spastyczność mięśniowa

Spastyczność mięśniowa to zaburzenie motoryczne charakteryzujące się wzmożonym napięciem mięśniowym, które zwiększa się proporcjonalnie do szybkości rozciągania mięśnia. Jest wynikiem uszkodzenia górnego neuronu ruchowego i przejawia się wzmożonym odruchem na rozciąganie oraz zwiększonym napięciem mięśniowym.

Patofizjologicznie spastyczność wynika z zaburzenia równowagi między pobudzającymi i hamującymi impulsami nerwowymi docierającymi do alfa-motoneuronów w rdzeniu kręgowym. Prowadzi to do nadmiernej pobudliwości odruchów rozciągowych i wzmożonej aktywności mięśniowej. Najczęstsze przyczyny obejmują udar mózgu, stwardnienie rozsiane, mózgowe porażenie dziecięce, uraz rdzenia kręgowego oraz urazy czaszkowo-mózgowe.

Diagnostyka spastyczności opiera się na badaniu neurologicznym z oceną napięcia mięśniowego (skala Ashwortha lub zmodyfikowana skala Ashwortha), badaniu odruchów oraz ocenie funkcjonalnej pacjenta. Leczenie ma charakter wielokierunkowy i obejmuje fizjoterapię, farmakoterapię (baklofen, tyzanidyna, dantrolen, benzodiazepiny), lokalne iniekcje toksyny botulinowej oraz w wybranych przypadkach interwencje chirurgiczne.

Właściwe postępowanie terapeutyczne w spastyczności mięśniowej powinno być zindywidualizowane i ukierunkowane nie tylko na redukcję wzmożonego napięcia mięśniowego, ale przede wszystkim na poprawę funkcji, zapobieganie przykurczom i deformacjom oraz zmniejszenie bólu towarzyszącego spastyczności. Wczesne i kompleksowe leczenie wpływa znacząco na jakość życia pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl