt oksydazy NADPH). PID klasyfikuje się na niedobory komórek B (50-60% przypadków), T (5-10%), złożone niedobory komórek B i T, defekty fagocytów, niedobory dopełniacza (2%) oraz niedobory idiopatyczne. Diagnostyka molekularna, w tym sekwencjonowanie całego eksomu (WES), umożliwia identyfikację mutacji i precyzyjne rozpoznanie.
agammaglobulinemia, ataksja-teleangiektazja, choroba autoimmunologiczna, chromosom X, ciężki złożony niedobór odporności, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, fagocyt, hipogammaglobulinemia, kinaza tyrozynowa Brutona, komórki Th17, konsanguinizm, makrofag, mutacja genetyczna, neutrofil, niedobór adhezji leukocytów, niedobór deaminazy adenozyny, niedobór dopełniacza, niedobór inhibitora esterazy C1, niedobór mieloperoksydazy, niedobór odporności pierwotny, niedobór przeciwciał, oksydaza NADPH, pospolity zmienny niedobór odporności, przewlekła choroba ziarniniakowa, receptor rozpoznający wzorce, receptor Toll-podobny, sekwencjonowanie całego eksomu, selektywny niedobór IgA, układ odpornościowy, wtórny niedobór odporności, zespół Chediaka-Higashiego, zespół DiGeorge’a, zespół hiper-IgE, zespół hiper-IgM, zespół IPEX, zespół Wiskotta-Aldricha
Leksykon chorób i schorzeń
Trimetyloaminuria (zespół zapachu rybnego) – Patofizjologia i mechanizm

Trimetyloaminuria (TMAU) to rzadkie zaburzenie metaboliczne spowodowane genetycznym niedoborem lub dysfunkcją enzymu monooksygenazy zawierającej flawinę 3 (FMO3), kodowanego przez gen FMO3 na chromosomie 1q24.3. Enzym ten jest kluczowy dla metabolizmu trimetyloaminy (TMA), która powstaje w wyniku metabolizmu bakterii jelitowych z prekursorów takich jak cholina i karnityna. W prawidłowych warunkach FMO3 przekształca TMA w bezwonny tlenek N-trimetyloaminy (TMAO) poprzez N-oksydację. Mutacje w genie FMO3, w tym mutacje nonsensowne, zmiany sensu i utraty funkcji, prowadzą do zmniejszonej lub całkowitej utraty aktywności enzymu, co skutkuje nagromadzeniem TMA w organizmie. TMA jest następnie wydalana przez pot, oddech, ślinę i mocz, powodując charakterystyczny, nieprzyjemny zapach rybny. TMAU dziedziczy się autosomalnie recesywnie, a ponad 40 mutacji zostało zidentyfikowanych jako przyczyny choroby. Wtórna trimetyloaminuria może wystąpić w wyniku przeciążenia enzymu FMO3, przerostu bakterii jelitowych, chorób wątroby i nerek, menstruacji lub obecności inhibitorów enzymu.
cholina, dziedziczenie autosomalne recesywne, karnityna, metabolizm trimetyloaminy, mikrobiota jelitowa, monooksygenaza zawierająca flawinę 3, mutacja genu FMO3, mutacja nonsensowna, mutacja utraty funkcji, mutacja zmiany sensu, pierwotna trimetyloaminuria, przerost bakterii jelitowych, terapia antybiotykowa, terapia przeciwdrobnoustrojowa, trimetyloamina, trimetyloaminuria, wtórna trimetyloaminuria, zaburzenie metaboliczne, zespół zapachu rybnego
Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia mięśniowa – Etiologia i przyczyny

Dystrofie mięśniowe stanowią heterogenną grupę ponad 30 genetycznych schorzeń charakteryzujących się postępującym osłabieniem i zanikiem mięśni, z częstością około 1:5000. Etiologia opiera się na mutacjach w genach kodujących białka kluczowe dla struktury i funkcji mięśni, w tym najczęściej genu DMD kodującego dystrofinę. Mutacje te obejmują delecje (~70%), duplikacje (~10%) oraz mutacje punktowe (~20%) i prowadzą do deficytu lub nieprawidłowego funkcjonowania dystrofiny, co skutkuje degeneracją włókien mięśniowych. Dziedziczenie może mieć charakter recesywny sprzężony z chromosomem X (np. dystrofia Duchenne’a i Beckera), autosomalny dominujący (np. dystrofia miotoniczna typu 1, FSHD) lub autosomalny recesywny (np. niektóre postaci LGMD i CMD). W około 1/3 przypadków DMD mutacje powstają de novo. Mechanizmy molekularne obejmują zaburzenia homeostazy jonów wapnia, aktywację proteaz, infiltrację zapalną, zaburzenia autofagii i stres oksydacyjny, co prowadzi do progresywnej niepełnosprawności.
bezobjawowy nosiciel, degeneracja włókien mięśniowych, dystrofia mięśniowa, dystrofia mięśniowa Beckera, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, dystrofia miotoniczna, dystrofia obręczowo-kończynowa, dystrofina, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, gen DMPK, macierz zewnątrzkomórkowa, mutacja genetyczna, mutacja nonsensowna, mutacja punktowa, niepełnosprawność postępująca, poradnictwo genetyczne, reaktywne formy tlenu, zaburzenie genetyczne
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba niemanna-picka – Epidemiologia

Choroba Niemanna-Picka (NPD) to rzadka, autosomalnie recesywna lizosomalna choroba spichrzeniowa, obejmująca trzy główne typy: A, B i C, różniące się patogenezą, fenotypem i częstością występowania. Typy A i B występują z częstością około 1:250 000 urodzeń, z wyższą częstością typu A w populacji Żydów aszkenazyjskich (1:40 000) oraz typu B w populacjach Maghrebu, Arabii Saudyjskiej i tureckiej. Typ C, o częstości szacowanej na 1:100 000–1:150 000 urodzeń, jest najczęściej diagnozowany w populacji francusko-akadyjskiej w Nowej Szkocji. Diagnostyka opiera się na ocenie aktywności kwaśnej sfingomielinazy (typy A i B) oraz badaniach genetycznych i biomarkerach (oksysterole, lizosfingolipidy, kwasy żółciowe) w typie C. Wczesne rozpoznanie jest utrudnione ze względu na heterogenność kliniczną i niespecyficzne objawy, co skutkuje opóźnieniem diagnozy o 4-5 lat w postaciach późnoniemowlęcych i młodzieńczych. Wprowadzenie badań przesiewowych noworodków, m.in. oznaczania enzymu ASM i biomarkera TCG, ma na celu poprawę wczesnej identyfikacji i umożliwienie wcześniejszej interwencji terapeutycznej.
badania przesiewowe noworodków, biomarker specyficzny, choroba autosomalna recesywna, choroba Niemanna-Picka, choroba Niemanna-Picka typu C, dziedziczenie autosomalne recesywne, efekt założyciela, gen NPC1, gen NPC2, hepatosplenomegalia, heterogenność kliniczna, kwaśna sfingomielinaza, leukocyty krwi obwodowej, lizosomalne choroby spichrzeniowe, mutacja genetyczna, niedobór kwaśnej sfingomielinazy, niewydolność wątroby, nosiciel genu, poradnictwo genetyczne, progresja choroby, sekwencjonowanie całego eksomu, terapia genowa, wektor AAV9, Żydzi aszkenazyjscy
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba sierpowatokrwinkowa – Zapobieganie i profilaktyka

Choroba sierpowatokrwinkowa (SCD) jest autosomalnie recesywnym zaburzeniem genetycznym, charakteryzującym się nieprawidłową morfologią erytrocytów, co prowadzi do ich sztywności i zlepiania, skutkując mikroangiopatią i powikłaniami zagrażającymi życiu. Wysoka częstość występowania genu sierpowatości w populacjach afrykańskich (10-40%) przekłada się na około 2% częstości choroby. Kluczowe znaczenie ma wczesna diagnoza noworodkowa oraz wdrożenie profilaktyki, w tym antybiotykoterapii penicyliną V (125 mg 2x/dzień <3 lat, 250 mg 2x/dzień ≥3 lat) od 2. miesiąca życia do 5. roku życia, co redukuje ryzyko inwazyjnych zakażeń pneumokokowych o 84%. Szczepienia ochronne obejmują m.in. 13-walentną szczepionkę pneumokokową, meningokokowe (A,C,W,Y i B), Hib, WZW A i B oraz coroczną szczepionkę przeciw grypie. Profilaktyka udaru mózgu opiera się na corocznych badaniach TCD naczyń mózgowych od 2. do 16. roku życia, z kwalifikacją do transfuzji krwi przy przepływach ≥170 cm/s, celem utrzymania HbS <30% i redukcji ryzyka udaru o 90%.
asplenia, badania przesiewowe noworodków, choroba sierpowatokrwinkowa, Crizanlizumab, diagnostyka preimplantacyjna, diagnostyka prenatalna, dziedziczenie autosomalne recesywne, erytrocytafereza, erytrocyty, erytromycyna, gen hemoglobiny, hemoglobina płodowa, hemoglobina S, hydroksymocznik, kotrimoksazol, L-glutamina, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół klatki piersiowej, penicylina V, poradnictwo genetyczne, profilaktyka antybiotykowa, przełom naczyniowo-okluzyjny, przełom sierpowatokrwinkowy, szczepienia ochronne, talasemia, udar mózgu, ultrasonografia dopplerowska, voxelotor, zakażenie pneumokokowe, zapłodnienie pozaustrojowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Diagnostyka i diagnoza

Niedobór dehydrogenazy acyl-CoA o łańcuchu średnim (MCAD deficiency) to autosomalne recesywne zaburzenie metabolizmu kwasów tłuszczowych, z częstością występowania około 1:15 000-17 000 żywych urodzeń. Diagnostyka przesiewowa noworodków opiera się na spektrometrii masowej (MS/MS) wykrywającej podwyższone stężenia oktanoilokarnityny (C8), heksanoilokarnityny (C6), dekanoilokarnityny (C10) i decenoilokarnityny (C10:1), a także zwiększone stosunki C8/C2 i C8/C10. Pozytywny wynik wymaga dalszej diagnostyki biochemicznej (analiza acylokarnityn w osoczu, kwasów organicznych i acyloglicyn w moczu), najlepiej podczas epizodu dekompensacji metabolicznej, oraz potwierdzenia molekularnego poprzez sekwencjonowanie genu ACADM, ze szczególnym uwzględnieniem mutacji c.985A>G (p.Lys304Glu), obecnej u około 85% pacjentów europejskich. Alternatywnie, pomiar aktywności enzymu MCAD w leukocytach lub fibroblastach z użyciem fenylopropionyl-CoA jako substratu stanowi złoty standard diagnostyczny, zwłaszcza w przypadkach niejednoznacznych wyników genetycznych.
aktywność enzymu, amniocenteza, badanie nosicielstwa, badanie przesiewowe noworodków, biopsja kosmówki, dekompensacja metaboliczna, diagnostyka prenatalna, diagnostyka różnicowa, dziedziczenie autosomalne recesywne, encefalopatia, gen ACADM, heterozygota złożona, hipoglikemia hipoketotyczna, homozygota, kwasy dikarboksylowe, L-karnityna, mutacja c.985A>G, nagła śmierć, niedobór dehydrogenazy acyl-CoA, niedobór MCAD, niepełna penetracja, oktanoilokarnityna, ostra niewydolność wątroby, poradnictwo genetyczne, sekwencjonowanie genu, skrobia kukurydziana, spektrometria masowa, wynik fałszywie ujemny, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie oksydacji kwasów tłuszczowych, zespół Reye’a, zmienność fenotypowa
Leksykon chorób i schorzeń
Trimetyloaminuria (zespół zapachu rybnego) – Objawy

Trimetyloaminuria (TMAU) to rzadkie, autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne charakteryzujące się defektem N-utleniania trimetyloaminy (TMA) w wątrobie, co prowadzi do akumulacji i wydzielania TMA o intensywnym, nieprzyjemnym zapachu przypominającym zepsute ryby. Objaw ten jest wyczuwalny w różnych wydzielinach, takich jak pot, mocz, oddech, ślina oraz płyny rozrodcze, a jego nasilenie koreluje ze stężeniem TMA we krwi. Czynniki nasilające objawy to dieta bogata w cholinę i TMAO (np. jaja, owoce morza, wątroba), intensywny wysiłek fizyczny, stres oraz zmiany hormonalne, zwłaszcza u kobiet (menstruacja, antykoncepcja hormonalna, menopauza). Diagnostyka opiera się na testach biochemicznych, w tym na teście obciążenia doustnym podaniem 300 mg TMA, który wywołuje charakterystyczny zapach u chorych, a przy dawce 600 mg pozwala wykryć nosicieli. Choroba manifestuje się najczęściej w okresie dojrzewania i trwa przewlekle, nie wpływając na długość życia ani nie powodując innych objawów fizycznych.
cecha autosomalna recesywna, choroba przewlekła, cykl menstruacyjny, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dziedziczenie autosomalne recesywne, halitoza, hormon płciowy, hormon steroidowy, nieprzyjemny zapach ciała, objaw psychospołeczny, problem psychospołeczny, progresja choroby, test obciążenia trimetyloaminą, trimetyloamina, trimetyloamina N-tlenek, trimetyloaminuria, wydzielina pochwowa, zaburzenie metaboliczne, zespół zapachu rybnego, zmutowany gen
Leksykon chorób i schorzeń
Trimetyloaminuria (zespół zapachu rybnego) – Zapobieganie i profilaktyka

Trimetyloaminuria (TMAU) to rzadkie, autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne charakteryzujące się nadmierną produkcją trimetyloaminy (TMA), co skutkuje nieprzyjemnym, rybnym zapachem ciała. Diagnostyka opiera się na ocenie objawów i badaniach biochemicznych, a leczenie przyczynowe nie jest obecnie dostępne. Podstawą terapii jest modyfikacja diety, polegająca na ograniczeniu spożycia prekursorów TMA, takich jak trimetyloamina N-tlenek (TMAO) i cholina, obecnych w rybach morskich, mleku krowim, jajach, roślinach strączkowych, podrobach oraz warzywach kapustowatych. Zaleca się unikanie suplementów zawierających lecytynę. Warto podkreślić, że ryby słodkowodne są dopuszczalne w diecie, a cholina w żółtkach jaj może nie być metabolizowana do TMA. Przed wprowadzeniem zmian dietetycznych konieczna jest konsultacja z dietetykiem, aby zapobiec niedoborom składników odżywczych, zwłaszcza że cholina jest niezbędna dla wielu funkcji organizmu.
amoksycylina, antybiotykooporność, bakterie jelitowe, cholina, dziedziczenie autosomalne recesywne, enzym FMO3, laktuloza, leczenie przyczynowe, metronidazol, myśli samobójcze, neomycyna, pH skóry, pierwotna trimetyloaminuria, prekursor trimetyloaminy, przerost bakterii jelitowych, ryboflawina, trimetyloamina, trimetyloamina N-tlenek, trimetyloaminuria, wtórna trimetyloaminuria, zaburzenie metaboliczne, zespół zapachu rybnego
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół noonana – Etiologia i przyczyny

Zespół Noonana to genetyczne zaburzenie pleomorficzne, występujące z częstością 1:1000 do 1:2500 żywych urodzeń, będące jedną z najczęstszych przyczyn wrodzonych wad serca dziedziczonych autosomalnie dominująco. Patogeneza opiera się na mutacjach genów kodujących białka szlaku sygnałowego RAS/MAPK, prowadzących do konstytutywnej aktywacji tego szlaku, co zaburza regulację wzrostu i proliferacji komórek. Najczęstsze mutacje dotyczą genów PTPN11 (ok. 50% przypadków), SOS1 (10-20%), RAF1 (5-17%), RIT1 (ok. 5%) oraz KRAS (2-5%). Mutacje w genie PTPN11 wiążą się z klasycznym fenotypem i zwężeniem zastawki płucnej, RAF1 z kardiomiopatią przerostową, a KRAS z cięższymi formami zespołu. Diagnostyka genetyczna potwierdza rozpoznanie w 70-80% przypadków, wykorzystując panele genowe oraz sekwencjonowanie eksomu lub genomu. W około 15-20% przypadków mutacje nie są wykrywane, co sugeruje istnienie nieznanych genów zaangażowanych w patogenezę.
białaczka, cecha dysmorficzna, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, ekspresja genu, fosfataza tyrozynowa SHP-2, funkcja poznawcza, kardiomiopatia przerostowa, kaskada sygnałowa, korelacja genotyp-fenotyp, mutacja de novo, mutacja genetyczna, mutacja zarodkowa, neurofibromatoza typu 1, niewrażliwość na hormon wzrostu, niskorosłość, opóźnienie rozwojowe, poradnictwo genetyczne, receptor GH, różnicowanie komórek, sekwencjonowanie całego eksomu, szlak sygnałowy Ras/MAPK, wrodzona choroba serca, wrodzona wada serca, zespół Costello, zespół LEOPARD, zespół Noonana, zespół sercowo-twarzowo-skórny, zwężenie zastawki płucnej
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór dehydrogenazy acylo-coa średniołańcuchowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Niedobór dehydrogenazy acylo-CoA średniołańcuchowej (MCADD) jest autosomalnie recesywnym zaburzeniem metabolizmu kwasów tłuszczowych, charakteryzującym się całkowitą utratą aktywności enzymatycznej MCAD w limfocytach u pacjentów z patogennymi wariantami ACADM, takimi jak mutacje c.1040GT (p.Gly347Val) i c.449_452delCTGA (p.Thr150ArgfsTer4). Przed wprowadzeniem badań przesiewowych noworodków, śmiertelność wynosiła około 20-25%, a 40% pacjentów doświadczało trwałych objawów neurologicznych po pierwszym kryzysie metabolicznym. Poziomy średniołańcuchowych acylokarnityn, zwłaszcza oktanoilokarnityny (C8), korelują z fenotypem biochemicznym i mogą wspomagać diagnostykę, choć normalny profil acylokarnitynowy nie wyklucza MCADD. Częstość występowania MCADD w Ontario wynosi 1 na 14 157 urodzeń, a pozytywna wartość predykcyjna testu przesiewowego to 46%.
badanie przesiewowe noworodków, bialleliczny patogenny wariant, choroba autosomalna recesywna, dekompensacja metaboliczna, dziedziczenie autosomalne recesywne, kryzys metaboliczny, limfocyty, MCADD, niedobór dehydrogenazy acylo-CoA średniołańcuchowej, niedobór MCAD, objawy neurologiczne, oktanoilokarnityna, poradnictwo genetyczne, pozytywna wartość predykcyjna, profil acylokarnitynowy, śpiączka
Leksykon chorób i schorzeń
Fenylketonuria – Diagnostyka i diagnoza

Fenylketonuria (PKU) to autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne charakteryzujące się podwyższonym poziomem fenyloalaniny we krwi (>4 mg/dl, tj. >240 μmol/l), co może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych, w tym niepełnosprawności intelektualnej. Diagnostyka opiera się na obowiązkowych badaniach przesiewowych noworodków wykonywanych między 24 a 72 godziną życia, z pobraniem krwi z pięty i oznaczeniem poziomu fenyloalaniny. Prawidłowy poziom fenyloalaniny wynosi <2 mg/dl (120 μmol/l). W przypadku podwyższonych wyników konieczne jest potwierdzenie diagnozy poprzez dodatkowe badania biochemiczne (pomiar fenyloalaniny i tyrozyny), badania moczu (produkty przemiany fenyloalaniny) oraz badania genetyczne identyfikujące mutacje w genie PAH. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać zaburzenia metabolizmu tetrahydrobiopteryny (BH4), które wymagają odrębnego leczenia, co potwierdza analiza enzymu reduktazy dihydropterydynowej (DHPR) oraz neopteryny i biopteryny w moczu.
amniocenteza, badanie genetyczne, badanie moczu, badanie przesiewowe noworodków, biopsja kosmówki, choroby metaboliczne, diagnostyka preimplantacyjna, diagnostyka prenatalna, dieta niskofenyloalaninowa, dysfagia, dziedziczenie autosomalne recesywne, fenylketonuria, fenyloalanina, hiperfenyloalaninemia, niepełnosprawność intelektualna, NIPT, opóźnienie rozwojowe, poradnictwo genetyczne, rezonans magnetyczny, spektrometria masowa, spektroskopia rezonansu magnetycznego, test Guthriego, tetrahydrobiopteryna, wcześniactwo, zespół klinicystów
Leksykon chorób i schorzeń
Leukodystrofia metachromatyczna – Etiologia i przyczyny

Leukodystrofia metachromatyczna (MLD) to autosomalna recesywna choroba spichrzeniowa lizosomalna, wynikająca głównie z mutacji w genie ARSA (chromosom 22q13.3-qter), kodującym enzym arylosulfatazę A, której aktywność u pacjentów spada poniżej 10% normy. Rzadziej (5-10% przypadków) etiologia wiąże się z mutacjami w genie PSAP (chromosom 10q21.1), odpowiedzialnym za produkcję sapozyny B, białka aktywującego ARSA. Patogeneza opiera się na toksycznym gromadzeniu sulfatydów i lizosulfatydów w oligodendrocytach i komórkach Schwanna, prowadząc do progresywnej demielinizacji w OUN i PUN. Fenotyp kliniczny MLD jest zróżnicowany i dzieli się na postać późnoniemowlęcą (<2 r.ż.), młodzieńczą (3-16 r.ż.) oraz dorosłą (>16 r.ż.), co koreluje z typem mutacji i residualną aktywnością enzymu. Diagnostyka obejmuje oznaczenie aktywności ARSA w leukocytach lub fibroblastach, analizę sulfatydów w moczu, badania genetyczne oraz obrazowanie MRI i badania neurofizjologiczne.
arylosulfataza A, badania przesiewowe noworodków, demielinizacja, dziedziczenie autosomalne recesywne, enzymatyczna terapia zastępcza, gen ARSA, komórka Schwanna, leukodystrofia metachromatyczna, metabolizm sfingolipidów, neuroinflammacja, neuropatia obwodowa, oligodendrocyt, osłonka mielinowa, pęcherzyk żółciowy, przeszczep komórek macierzystych, pseudodeficyt ARSA, spektrometria masowa, sulfatydy, terapia genowa, układ nerwowy, włókno nerwowe
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzony przerost nadnerczy – Etiologia i przyczyny

Wrodzony przerost nadnerczy (CAH) to grupa autosomalnie recesywnie dziedziczonych zaburzeń genetycznych, wynikających głównie z mutacji w genie CYP21A2, kodującym enzym 21-hydroksylazę, odpowiedzialną za syntezę kortyzolu i aldosteronu. Niedobór tego enzymu, stanowiący 90-95% przypadków, prowadzi do zmniejszonej produkcji kortyzolu i często aldosteronu, z jednoczesnym wzrostem androgenów nadnerczowych. W efekcie dochodzi do hiperplazji nadnerczy, nadmiernej produkcji androgenów oraz zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, szczególnie w klasycznej postaci CAH z utratą soli. Mutacje w genie CYP21A2 różnią się pod względem wpływu na aktywność enzymatyczną, co determinuje fenotyp kliniczny – od ciężkiej formy z całkowitym brakiem aktywności enzymu, przez prostą formę wirylizującą (1-2% aktywności), po formę nieklasyczną z zachowaną aktywnością na poziomie 20-60%. Rzadziej występują mutacje w innych genach enzymów steroidogenezy, takich jak CYP11B1, HSD3B2, CYP17A1, białko StAR czy oksydoreduktaza cytochromu P450, które odpowiadają za około 5% przypadków CAH i manifestują się odmiennym obrazem klinicznym, w tym nadciśnieniem tętniczym i zaburzeniami rozwoju płciowego.
androgeny nadnerczowe, CAH z utratą soli, delecja genu, diagnostyka prenatalna, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen CYP21A2, hiperkaliemia, hiperplazja, hiponatremia, hormon adrenokortykotropowy, klasyczna postać CAH, konwersja genowa, mutacja punktowa, niedobór 11β-hydroksylazy, niedobór 21-hydroksylazy, niedobór oksydoreduktazy cytochromu P450, nieklasyczna postać CAH, pseudogen CYP21A1P, steroidogeneza, synteza kortyzolu, terapia genowa, wrodzony przerost nadnerczy
Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba ziarniniakowa – Epidemiologia

Przewlekła choroba ziarniniakowa (CGD) to rzadkie, wrodzone zaburzenie odporności pierwotnej, charakteryzujące się nawracającymi zakażeniami bakteryjnymi i grzybiczymi oraz tworzeniem ziarniniaków. Światowa częstość występowania wynosi około 1 na 200 000-250 000 żywych urodzeń, z wyższą częstością w populacjach arabskich (1,5/100 000) i żydowskich w Izraelu (1,05/10 000). Około 65-70% przypadków jest sprzężonych z chromosomem X (mutacja w genie CYBB), co powoduje dominację zachorowań u mężczyzn (80% pacjentów). Autosomalne recesywne formy CGD są częstsze w populacjach z wysokim wskaźnikiem małżeństw konsangwinicznych, np. w Arabii Saudyjskiej, gdzie częstość wynosi 6,4 na 100 000. Diagnoza najczęściej stawiana jest przed 5. rokiem życia, z cięższymi postaciami ujawniającymi się wcześniej (9-14 miesięcy), a łagodniejsze formy później (2,5-3,4 lat). Epidemiologia wykazuje znaczne zróżnicowanie regionalne i genetyczne, co ma wpływ na profil kliniczny i przebieg choroby.
allogeniczne przeszczepienie komórek krwiotwórczych, aspergiloza, badania przesiewowe noworodków, CGD sprzężone z chromosomem X, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen CYBB, gronkowiec złocisty, interferon gamma, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna choroba grzybicza, itrakonazol, kandydoza, mukormykoza, mutacja genowa, mykobakterie, pałeczka Serratia, pierwotny niedobór odporności, posocznica, profilaktyka przeciwgrzybicza, przeszczepienie komórek krwiotwórczych, przewlekła choroba ziarniniakowa, terapia genowa, zapalenie płuc, ziarniniaki
Leksykon chorób i schorzeń
Porfiria – Etiologia i przyczyny

Porfiria to grupa rzadkich zaburzeń metabolicznych wynikających z defektów enzymatycznych w ośmiostopniowym szlaku biosyntezy hemu, prowadzących do akumulacji porfiryn i ich prekursorów. Mutacje w genach ALAD, ALAS2, CPOX, FECH, HMBS, PPOX, UROD i UROS są główną przyczyną dziedzicznych form porfirii, dziedziczonych autosomalnie dominująco, recesywnie lub sprzężonych z chromosomem X. Kliniczna manifestacja choroby zwykle wymaga redukcji aktywności enzymatycznej o ≥50%. Typy porfirii obejmują m.in. ostrą porfirię przerywaną (AIP) z niedoborem porfobilinogen deaminazy (HMBS), porfirię skórną późną (PCT) z deficytem dekarboksylazy uroporfirynogenu (UROD) oraz erytropoetyczną protoporfirię (EPP) z niedoborem ferrochelatazy (FECH). Czynniki środowiskowe, takie jak leki (barbiturany, antykoncepcja hormonalna), alkohol, infekcje wirusowe, zmiany hormonalne, głodzenie i ekspozycja na światło słoneczne, mogą wywoływać objawy choroby, szczególnie u kobiet, które są pięciokrotnie bardziej narażone na ostre ataki porfirii.
biosynteza hemu, dekarboksylaza uroporfirynogenu, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, hemochromatoza, heterozygotyczność złożona, homozygotyczność, klinicyści szpitalni i ambulatoryjni, kwas delta-aminolewulinowy, marskość wątroby, ostra porfiria przerywana, porfiria mieszana, porfiria skórna późna, protoporfyria erytropoetyczna, przeszczep szpiku kostnego, przeszczep wątroby, rak wątrobowokomórkowy, transport tlenu, włóknienie wątroby
Leksykon chorób i schorzeń
Trimetyloaminuria (zespół zapachu rybnego) – Etiologia i przyczyny

Trimetyloaminuria (TMAU) to rzadkie, autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne spowodowane deficytem enzymu flawino-monooksygenazy 3 (FMO3), odpowiedzialnego za przekształcanie trimetyloaminy (TMA) w bezzapachowy tlenek trimetyloaminy (TMAO). Mutacje w genie FMO3 (1q24) prowadzą do akumulacji TMA, co skutkuje charakterystycznym, nieprzyjemnym zapachem ciała przypominającym rybi zapach. Diagnostyka opiera się na dobowej zbiórce moczu oraz testach obciążeniowych (600 mg TMA u dorosłych), a różnorodność fenotypowa obejmuje zarówno postać pierwotną, jak i wtórną, związaną m.in. z nadmiernym spożyciem prekursorów TMA (cholina, karnityna), przerostem bakterii jelitowych czy niewydolnością wątroby i nerek. W populacji brytyjskiej nosicielstwo mutacji FMO3 szacuje się na około 1%.
choroba Alzheimera, choroba wątroby, depresja, dziedziczenie autosomalne recesywne, heterozygota, metabolizm trimetyloaminy, mutacja genu FMO3, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nosiciel wadliwego genu, osmofobia, pląsawica Huntingtona, poradnictwo genetyczne, przerost bakterii jelitowych, przewlekła choroba nerek, tlenek trimetyloaminy, trimetyloaminuria, zaburzenie adaptacyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie metaboliczne, zespół zapachu rybnego, zmiana hormonalna
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba niemanna-picka – Etiologia i przyczyny

Choroba Niemanna-Picka to autosomalnie recesywna lizosomalna choroba spichrzeniowa, obejmująca typy A, B (spowodowane mutacjami w genie SMPD1 na chromosomie 11, kodującym kwaśną sfingomielinazę – ASM) oraz typ C (mutacje w genach NPC1 na 18q11.2 lub NPC2 na 14q24.3). Typy A i B charakteryzują się niedoborem ASM, prowadzącym do akumulacji sfingomieliny w lizosomach, co skutkuje uszkodzeniem mózgu, płuc, śledziony i wątroby. Mutacje nonsensowne i frameshift wiążą się z typem A (brak lub minimalna aktywność ASM), natomiast mutacje missense (65,3%) z typem B (resztkowa aktywność enzymu do 30%). Typ C wynika z defektu transportu cholesterolu i lipidów, z gromadzeniem cholesterolu w lizosomach, co prowadzi do toksycznego uszkodzenia komórek. W genie NPC1 zidentyfikowano ponad 400 mutacji, a w NPC2 18 wariantów. Fenotypy choroby wykazują dużą heterogenność, zależną od rodzaju mutacji, poziomu resztkowej aktywności enzymu oraz czynników modyfikujących, co wpływa na przebieg kliniczny i rokowanie.
cholestaza noworodkowa, choroba Niemanna-Picka, choroba Niemanna-Picka typu C, dysfunkcja lizosomalna, dysfunkcja mitochondrialna, dziedziczenie autosomalne recesywne, ekspresja fenotypowa, gen NPC1, gen NPC2, gen SMPD1, gromadzenie lipidów, heterogenność genetyczna, homeostaza wapnia, kwaśna sfingomielinaza, lizosomalna choroba spichrzeniowa, mutacja nonsensowna, mutacja przesunięcia ramki odczytu, mutacja zmiany sensu, niedobór kwaśnej sfingomielinazy, nosicielstwo genu, patogeneza, sfingomielina, terapia celowana, terapia genowa
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba gauchera – Zapobieganie i profilaktyka

Choroba Gauchera, dziedziczona autosomalnie recesywnie, występuje we wszystkich grupach etnicznych, z wyższą częstością u osób pochodzenia żydowskiego aszkenazyjskiego. Profilaktyka opiera się głównie na poradnictwie genetycznym i badaniach przesiewowych, szczególnie u populacji wysokiego ryzyka, takich jak osoby aszkenazyjskie czy pary planujące potomstwo, gdzie badania prenatalne umożliwiają wczesną diagnozę i przygotowanie do opieki. W krajach o wysokim wskaźniku małżeństw konsanguinicznych, np. w Egipcie, stosuje się ukierunkowane badania przesiewowe na najczęstsze mutacje (L444P, N370S). Wczesne wykrycie choroby, zwłaszcza u noworodków, pozwala na wdrożenie leczenia zapobiegającego powikłaniom, takim jak deformacje szkieletowe czy uszkodzenia narządów.
badania przesiewowe, badania przesiewowe nosicieli, badania przesiewowe noworodków, badanie prenatalne, choroba Gauchera, deformacja szkieletowa, diagnostyka prenatalna, dziedziczenie autosomalne recesywne, enzymatyczna terapia zastępcza, gen zmutowany, glukozyloceramid, hemoglobina, mutacja genetyczna, objawy neurologiczne, płytki krwi, poradnictwo genetyczne, powikłanie długoterminowe, przełom kostny, stan przednowotworowy, suplementacja, szpiczak mnogi, terapia doustna, wariant patogenny, Żydzi aszkenazyjscy
Leksykon chorób i schorzeń
Leukodystrofia metachromatyczna – Patofizjologia i mechanizm

Leukodystrofia metachromatyczna (MLD) to autosomalna recesywna choroba lizosomalna spowodowana niedoborem aktywności enzymu arylosulfatazy A (ARSA), prowadząca do patologicznej akumulacji sulfatydów w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Mutacje w genie ARSA na chromosomie 22q13.3-qter, w tym c.465+1GA, c.1283CT (p.Pro428Leu) i c.542TG (p.Ile181Ser), są głównymi przyczynami choroby, choć rzadko MLD może wynikać z niedoboru sapozyny B (gen PSAP). Aktywność enzymu poniżej 10-15% normy skutkuje demielinizacją i neurodegeneracją, a patogeneza obejmuje nie tylko toksyczność sulfatydów, ale także zaburzenia homeostazy wapniowej, stres komórkowy, apoptozę oraz procesy zapalne z udziałem mikrogleju i aktywacji dopełniacza. Występują trzy formy kliniczne MLD: późna niemowlęca (objawy do 30. miesiąca życia), młodzieńcza (3-16 lat) i dorosła, zróżnicowane pod względem nasilenia i przebiegu choroby, powiązane z typem mutacji i poziomem aktywności ARSA.
aktywacja dopełniacza, arylosulfataza A, badanie histopatologiczne, badanie przesiewowe noworodków, bariera krew-mózg, choroba spichrzeniowa lizosomów, cytokiny prozapalne, demielinizacja, diagnostyka prenatalna, dziedziczenie autosomalne recesywne, enzymatyczna terapia zastępcza, gen ARSA, homeostaza wapniowa, komórki Schwanna, leukodystrofia metachromatyczna, mutacja genetyczna, neuroinflammacja, neuropatia obwodowa, obwodowy układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, terapia genowa, wektor wirusowy
Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia rozstrzeniowa – Epidemiologia

Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) stanowi główną przyczynę niewydolności serca i jest najczęstszym wskazaniem do przeszczepienia serca. Epidemiologia DCM jest złożona z powodu braku jednolitych kryteriów diagnostycznych oraz zmieniających się definicji. Rozpowszechnienie choroby w populacji ogólnej wynosi od 1:250 do 1:2500, a roczna zachorowalność szacowana jest na 0,47-0,58 do 5-8 przypadków na 100 000 osób. W 2023 roku w siedmiu głównych rynkach światowych (USA, Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania, Japonia) odnotowano około 3 mln przypadków DCM, z dominacją USA (45%) i krajów europejskich (43%). Choroba częściej dotyka mężczyzn (stosunek 3:1 w idiopatycznej DCM), osoby w wieku 20-60 lat oraz rasy czarnej, u której ryzyko jest 2,5-3-krotnie wyższe niż u rasy białej. U dzieci zapadalność jest niższa (0,57-1,13/100 000), z najwyższą częstością u niemowląt poniżej 1 roku życia (4,58/100 000). Rodzinne postaci DCM stanowią 20-48% przypadków, z dominującym dziedziczeniem autosomalnym dominującym i mutacjami w ponad 60 genach, w tym najczęściej w genie Titin (TTN) (około 25% przypadków rodzinnych). Testy genetyczne wykrywają patogenne warianty u około 40% pacjentów, jednak penetracja i ekspresja są zmienne.
badanie fizykalne, badanie przesiewowe, borelioza, choroba Chagasa, choroby współistniejące, ciąża, dysfunkcja lewej komory, dysfunkcja rozkurczowa, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczenie mitochondrialne, echokardiografia, frakcja wyrzutowa, hemochromatoza, infekcja wirusowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasyfikacja NYHA, mechaniczne wspomaganie krążenia, nagła śmierć sercowa, niedomykalność mitralna, niewydolność serca, obciążenie zdrowotne, obturacyjny bezdech senny, przeszczep serca, rehabilitacja kardiologiczna, sarkoidoza, sekwencjonowanie genomu, test genetyczny, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia przewodzenia
Leksykon chorób i schorzeń
Febris mediterranea familiaris – Diagnostyka i diagnoza

Febris mediterranea familiaris (FMF) to autosomalnie recesywna choroba autozapalna, charakteryzująca się nawracającymi epizodami gorączki i zapalenia otrzewnej, opłucnej oraz stawów, występująca głównie w populacjach śródziemnomorskich. Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych Tel-Hashomer, które cechują się czułością >95% i specyficznością >97%, wymagających obecności 2 kryteriów głównych lub 1 głównego i 2 mniejszych. W trakcie ataku obserwuje się leukocytozę z neutrofilią, podwyższone CRP, OB, fibrynogen oraz białko amyloidu A (SAA), które normalizują się po ustąpieniu objawów. Diagnostyka genetyczna obejmuje analizę 14 wariantów genu MEFV, w tym 9 patogennych (np. M694V, M680I) i 5 o niepewnym znaczeniu (np. E148Q). Homozygotyczność lub heterozygotyczność złożona potwierdza rozpoznanie, jednak 10-20% pacjentów spełniających kryteria kliniczne nie wykazuje mutacji, co wskazuje na rolę czynników epigenetycznych i środowiskowych. Wariant E148Q nie jest jednoznacznym markerem FMF. Czułość testów genetycznych różni się etnicznie: 70% w populacjach arabskich, do 95% w żydowskich północnoafrykańskich.
amyloidoza, badanie prenatalne, białe krwinki, białko amyloidu A, białko C-reaktywne, biopsja nerki, choroba autoimmunologiczna, czynnik epigenetyczny, dziedziczenie autosomalne recesywne, gorączka śródziemnomorska, kryteria Tel Hashomer, leukocytoza, mutacja genu MEFV, odczyn Biernackiego, poradnictwo genetyczne, rumień, sekwencjonowanie eksonu, wysięk opłucnowy, zapalenie opłucnej, zapalenie otrzewnej, zapalenie stawów
Leksykon chorób i schorzeń
Zaćma dziecięca – Etiologia i przyczyny

Zaćma dziecięca, obejmująca zarówno zaćmę wrodzoną, jak i nabytą, stanowi istotną przyczynę upośledzenia widzenia i ślepoty u dzieci, odpowiadając za 5-20% przypadków ślepoty dziecięcej. Częstość występowania zaćmy u dzieci wynosi około 3-4 na 10 000 żywych urodzeń. Etiologia zaćmy wrodzonej jest zróżnicowana i obejmuje czynniki genetyczne (22-30% przypadków, z dominującym dziedziczeniem autosomalnym w 75%), aberracje chromosomowe (np. zespół Downa, Turner), zakażenia wewnątrzmaciczne (różyczka, toksoplazmoza, CMV), zaburzenia metaboliczne (galaktozemia, niedobór galaktokinazy) oraz współistniejące wady oka (mikroftalmia, aniridia). Zaćma nabyta u dzieci jest najczęściej wynikiem urazów (około 40% przypadków u starszych dzieci), stosowania leków (glikokortykosteroidy, miotyki, chlorpromazyna), chorób ogólnoustrojowych (cukrzyca, dystrofia miotoniczna) oraz zakażeń nabytych (odra, świnka). W około 50-70% przypadków jednostronnej i 60% obustronnej zaćmy wrodzonej etiologia pozostaje idiopatyczna, co podkreśla potrzebę dalszych badań genetycznych i molekularnych.
aberracja chromosomowa, amblyopia, aniridia, choroba Fabry’ego, choroba metaboliczna, choroba Wilsona, cukrzyca, cytomegalia, czynniki genetyczne, dysplazja ektodermalna, dystrofia miotoniczna, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, galaktozemia, glikokortykosteroid, hipoglikemia, hipokalcemia, HSV, jaskra, mikroftalmia, mutacja genowa, promieniowanie jonizujące, przyczyna idiopatyczna, retinopatia wcześniaków, różyczka, ślepota dziecięca, toksokaroza, toksoplazmoza, uraz oka, zaburzenie metaboliczne, zaćma jednostronna, zaćma nabyta, zaćma obustronna, zaćma podtorebkowa tylna, zaćma wrodzona, zakażenie wewnątrzmaciczne, zapalenie błony naczyniowej, zespół Downa, zespół Lowe’a, zespół Marfana, zespół Turnera, zespół Zellwegera, zmętnienie soczewki
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba gauchera – Etiologia i przyczyny

Choroba Gauchera jest autosomalnie recesywnym zaburzeniem lizosomalnym spowodowanym mutacjami w genie GBA1 na chromosomie 1q21, prowadzącym do niedoboru enzymu glukocerebrozydazy (EC 4.2.1.25). Deficyt tego enzymu skutkuje akumulacją glukozyloceramidu w makrofagach, co powoduje ich transformację w komórki Gauchera i prowadzi do uszkodzeń wątroby, śledziony oraz szpiku kostnego. Zidentyfikowano ponad 400 mutacji GBA1, z najczęstszymi N370S, L444P, 84GG i IVS2+1, które różnicują fenotypy choroby. Choroba występuje z częstością 1:40 000–1:60 000 w populacji ogólnej, a wśród Żydów Aszkenazyjskich nawet 1:800 urodzeń. Fenotypowo wyróżnia się trzy typy: typ 1 (bez zajęcia OUN, najczęstszy), typ 2 (ostra neuropatyczna, śmiertelna w niemowlęctwie) oraz typ 3 (neurowiśceralna o zmiennym przebiegu). Patofizjologia obejmuje nie tylko akumulację lipidów, ale także zaburzenia immunologiczne i metabolizmu kostnego, co przekłada się na cytopenie, splenomegalię, hepatomegalię i zmiany kostne.
choroba Parkinsona, cytokiny i chemokiny, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen GBA1, glukocerebrozydaza, glukozyloceramid, glukozylosfingozyna, hepatomegalia, hepatosplenomegalia, hipergammaglobulinemia, komórka Gauchera, komórki NK, lizosomalna choroba spichrzeniowa, makrofagi typu M2, osteoblast, osteoklast, pancytopenia, splenomegalia, szpiczak mnogi, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zmętnienie rogówki
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba sierpowatokrwinkowa – Etiologia i przyczyny

Choroba sierpowatokrwinkowa (SCD) jest dziedzicznym zaburzeniem krwi spowodowanym mutacją w genie HBB na chromosomie 11, prowadzącą do produkcji nieprawidłowej hemoglobiny S (HbS). Mutacja ta polega na substytucji kwasu glutaminowego przez walinę na 6. pozycji łańcucha beta-globiny. Dziedziczenie jest autosomalne recesywne, wymagające obecności dwóch kopii zmutowanego genu. Występują różne fenotypy choroby, m.in. HbSS (najcięższa forma), HbSC oraz HbS beta-talasemia. Patofizjologia opiera się na polimeryzacji HbS w warunkach hipoksji, co powoduje deformację erytrocytów do kształtu sierpa, ich sztywność, zwiększoną adhezję oraz skrócony czas życia (10-20 dni vs. 120 dni), prowadząc do niedokrwistości hemolitycznej i zjawisk wazookluzji. Czynniki wywołujące kryzysy obejmują odwodnienie, hipoksję, infekcje, zimno, kwasicę, stres oraz spożycie alkoholu.
alfa-talasemia, beta-globina, cecha sierpowatokrwinkowa, choroba sierpowatokrwinkowa, czerwona krwinka, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen HBB, gen hemoglobiny, hemoglobina płodowa, hemoglobina S, hemoliza, hipoksja, hiposplenizm, hydroksykarbamid, kwas glutaminowy, kwasica, malaria, mutacja genetyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół klatki piersiowej, przeszczep komórek macierzystych, sierpowacenie krwinek, terapia genowa, udar mózgu, zapalenie opon mózgowych, zapalenie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Etiologia i przyczyny

Hemochromatoza to zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym gromadzeniem żelaza w organizmie, prowadzącym do uszkodzenia narządów, zwłaszcza wątroby. Dziedziczna hemochromatoza, najczęstsza forma, jest chorobą autosomalnie recesywną związaną z mutacjami w genach regulujących metabolizm żelaza, głównie w genie HFE (mutacje C282Y i H63D). Mutacja C282Y, będąca najczęstszą, występuje u 70-100% pacjentów homozygotycznych z kliniczną postacią choroby. Patogeneza opiera się na niedoborze hepcydyny, hormonu regulującego wchłanianie żelaza, co prowadzi do jego nadmiernej absorpcji jelitowej i akumulacji w hepatocytach. Hemochromatoza dzieli się na typy 1-4, różniące się genetyką i mechanizmem dziedziczenia (typ 4 jest autosomalnie dominujący). Wtórna hemochromatoza wynika z innych stanów, takich jak częste transfuzje, niedokrwistości, choroby wątroby czy nadmierne spożycie żelaza.
choroba autoimmunologiczna, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, ferroportyna, gen HFE, gen HJV, gen SLC40A1, gromadzenie żelaza, hemochromatoza, hemochromatoza dziedziczna, hemochromatoza młodzieńcza, hemochromatoza noworodkowa, hepcydyna, heterozygota złożona, mutacja C282Y, mutacja H63D, niedokrwistość sierpowata, niewydolność szpiku kostnego, przeładowanie żelazem, reakcja Fentona, receptor transferyny, stłuszczeniowa choroba wątroby, stres oksydacyjny, talasemia, transfuzja krwi, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon chorób i schorzeń
Mikrocefalia – Etiologia i przyczyny

Mikrocefalia definiowana jest jako obwód głowy mniejszy niż 2 odchylenia standardowe poniżej średniej dla wieku i płci, a ciężka mikrocefalia jako poniżej 3 odchyleń. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmując mutacje genetyczne (np. mutacje w genie ASPM, autosomalna recesywna pierwotna mikrocefalia), zespoły chromosomowe (trisomie 21, 13, 18, zespoły Cri du Chat, Wolfa-Hirschhorna, Williamsa i inne), zakażenia wewnątrzmaciczne (wirus Zika, CMV, różyczka, toksoplazmoza, ospa wietrzna), ekspozycję na toksyny (alkohol, narkotyki, metale ciężkie, promieniowanie, leki teratogenne), zaburzenia metaboliczne (fenyloketonuria, zaburzenia glikozylacji, mitochondrialne, peroksysomalne) oraz niedotlenienie mózgu i urazy okołoporodowe. Mikrocefalia może być pierwotna (obecna przy urodzeniu) lub wtórna (rozwijająca się po urodzeniu), a jej patomechanizm obejmuje zmniejszoną proliferację i przeżycie komórek progenitorowych kory mózgowej oraz zwiększoną apoptozę, często indukowaną przez infekcje wirusowe, np. wirus Zika, który zaburza cykl komórkowy i wywołuje odpowiedź immunologiczną w mózgu płodu.
anoksja mózgowa, apoptoza, cukrzyca ciążowa, cytomegalowirus, dziedziczenie autosomalne recesywne, encefalopatia niedotlenieniowo-niedokrwienna, FASD, fenyloketonuria, kraniosynostoza, migracja neuronów, mikrocefalia, mikrocefalia nabyta, mikrocefalia wrodzona, mutacja genetyczna, napad drgawkowy, napad padaczkowy, niedotlenienie mózgu, obwód głowy, ospa wietrzna, PKU, płodowy zespół alkoholowy, płyn owodniowy, przedwczesne oddzielenie łożyska, schorzenie neurologiczne, stan przedrzucawkowy, szew czaszkowy, toksoplazmoza, Toxoplasma gondii, trisomia, trisomia 21, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wirus Zika, wrodzone zaburzenia glikozylacji, wrodzony zespół zika, zaburzenia mitochondrialne, zakażenie wewnątrzmaciczne, zatrucie rtęcią, zespół chromosomowy, zespół Cornelii de Lange, zespół Cri-du-chat, zespół Downa, zespół Seckela, zespół Smitha-Lemliego-Opitza, zespół Williamsa
Leksykon chorób i schorzeń
Alkaptonuria – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Alkaptonuria (AKU) to autosomalnie recesywne zaburzenie metabolizmu tyrozyny, charakteryzujące się odkładaniem kwasu homogentyzynowego (HGA) i jego metabolitów, prowadzące do ochronozy, artropatii oraz innych powikłań, takich jak zwapnienia zastawek serca i kamica moczowa. Objawy kliniczne rozwijają się stopniowo, z nasileniem około czwartej dekady życia, choć w niektórych przypadkach, zwłaszcza u młodszych pacjentów (12 lat), obserwuje się wczesne oznaki ochronozy i artralgię bez destrukcji stawów. Pomimo poważnych objawów, alkaptonuria nie skraca oczekiwanej długości życia, jednak znacząco obniża jakość życia z powodu bólu stawów, zaburzeń snu, ograniczeń ruchomości i konieczności stosowania urządzeń wspomagających poruszanie się, w tym wózków inwalidzkich w zaawansowanych stadiach choroby.
2-dioksygenaza, alkaptonuria, artralgia, artropatia, ból stawów, destrukcja stawów, dieta niskoproteinowa, długość życia, dysfunkcja zastawki, dziedziczenie autosomalne recesywne, endoprotezoplastyka stawu, fizjoterapia, gen HGD, kamica moczowa, kwas homogentyzynowy, lek przeciwbólowy, monitorowanie choroby, nitizinon, ochronoza, poradnictwo genetyczne, powikłanie długoterminowe, urolitiaza, wózek inwalidzki, zaburzenia oddychania, zaburzenie metabolizmu tyrozyny
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór pseudocholinesterazy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Niedobór pseudocholinesterazy (butyrylocholinesterazy) to rzadkie zaburzenie enzymatyczne, dziedziczone autosomalnie recesywnie lub nabyte, charakteryzujące się zmniejszoną aktywnością enzymu wątrobowego odpowiedzialnego za metabolizm estrów cholinowych, takich jak sukcynylocholina i miwakurium. Klinicznie manifestuje się przedłużonym zwiotczeniem mięśni i zaburzeniami oddychania po podaniu tych leków zwiotczających podczas znieczulenia ogólnego. Diagnostyka opiera się na obserwacji klinicznej oraz monitorowaniu funkcji nerwowo-mięśniowej za pomocą stymulatora nerwów obwodowych (TOF). Aktywność pseudocholinesterazy w osoczu w normie wynosi 4000-13500 U/L, a jej obniżenie potwierdza rozpoznanie. Leczenie jest wyłącznie objawowe i polega na wsparciu wentylacji mechanicznej do czasu ustąpienia blokady nerwowo-mięśniowej, przy jednoczesnym zapewnieniu sedacji i monitorowaniu parametrów życiowych oraz funkcji mięśniowych.
badanie genetyczne, benzokaina, blokada nerwowo-mięśniowa, chloroprokaina, drożność dróg oddechowych, dziedziczenie autosomalne recesywne, ekstubacja, funkcja nerwowo-mięśniowa, gen BCHE, lek zwiotczający mięśnie, liczba dibukainowa, miwakurium, mutacja genu BCHE, niedobór butyrylocholinesterazy, niedobór pseudocholinesterazy, profilaktyka przeciwzakrzepowa, prokaina, przedłużone zwiotczenie mięśni, przedłużony paraliż, rurka intubacyjna, stymulator nerwów obwodowych, sukcynylocholina, tetrakaina, wentylacja mechaniczna, znieczulenie ogólne
Leksykon chorób i schorzeń
Leukodystrofia metachromatyczna – Objawy

Leukodystrofia metachromatyczna (MLD) to rzadka, autosomalnie recesywna choroba spowodowana niedoborem arylosulfatazy A, prowadząca do akumulacji sulfatydów i postępującej demielinizacji w OUN i obwodowym układzie nerwowym. Wyróżnia się trzy postaci kliniczne w zależności od wieku początku: późnoniemowlęcą (50-60% przypadków, objawy przed 30 miesiącem życia), młodzieńczą (20-30%, podtypy wczesna i późna młodzieńcza) oraz dorosłych (15-20%, objawy po 16. roku życia). Postać późnoniemowlęca charakteryzuje się szybkim przebiegiem z regresją funkcji motorycznych i poznawczych, prowadzącą do śmierci zwykle między 5. a 8. rokiem życia. Postać młodzieńcza ma wolniejszą progresję (średni czas przeżycia 10-20 lat), z dominującymi początkowo zaburzeniami poznawczymi i behawioralnymi, natomiast postać dorosłych cechuje najwolniejszy przebieg (20-30 lat przeżycia) i często mylona jest z zaburzeniami psychicznymi. Charakterystyczne objawy to spastyczność, drgawki, neuropatia obwodowa, utrata funkcji intelektualnych, zaburzenia połykania, ślepota i głuchota.
arylosulfataza A, ataksja, demencja, dysfagia, dziedziczenie autosomalne recesywne, hipotonia mięśniowa, labilność emocjonalna, lek przeciwdrgawkowy, leukodystrofia metachromatyczna, mózgowe porażenie dziecięce, napad padaczkowy, neuropatia obwodowa, objawy psychotyczne, oczopląs, osłonka mielinowa, postać młodzieńcza, postać późnoniemowlęca, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, regresja umiejętności, sonda żywieniowa, spastyczność mięśniowa, sulfatydy, terapia genowa, zapalenie płuc, zez, żywienie dojelitowe
Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja trójdzielna – Epidemiologia

Atrezja trójdzielna jest rzadką, siniczą wrodzoną wadą serca, stanowiącą około 1-3% wszystkich wrodzonych wad serca, z częstością występowania szacowaną na 0,5-1,2 na 10 000 żywych urodzeń. Występuje z równą częstością u obu płci, bez predylekcji rasowej, a ryzyko rodzinne jest niskie, choć wzrasta do 5-8% przy wystąpieniu w rodzinie. Diagnostyka prenatalna, oparta głównie na ultrasonografii i płodowym echokardiogramie, pozwala na wykrycie wady już około 22 tygodnia ciąży, z wykrywalnością sięgającą 70-90% w krajach z programami badań przesiewowych. Po urodzeniu, atrezja trójdzielna jest często rozpoznawana w pierwszym dniu lub miesiącu życia, a pulsoksymetria noworodkowa stanowi cenne narzędzie przesiewowe. Potwierdzenie rozpoznania opiera się na echokardiografii z kolorowym Dopplerem.
atrezja trójdzielna, atrezja zastawki trójdzielnej, badanie przesiewowe, badanie pulsoksymetryczne, badanie ultrasonograficzne, dziedziczenie autosomalne recesywne, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiolog dziecięcy, oddział intensywnej terapii, płodowy echokardiogram, procedura Fontana, profilaktyka antybiotykowa, ryzyko nawrotu, sinica, sinicza wada wrodzona serca, stenoza, ultrasonografia prenatalna, wrodzona wada serca, zespół Edwardsa
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół długiego qt – Etiologia i przyczyny

Zespół długiego QT (LQTS) to zaburzenie elektrofizjologiczne serca charakteryzujące się wydłużeniem odstępu QT w EKG, co predysponuje do torsade de pointes, omdleń i nagłej śmierci sercowej. Etiologia obejmuje formy wrodzone, związane z mutacjami w genach kodujących kanały jonowe (głównie KCNQ1, KCNH2, SCN5A), oraz nabyte, wywołane przez leki (ponad 100 substancji, m.in. chinidyna, sotalol, erytromycyna), zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia) i choroby współistniejące (np. niedoczynność tarczycy, bradyarytmie, infekcje). Wrodzony LQTS występuje z częstością 1:2000–1:10000, a u 25-30% pacjentów mutacje genetyczne pozostają nierozpoznane. Patofizjologia opiera się na zaburzeniach kinetyki kanałów jonowych, prowadzących do wydłużenia repolaryzacji i powstawania wczesnych potencjałów następczych, co sprzyja arytmii typu torsade de pointes. W LQT1 i LQT2 dominuje utrata funkcji kanałów potasowych (IKs, IKr), natomiast w LQT3 – nadmierna aktywacja kanałów sodowych (INa).
bradyarytmia, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen KCNQ1, gen SCN5A, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezmia, hipotermia, kanał potasowy, kanał sodowy, kanały jonowe, kardiomiocyt, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpsychotyczny, migotanie komór, nagła śmierć sercowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, prąd potasowy, torsade de pointes, zespół Andersena-Tawila, zespół długiego QT, zespół nagłej śmierci niemowląt, zespół Timothyego
Leksykon chorób i schorzeń
Fenylketonuria – Patofizjologia i mechanizm

Fenyloketonuria (PKU) jest wrodzonym zaburzeniem metabolicznym spowodowanym defektem enzymu hydroksylazy fenyloalaniny (PAH), prowadzącym do akumulacji fenyloalaniny (Phe) i jej metabolitów w organizmie. Mutacje w genie PAH (lokalizowanym na chromosomie 12q22-q24.1) powodują różnorodne defekty funkcjonalne enzymu, najczęściej mutacje missense (~60%), które destabilizują białko i obniżają jego aktywność. W efekcie dochodzi do hiperfenyloalaninemii (HPA), z podwyższonym stężeniem Phe w osoczu, które w klasycznej PKU przekracza 1200 μmol/l (20 mg/dl). Wysokie stężenia Phe zaburzają transport dużych neutralnych aminokwasów (LNAA) przez barierę krew-mózg, prowadząc do niedoboru tyrozyny i tryptofanu w mózgu, co skutkuje deficytem neuroprzekaźników (dopaminy, noradrenaliny, serotoniny) oraz uszkodzeniem mielinizacji i struktury istoty białej. Dodatkowo, obserwuje się stres oksydacyjny, deficyt bioenergetyczny i zaburzenia synaptyczne, które łącznie przyczyniają się do neurotoksyczności i objawów neurologicznych PKU.
badanie przesiewowe noworodków, bariera krew-mózg, dehydrogenaza bursztynianowa, duże neutralne aminokwasy, dziedziczenie autosomalne recesywne, enzymy antyoksydacyjne, fenylketonuria, fenyloalanina, hiperfenyloalaninemia, hydroksylaza fenyloalaniny, klasyczna fenylketonuria, łagodna hiperfenyloalaninemia, mikrocefalia, mutacja missense, niepełnosprawność intelektualna, pegwaliaza, plastyczność synaptyczna, przewlekła choroba nerek, reduktaza HMG-CoA, sapropteryna, stres oksydacyjny, terapia genowa, tetrahydrobiopteryna, transporter LAT1, tyrozyna, wariant patogenny, wektor wirusowy, zaburzenie mielinizacji
Leksykon chorób i schorzeń
Alkaptonuria – Objawy

Alkaptonuria (AKU) to autosomalnie recesywna choroba metaboliczna wynikająca z niedoboru enzymu homogentyzynowej 1,2-dioksygenazy (HGD), prowadząca do akumulacji kwasu homogentyzynowego (HGA) w tkankach i płynach ustrojowych. Charakterystyczne objawy obejmują ciemne zabarwienie moczu po ekspozycji na powietrze, ochronozę z odkładaniem ciemnego pigmentu w tkankach łącznych (chrząstka, skóra), oraz ochronotyczną artropatię manifestującą się bólem i sztywnością kręgosłupa oraz dużych stawów, zwykle po 30. roku życia. Dodatkowo obserwuje się powikłania kardiologiczne, takie jak zwapnienie i niedomykalność zastawek aortalnej i mitralnej, nieregularności rytmu serca (40% pacjentów) oraz niewydolność serca (10%). Do 50% pacjentów do 64. roku życia doświadcza kamieni nerkowych, co jest istotnym powikłaniem nerkowym. Postęp choroby prowadzi do ograniczenia ruchomości stawów, kifoskoliozy, mielopatii uciskowej oraz restrykcyjnej choroby płuc z powodu sztywności klatki piersiowej.
Diagnostyka i monitorowanie AKU obejmują badania obrazowe, takie jak RTG kręgosłupa (ocena degeneracji dysków i zwapnień), RTG klatki piersiowej (monitorowanie zastawek serca) oraz tomografię komputerową w celu wykrycia choroby wieńcowej. Wczesne rozpoznanie, często możliwe już na podstawie ciemnego moczu u niemowląt, pozwala na wdrożenie leczenia objawowego i profilaktykę powikłań. Choroba ma charakter progresywny, z nasileniem objawów od czwartej dekady życia, a mężczyźni wykazują wcześniejszy i cięższy przebieg. Występują także rzadkie, atypowe prezentacje, w tym wczesne objawy ochronozy u dzieci, powikłania neurologiczne oraz zwiększone ryzyko choroby Parkinsona (około 20-krotnie wyższe). Zarządzanie AKU wymaga interdyscyplinarnego podejścia, regularnej kontroli klinicznej i obrazowej oraz wsparcia w zakresie leczenia bólu i poprawy jakości życia pacjentów.
ankyloza, artropatia ochronotyczna, choroba metaboliczna, choroba Parkinsona, choroba wieńcowa, ciemny mocz, dziedziczenie autosomalne recesywne, homogentyzynowa dioksygenaza, kamica nerkowa, kamica pęcherza moczowego, kifoskolioza, krążek międzykręgowy, kwas homogentyzynowy, kyfoza, mielopatia uciskowa, niedomykalność zastawki, niepłodność, niewydolność nerek, niewydolność serca, ochronoza, płytka miażdżycowa, problem kardiologiczny, przebarwienie twardówki, restrykcyjna choroba płuc, stenoza, stenoza kręgosłupa, tomografia komputerowa, utlenianie, woskowina uszna, wrodzony błąd metabolizmu, wysięk stawowy, zaburzenie metabolizmu tyrozyny, zaburzenie rytmu serca, zapalenie stawów kręgosłupa, zastawka mitralna, zwyrodnienie krążka międzykręgowego
Leksykon chorób i schorzeń
Talasemia – Patofizjologia i mechanizm

Talasemia to grupa genetycznych zaburzeń krwi charakteryzujących się mutacjami lub delecjami w genach globinowych (HBA1, HBA2 dla alfa-talasemii na chromosomie 16 oraz HBB dla beta-talasemii na chromosomie 11), prowadzącymi do nieefektywnej erytropoezy i zaburzenia równowagi produkcji łańcuchów alfa- i beta-globinowych. W beta-talasemii mutacje punktowe powodują zmniejszoną (β+) lub całkowitą (β0) syntezę łańcuchów beta, co skutkuje nadmiarem łańcuchów alfa, które tworzą niestabilne agregaty uszkadzające erytroblasty i erytrocyty, wywołując stres oksydacyjny i hemolizę. W alfa-talasemii delecje genów prowadzą do nadmiaru łańcuchów beta, które tworzą nieprawidłowe tetramery HbH, również powodując hemolizę. Nieefektywna erytropoeza jest nasilona przez aktywację szlaku JAK2 oraz sekwestrację białka HSP70, co hamuje czynnik transkrypcyjny GATA1 i prowadzi do apoptozy erytroblastów. Kompensacyjnie obserwuje się wzrost ekspresji hemoglobiny płodowej (HbF, α2γ2), której produkcję można farmakologicznie zwiększać hydroksymocznikiem. Przeładowanie żelazem, wynikające z zahamowania hepcydyny i zwiększonego wchłaniania żelaza, prowadzi do odkładania żelaza w narządach (serce, wątroba, gruczoły endokrynne) i poważnych powikłań, będących główną przyczyną śmierci u pacjentów z talasemią.
alfa-talasemia, apoptoza, beta-talasemia major, beta-talasemia minor, beta+-talasemia, choroba sierpowatokrwinkowa, delecja genu, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen HBB, hemoglobina H, hemoglobina płodowa, hemoglobinopatia, hemoliza wewnątrzszpikowa, hepcydyna, hipocholesterolemia, homeostaza żelaza, łańcuch globinowy, luspatercept, mutacja punktowa, przeładowanie żelazem, przeszczep szpiku kostnego, reaktywne formy tlenu, stres oksydacyjny, synteza hemoglobiny, terapia genowa, zaburzenie równowagi
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba tay-sachsa – Etiologia i przyczyny

Choroba Tay-Sachsa to rzadka, autosomalnie recesywna lizosomalna choroba spichrzeniowa z grupy sfingolipidoz, wywołana mutacjami w genie HEXA na chromosomie 15q23, kodującym podjednostkę alfa enzymu beta-heksozaminidazy A (Hex-A). Niedobór lub brak aktywności Hex-A prowadzi do patologicznej akumulacji gangliozydu GM2 w neuronach mózgu i rdzenia kręgowego, co skutkuje neurodegeneracją, wakuolizacją cytoplazmy, utratą komórek Purkinjego oraz astrogliozą. Ponad 130 mutacji HEXA zostało zidentyfikowanych, w tym charakterystyczna insercja 4 par zasad w eksonie 11 u Żydów aszkenazyjskich. Poziom resztkowej aktywności enzymu koreluje z fenotypem klinicznym: całkowity brak lub <0,5% aktywności powoduje postać niemowlęcą, 0,5-2% postać młodzieńczą, a 2-10% postać późną (LOTS). Choroba występuje z częstością około 1:112 000 urodzeń, ale jest znacznie częstsza w populacjach wysokiego ryzyka, np. 1:3600 u Żydów aszkenazyjskich, gdzie nosicielstwo wynosi 1:27-30. Akumulacja GM2 wywołuje neuroinflammację poprzez aktywację mikrogleju, uwalnianie prozapalnych cytokin i infiltrację komórek jednojądrzastych, co nasila uszkodzenie neuronów.
astroglioza, badanie prenatalne, badanie przesiewowe, beta-heksozaminidaza A, choroba Tay-Sachsa, dziedziczenie autosomalne recesywne, efekt założyciela, enzymatyczna terapia zastępcza, gangliozydoza GM2, gangliozydy GM2, gen HEXA, komórki Purkinjego, metabolizm lipidów, neurodegeneracja, neuroinflammacja, niemowlęca postać choroby, nosicielstwo genu, ośrodkowy układ nerwowy, poradnictwo genetyczne, późna postać choroby, proces zapalny, siatkówka, terapia genowa, terapia redukcji substratu
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba niemanna-picka – Zapobieganie i profilaktyka

Choroba Niemanna-Picka jest dziedziczona autosomalnie recesywnie, co oznacza, że ryzyko urodzenia dziecka z chorobą wynosi 25% przy obojgu rodzicach będących nosicielami wadliwego genu. Kluczowym elementem profilaktyki jest poradnictwo genetyczne, które umożliwia ocenę ryzyka, omówienie dostępnych badań diagnostycznych oraz opcji profilaktycznych. Diagnostyka prenatalna, obejmująca biopsję kosmówki, amniocentezę oraz badania DNA płodu, pozwala na wczesne wykrycie choroby. Testy genetyczne są dostępne dla typów A, B oraz częściowo C, co umożliwia identyfikację nosicieli i świadome planowanie potomstwa. Badania przesiewowe noworodków, choć obecnie nieopłacalne ekonomicznie, mają potencjał do poprawy wyników leczenia, zwłaszcza w typach A i B, gdzie wczesne rozpoznanie może spowolnić progresję choroby i ograniczyć powikłania.
amniocenteza, badania prenatalne, badanie diagnostyczne, badanie nosicielstwa, badanie przesiewowe noworodków, biopsja kosmówki, choroba autosomalna recesywna, choroba Niemanna-Picka, choroba Niemanna-Picka typu C, defekt genetyczny, diagnoza choroby, dysfagia, dysfunkcja lizosomalna, dziedziczenie autosomalne recesywne, leczenie objawowe, lizosomalna choroba spichrzeniowa, N-acetylo-L-leucyna, nosiciel genu, objawy neurologiczne, poradnictwo genetyczne, powikłania zdrowotne, profilaktyka wtórna, progresja choroby, test DNA
Leksykon chorób i schorzeń
Alkaptonuria – Etiologia i przyczyny

Alkaptonuria (AKU) to rzadkie, autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne spowodowane mutacjami w genie HGD (3q21-q23), kodującym enzym homogentyzyno 1,2-dioksygenazę. Deficyt enzymu prowadzi do akumulacji kwasu homogentyzynowego (HGA) w organizmie, co skutkuje ochronozą – niebieskoczarnym przebarwieniem tkanek łącznych, zwłaszcza chrząstki i skóry, oraz artropatią ochronotyczną. Wykryto ponad 200 mutacji HGD, głównie missense, zlokalizowanych w eksonach 6, 8, 10 i 13, które wpływają na strukturę i funkcję enzymu. Wysokie stężenia HGA w moczu (kluczowy marker diagnostyczny) oraz odkładanie się pigmentu ochronotycznego prowadzą do uszkodzeń tkanek, zwapnień i zmian w układzie sercowo-naczyniowym, w tym zwapnienia zastawek serca. Częstość występowania AKU wynosi około 1:250 000–1 000 000, z wyższą zapadalnością w Słowacji i Dominikanie (1:19 000). Ochronoza może mieć także etiologię egzogenną, wywołaną przez leki (np. chinakryna) lub substancje chemiczne (fenol, hydrochinon).
alkaptonuria, aminotransferazy wątrobowe, artropatia ochronotyczna, degradacja tyrozyny, dziedziczenie autosomalne recesywne, fenyloalanina, gen HGD, homogentyzyno dioksygenaza, keratopatia rogówkowa, kwas homogentyzynowy, mutacja missense, nitisinon, ochronoza, pigment ochronotyczny, tkanka łączna, tyrozynemia, zaburzenie metaboliczne, zmętnienie rogówki
Leksykon chorób i schorzeń
Pierwotne stwardnienie boczne – Etiologia i przyczyny

Pierwotne stwardnienie boczne (PLS) to rzadka choroba neurodegeneracyjna charakteryzująca się selektywnym uszkodzeniem górnych neuronów ruchowych, prowadzącym do postępującego osłabienia mięśni, spastyczności i zaburzeń koordynacji ruchowej. Etiologia PLS jest heterogenna i obejmuje dwie główne formy: sporadyczną postać dorosłych, rozwijającą się zwykle między 40 a 60 rokiem życia, oraz dziedziczną postać młodzieńczą związaną z mutacjami w genie ALS2 (autosomalnie recesywna). W badaniu genetycznym 139 pacjentów z PLS wykazano obecność patogennych wariantów genów związanych z ALS-FTD (C9Orf72, TBK1), HSP (SPAST, SPG7) oraz genów nakładających się na ALS-HSP-Charcot-Marie-Tooth (NEFL, SPG11) u 7% pacjentów, co sugeruje istotny udział czynników genetycznych w patogenezie choroby. Czynniki środowiskowe, takie jak ekspozycja na neurotoksyny, infekcje wirusowe, urazy fizyczne, wstrząsy elektryczne oraz palenie tytoniu, również mogą modulować ryzyko rozwoju PLS.
ciałko Lewy’ego, czynnik środowiskowy, dolny neuron ruchowy, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczna parapareza spastyczna, górny neuron ruchowy, istota biała, kora ruchowa pierwotna, metal ciężki, młodzieńcze pierwotne stwardnienie boczne, neuron piramidowy, neuron ruchowy, pierwotne stwardnienie boczne, siateczka śródplazmatyczna, spastyczność, stwardnienie zanikowe boczne, substancja neurotoksyczna, transport wewnątrzkomórkowy, zanik mózgu, zespół paraneoplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Syringomyelia – Etiologia i przyczyny

Syringomyelia to rzadkie schorzenie neurologiczne charakteryzujące się powstawaniem jamy wypełnionej płynem (syrinx) w rdzeniu kręgowym, najczęściej związane z zaburzeniem przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR). Etiologia obejmuje formy wrodzone, takie jak malformacja Chiariego typu I (CM-I), występująca u 3-8/100 000 osób i odpowiadająca za 55-70% przypadków, oraz nabyte, wynikające z urazów rdzenia (5% po urazie), nowotworów (30% z guzem rdzenia), zapaleń opon, krwotoków czy powikłań pooperacyjnych. Patofizjologia opiera się na teoriach zaburzonej dynamiki PMR, tłoka móżdżkowego, wzrostu ciśnienia śródrdzeniowego, trakcji rdzenia oraz niewydolności żylnej. Czynniki ryzyka to predyspozycje genetyczne, wiek (25-40 lat), płeć męska oraz wcześniejsze urazy rdzenia. Około 22,7% pacjentów jest bezobjawowych, a skolioza występuje u 25-80% chorych. Średnica syrinx >5 mm i obrzęk rdzenia prognozują szybkie pogorszenie stanu.
dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, krwotok, malformacja Chiariego, malformacja Chiariego typu I, martwica, niedokrwienie, niewydolność żylna, nowotwór rdzenia kręgowego, obrzęk tkanki nerwowej, otwór wielki czaszki, patofizjologia, platybazja, płyn mózgowo-rdzeniowy, przepuklina migdałków móżdżku, rozszczep kręgosłupa, skolioza, syringomyelia, syrinx, tylna jama czaszki, uraz rdzenia kręgowego, wodogłowie, zakotwiczenie rdzenia kręgowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Leksykon chorób i schorzeń
Homocystynuria – Epidemiologia

Homocystynuria (HCU) to rzadka, autosomalnie recesywna choroba metaboliczna charakteryzująca się zaburzeniami metabolizmu homocysteiny, z częstością występowania różniącą się geograficznie i etnicznie. Najnowsze dane epidemiologiczne wskazują, że globalna częstość występowania HCU wynosi około 0,82-1,09 na 100 000 noworodków, z najwyższą częstością w Katarze (1:1 800) i najniższą w Japonii (1:1 000 000). W USA częstość występowania szacowana jest na około 1:10 000, co jest znacznie wyższą wartością niż wcześniejsze szacunki (1:100 000-200 000). Diagnostyka opiera się głównie na badaniach przesiewowych noworodków, które jednak wykazują ograniczoną czułość, szczególnie w wykrywaniu postaci reagujących na pirydoksynę. Zalecane jest stosowanie czteroetapowej strategii przesiewowej, obejmującej rewizję wartości odcięcia, łączenie markerów (Met/Phe), narzędzia poanalityczne CLIR oraz oznaczanie całkowitej homocysteiny, co może zmniejszyć liczbę fałszywie ujemnych wyników.
badania przesiewowe noworodków, częstość nosicielstwa, diagnostyka homocystynurii, diagnostyka prenatalna, dziedziczenie autosomalne recesywne, ektopia soczewki, enzymatyczna terapia zastępcza, heterozygota, hiperhomocysteinemia, homocysteina całkowita, homocystynuria, homocystynuria klasyczna, metabolizm homocysteiny, niepełnosprawność intelektualna, nosiciel heterozygotyczny, obciążenie chorobą, poradnictwo genetyczne, powikłania homocystynurii, witamina B6, wskaźnik śmiertelności, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór pseudocholinesterazy – Patofizjologia i mechanizm

Niedobór pseudocholinesterazy (butyrylcholinesterazy, BChE) to rzadkie zaburzenie enzymatyczne, które może mieć podłoże genetyczne (autosomalne recesywne mutacje w genie BCHE na chromosomie 3q26.1-26.20) lub nabyte, prowadząc do zmniejszonej lub całkowicie braku aktywności enzymu. Enzym ten metabolizuje estry choliny, w tym leki zwiotczające mięśnie (sukcynylocholina, miwakurium) oraz esterowe środki znieczulające miejscowo. W przypadku homozygotycznego niedoboru aktywność enzymu jest znacznie obniżona, co skutkuje przedłużonym blokiem nerwowo-mięśniowym trwającym od 2 do 8 godzin, natomiast heterozygoty wykazują około 30% wydłużenie czasu działania leków. Diagnostyka opiera się m.in. na ocenie liczby dibukainowej, która wskazuje na zygotyczność i genetyczne pochodzenie niedoboru. Nabyty niedobór może wynikać z chorób wątroby, nerek, niedożywienia, ciąży, czy stosowania leków takich jak inhibitory MAO, antydepresanty czy sterydy, które obniżają aktywność enzymu.
acetylocholinesteraza, butyrylcholinesteraza, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen BCHE, heterozygota, homozygota, inhibitor MAO, lek antycholinesterazowy, lek przeciwdepresyjny, lek zwiotczający mięśnie, liczba dibukainowa, niedobór pseudocholinesterazy, polimorfizm genetyczny, porażenie mięśni oddechowych, porażenie nerwowo-mięśniowe, receptor nikotynowy, sukcynylocholina, układ cholinergiczny, wentylacja mechaniczna, złącze nerwowo-mięśniowe
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Zapobieganie i profilaktyka

Niedobór dehydrogenazy acyl-CoA o łańcuchu średnim (MCAD deficiency) to autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne uniemożliwiające prawidłowy rozkład średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych, co prowadzi do ryzyka hipoglikemii i kryzysów metabolicznych. Wczesna diagnostyka, zwłaszcza przesiew noworodków za pomocą tandemowej spektrometrii mas (MS/MS), jest kluczowa i pozwala na wdrożenie profilaktyki zmniejszającej śmiertelność i powikłania. Złotym standardem diagnostycznym jest pomiar aktywności enzymu MCAD z fenylopropionylokoenzymem A jako substratem. Profilaktyka obejmuje unikanie głodzenia dłuższego niż 4-5 godzin u niemowląt poniżej 6 miesiąca życia, stopniowo wydłużając ten czas do maksymalnie 12 godzin u dorosłych, oraz dietę bogatą w węglowodany złożone i ubogą w tłuszcze średniołańcuchowe, z wykluczeniem oleju kokosowego. W sytuacjach zwiększonego ryzyka, takich jak infekcje, stres czy zabiegi chirurgiczne, zaleca się zwiększenie podaży węglowodanów i intensywne monitorowanie glikemii, w tym podawanie dożylne glukozy, jeśli konieczne.
badania przesiewowe noworodków, dziedziczenie autosomalne recesywne, enzym MCAD, fenylomaślan sodu, gen ACADM, glikemia, glukoza dożylna, katabolizm, kryzys metaboliczny, L-karnityna, niedobór dehydrogenazy acyl-CoA, niedobór MCAD, olej kokosowy, poradnictwo genetyczne, specjalista chorób metabolicznych, średniołańcuchowe kwasy tłuszczowe, tandemowa spektrometria mas, triheptanoina, utlenianie kwasów tłuszczowych, węglowodany złożone, wolna karnityna, zaburzenie metaboliczne
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ehlersa-danlosa – Etiologia i przyczyny

Zespół Ehlersa-Danlosa (ZED) to heterogenna grupa dziedzicznych zaburzeń tkanki łącznej, wynikających z mutacji w co najmniej 20 genach kodujących kolagen i białka z nim związane, takich jak COL1A1, COL3A1, COL5A1, COL5A2, TNXB, PLOD1, FKBP14, ADAMTS2, C1R i C1S. Patogeneza opiera się na defektach struktury, produkcji i przetwarzania kolagenu, co prowadzi do osłabienia skóry, stawów i naczyń krwionośnych. Wzorce dziedziczenia są zróżnicowane: dominujące autosomalne w typach klasycznym, naczyniowym, artrochalazji, periodontalnym i hipermobilnym (z 50% ryzykiem przekazania mutacji), oraz recesywne autosomalne w typach klasycznym podobnym, dermatosparaxis, kifoskoliotycznym i innych. Naczyniowy ZED, związany z mutacjami COL3A1, cechuje się wysokim ryzykiem pęknięć naczyń i narządów, a około 50% przypadków to mutacje de novo. Hipermobilny ZED, najczęstszy podtyp, ma nieznane podłoże genetyczne, diagnozowany jest klinicznie, a badania genetyczne, takie jak projekt HEDGE, mają na celu identyfikację jego przyczyn.
białko macierzy pozakomórkowej, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa, kolagen, kolagen typu III, kryterium diagnostyczne, mechanizm patogenetyczny, metaloproteinaza macierzy 2, mutacja de novo, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, poradnictwo genetyczne, szlak dopełniacza, terapia celowana, zaburzenie dziedziczne, zaburzenie tkanki łącznej, zespół Ehlersa-Danlosa
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór pseudocholinesterazy – Diagnostyka i diagnoza

Niedobór pseudocholinesterazy (butyrylocholinesterazy) to rzadka, dziedziczna lub nabyta choroba charakteryzująca się obniżoną aktywnością enzymu produkowanego przez wątrobę, co skutkuje zwiększoną wrażliwością na depolaryzujące i niedepolaryzujące środki zwiotczające mięśnie z grupy estrów choliny, takie jak sukcynylocholina i miwakurium. Klinicznie objawia się przedłużonym blokiem nerwowo-mięśniowym po standardowych dawkach tych leków, co manifestuje się trudnościami w odzyskaniu kontroli mięśniowej i samodzielnym oddychaniu po znieczuleniu. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu aktywności pseudocholinesterazy w osoczu (norma 3200-7600 IU/L), teście inhibicji dibukainy (DN: 80% norma, 50-60% heterozygoty, 20-30% homozygoty) oraz badaniach genetycznych identyfikujących mutacje w genie BCHE. Testy te pozwalają na potwierdzenie rozpoznania i określenie wariantu genetycznego, co jest kluczowe dla planowania dalszego postępowania anestezjologicznego i poradnictwa rodzinnego.
amplifikacja PCR, badanie genetyczne, blokada nerwowo-mięśniowa, dziedziczenie autosomalne recesywne, ester choliny, hipermagnezemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, metoda spektrofotometryczna, miastenia, miwakurium, mutacja genu, niedobór butyrylocholinesterazy, niedobór pseudocholinesterazy, porażenie nerwowo-mięśniowe, przełom cholinergiczny, sekwencjonowanie genu, środek zwiotczający mięśnie, stymulator nerwów obwodowych, sukcynylocholina, zespół miasteniczny, znieczulenie ogólne
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór pseudocholinesterazy – Epidemiologia

Niedobór pseudocholinesterazy (butyrylcholinesterazy) jest rzadkim zaburzeniem o dziedziczeniu autosomalnym recesywnym, występującym z częstością około 1:3200 do 1:5000 w populacji ogólnej, z wyższą częstością u homozygot (1:2000–1:5000) i heterozygot (1:500). W populacjach kaukaskich i amerykańskich ciężka postać niedoboru, prowadząca do przedłużonego paraliżu trwającego ponad 1 godzinę, występuje u około 1 na 100 000 osób, natomiast częściowy niedobór enzymu dotyczy 3,4-4% populacji kaukaskiej, skutkując bezdechem trwającym od 5 minut do 1 godziny. Zaburzenie jest częstsze u mężczyzn (stosunek 2:1) i wykazuje zróżnicowanie etniczne, z najwyższą częstością wśród mężczyzn rasy kaukaskiej, Żydów perskich oraz rdzennych mieszkańców Alaski. Szczególnie wysoka częstość homozygotycznych mutacji (do 4%) została odnotowana w społeczności Arya Vysya w Indiach, co stanowi istotny czynnik ryzyka w tych populacjach.
bezdech, butyrylcholinesteraza, choroba tkanki łącznej, diagnostyka różnicowa, dziedziczenie autosomalne recesywne, ekstubacja, hemodializa, heterozygota, hipertermia złośliwa, homozygota, intubacja dotchawicza, miwakurium, niedobór pseudocholinesterazy, niedoczynność tarczycy, okres poporodowy, powikłania oddechowe, przedłużony paraliż, sukcynylocholina, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon chorób i schorzeń
Kwasica izowalerianowa – Etiologia i przyczyny

Kwasica izowalerianowa (IVA) to rzadkie, autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne spowodowane mutacjami w genie IVD, prowadzące do niedoboru enzymu dehydrogenazy izowalerylo-CoA. Skutkuje to zaburzeniem metabolizmu leucyny i akumulacją toksycznych metabolitów, takich jak kwas izowalerianowy, kwas 3-hydroksyizowalerianowy, izowalerylokarnityna (C5) oraz izowaleryloglicyna (IVG), które wykazują działanie neurotoksyczne. Choroba manifestuje się w różnych fenotypach: ostrej postaci noworodkowej z ciężką kwasicą metaboliczną, encefalopatią, leukopenią, neutropenią i trombocytopenią, przewlekłej postaci przerywanej z napadowymi epizodami dekompensacji metabolicznej oraz łagodnej, często bezobjawowej formie wykrywanej w badaniach przesiewowych noworodków. Częstość występowania IVA wynosi około 1:230 000 urodzeń w USA, z różnicami regionalnymi (np. 1:62 500 w Niemczech). Diagnostyka opiera się na podwyższonym poziomie C5-karnityny w surowicy oraz obecności charakterystycznych metabolitów w moczu, potwierdzana badaniami molekularnymi genu IVD. Wczesne rozpoznanie i leczenie, zwłaszcza dzięki badaniom przesiewowym noworodków, znacząco poprawiają rokowanie i zmniejszają ryzyko uszkodzenia mózgu.
badania przesiewowe noworodków, dehydrogenaza izowalerylo-CoA, dekompensacja metaboliczna, dziedziczenie autosomalne recesywne, encefalopatia, gen IVD, hiperamonemia, hipoglikemia, izowalerylo-glicyna, izowaleryloglicyna, izowalerylokarnityna, kryzys metaboliczny, kwas 3-hydroksyizowalerianowy, kwas izowalerianowy, kwasica izowalerianowa, kwasica metaboliczna, kwasy organiczne w moczu, leucyna, leukopenia, neutropenia, spektrometria masowa, stres kataboliczny, stres oksydacyjny, supresja szpiku kostnego, terapia genowa, trombocytopenia, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon chorób i schorzeń
Rodzinna polipowatość gruczolakowata – Etiologia i przyczyny

Rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP) to autosomalnie dominowane schorzenie spowodowane mutacjami w genie supresorowym APC (5q21-q22), prowadzące do rozwoju setek do tysięcy polipów gruczolakowych w jelicie grubym i odbytnicy, zwykle manifestujących się w okresie dojrzewania. Mutacje, najczęściej delecje w kodonach 1309 (10% pacjentów) i 1061 (5%), powodują powstanie niefunkcjonalnego białka APC, co skutkuje deregulacją szlaku Wnt i akumulacją β-kateniny, prowadząc do niekontrolowanej proliferacji komórek. Fenotyp kliniczny FAP zależy od lokalizacji mutacji w genie APC, z cięższymi postaciami związanymi z mutacjami w eksonie 15 (kodony 1250-1464). Oprócz klasycznej FAP, wyróżnia się łagodną postać (AFAP), zespół Gardnera i Turcota, a także polipowatość związaną z mutacjami w innych genach (MUTYH, NTHL1, MSH3, POLE, POLD1). Ryzyko rozwoju raka jelita grubego u pacjentów z klasyczną FAP jest bliskie 100%, zwykle przed 40. rokiem życia, co wymaga wczesnej diagnostyki i interwencji chirurgicznej.
badanie genetyczne, działanie profilaktyczne, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen APC, hepatoblastoma, inhibitor cyklooksygenazy-2, łagodna postać FAP, mutacja de novo, mutacja genu APC, mutacja nonsensowna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, penetracja genu, polimeraza DNA, polip dwunastnicy, polip gruczolakowy, poradnictwo genetyczne, profilaktyczna kolektomia, rdzeniak, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sekwencja gruczolak-rak, sekwencjonowanie nowej generacji, szlak sygnałowy Wnt, wątrobiak zarodkowy, zespół polipowatości związanej z MUTYH
Leksykon chorób i schorzeń
Trimetyloaminuria (zespół zapachu rybnego) – Diagnostyka i diagnoza

Trimetyloaminuria (TMAU) to rzadkie, autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne spowodowane mutacjami w genie FMO3, prowadzące do defektu enzymu monooksygenazy flawinowej 3 i nieprawidłowego metabolizmu trimetyloaminy (TMA). Klinicznie objawia się charakterystycznym, nieprzyjemnym zapachem ciała przypominającym gnijące ryby. Diagnostyka opiera się na ocenie stosunku TMA do N-tlenku trimetyloaminy (TMAO) w moczu, gdzie u pacjentów z TMAU współczynnik utleniania TMAO/(TMAO+TMA) x 100% jest < 25%, podczas gdy u zdrowych osób wynosi > 80-92%. Testy diagnostyczne obejmują obciążenie rybą (300 g), choliną lub trimetyloaminą (600 mg u dorosłych) z późniejszą analizą moczu w okresie 2-12 godzin. Metody analityczne stosowane do pomiaru TMA i TMAO to m.in. spektroskopia 1H NMR, chromatografia gazowa oraz spektrometria mas z jonizacją elektrosprejową i MALDI-TOF. Badania genetyczne są zalecane u pacjentów z wydalaniem > 10% TMA w postaci wolnej aminy, choć w ciężkich przypadkach klinicznych ich wartość diagnostyczna może być ograniczona.
badanie genetyczne, bakteryjna waginoza, bromhidroza, choroba przyzębia, choroby metaboliczne, chromatografia gazowa, dziedziczenie autosomalne recesywne, heterozygotyczna mutacja, metabolizm trimetyloaminy, monooksygenaza zawierająca flawinę 3, N-tlenek trimetyloaminy, nieprzyjemny zapach ciała, tandemowa spektrometria mas, test obciążenia trimetyloaminą, trimetyloamina, trimetyloaminuria, zakażenie układu moczowego, zespół zapachu rybnego
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór dehydrogenazy acylo-coa średniołańcuchowej – Etiologia i przyczyny

Niedobór dehydrogenazy acylo-CoA średniołańcuchowej (MCADD) jest autosomalnie recesywnym zaburzeniem metabolicznym spowodowanym mutacjami w genie ACADM na chromosomie 1p31, prowadzącym do deficytu enzymu MCAD niezbędnego w β-oksydacji średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych (C6-C10). Najczęstszą mutacją jest c.985A>G (p.Lys304Glu), obecna u około 80% pacjentów homozygotycznych, skutkująca całkowitą utratą funkcji enzymu. Patofizjologia MCADD obejmuje niemożność prawidłowego przekształcania kwasów tłuszczowych do acetylo-CoA, co prowadzi do hipoglikemii, hipoketonurii oraz akumulacji toksycznych kwasów dikarboksylowych (C6-C12), w tym kwasu oktanowego (C8), który jest mitochondrialną toksyną. Klinicznie choroba manifestuje się w okresie niemowlęcym lub później, szczególnie podczas głodzenia, infekcji czy stresu metabolicznego, powodując ryzyko ciężkiej dekompensacji metabolicznej, encefalopatii i niewydolności wielonarządowej. Diagnostyka opiera się na badaniach przesiewowych noworodków, które wykrywają podwyższone poziomy oktanoilokarnityny, a leczenie polega na unikaniu głodzenia i monitorowaniu stanu metabolicznego pacjenta.
badania przesiewowe noworodków, beta-oksydacja kwasów tłuszczowych, cykl Krebsa, dekompensacja metaboliczna, drgawki, dziedziczenie autosomalne recesywne, encefalopatia, gen ACADM, glukoneogeneza, gorączka, heterogenność fenotypowa, hipoglikemia, karboksylaza pirogronianowa, ketogeneza, kwasy dikarboksylowe, mutacja c.985A>G, niedobór dehydrogenazy acylo-CoA średniołańcuchowej, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nosiciel genu, poradnictwo genetyczne, średniołańcuchowe kwasy tłuszczowe, synteza ATP, toksyna mitochondrialna, uszkodzenie mózgu, wstrząs, wymioty i biegunka, zaburzenie oksydacji kwasów tłuszczowych
Leksykon chorób i schorzeń
Karłowatość – Etiologia i przyczyny

Karłowatość definiuje się jako wzrost dorosłego poniżej 147 cm, wynikający z licznych przyczyn genetycznych i medycznych. Najczęstszą etiologią są dysplazje szkieletowe, zwłaszcza achondroplazja, stanowiąca około 70% przypadków, spowodowana mutacją w genie FGFR3 na chromosomie 4. Dziedziczenie achondroplazji jest autosomalne dominujące, z 80% przypadków wynikających z mutacji de novo, szczególnie u ojców powyżej 50 roku życia (ryzyko 1:1875 vs. 1:15000 w populacji ogólnej). Inne dysplazje szkieletowe oraz zaburzenia hormonalne, takie jak niedobór hormonu wzrostu (GHD) czy karłowatość przysadkowa, prowadzą do proporcjonalnej lub nieproporcjonalnej niskorosłości. Ponadto, zespoły genetyczne (np. zespół Turnera, Downa, Noonana) oraz czynniki środowiskowe, w tym niedożywienie i przewlekłe choroby, również przyczyniają się do zahamowania wzrostu.
achondroplazja, choroba trzewna, choroba zapalna jelit, dysplazja diastroficzna, dysplazja szkieletowa, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen DNMT3A, gen FGFR3, guz przysadki mózgowej, hipochondroplazja, hipogonadyzm hipogonadotropowy, karłowatość, karłowatość nieproporcjonalna, karłowatość pierwotna, karłowatość proporcjonalna, karłowatość przysadkowa, konstytucjonalne opóźnienie wzrostu, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niedobór genu SHOX, niedobór hormonu wzrostu, niedoczynność tarczycy, niewrażliwość na hormon wzrostu, oś GH-IGF-1, przewlekła choroba nerek, pseudoachondroplazja, receptor czynnika wzrostu fibroblastów, zespół Cushinga, zespół Downa, zespół Noonana, zespół Russella-Silvera, zespół Turnera