przeszczep szpiku kostnego
Przeszczep szpiku kostnego (przeszczepienie komórek krwiotwórczych) to procedura medyczna polegająca na zastąpieniu nieprawidłowego lub uszkodzonego szpiku kostnego pacjenta zdrowym szpikiem. Procedura ta jest stosowana w leczeniu wielu chorób hematologicznych, w tym białaczek, chłoniaków, szpiczaka mnogiego oraz niektórych zaburzeń genetycznych i immunologicznych.
Wyróżnia się trzy główne rodzaje przeszczepień: autologiczne (z własnych komórek pacjenta), allogeniczne (od zgodnego dawcy spokrewnionego lub niespokrewnionego) oraz syngeniczne (od identycznego bliźniaka). Komórki macierzyste do przeszczepu mogą być pozyskiwane bezpośrednio ze szpiku kostnego, z krwi obwodowej po stymulacji czynnikami wzrostu lub z krwi pępowinowej.
Przed przeszczepieniem pacjent przechodzi kondycjonowanie, czyli przygotowanie organizmu poprzez chemioterapię i/lub radioterapię, co ma na celu zniszczenie chorobowych komórek oraz stworzenie miejsca dla nowych komórek krwiotwórczych. Po przeszczepieniu kluczowy jest okres regeneracji, podczas którego istnieje zwiększone ryzyko infekcji, reakcji przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD) oraz innych powikłań.
Postęp w dziedzinie przeszczepień szpiku kostnego obejmuje udoskonalenie metod doboru dawców (typowanie HLA), rozwój nowych protokołów kondycjonowania o zredukowanej intensywności oraz lepsze strategie profilaktyki i leczenia powikłań, co przyczynia się do poprawy skuteczności i bezpieczeństwa tej procedury.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Caspofungin Fresenius Kabi 50 mg
Caspofungin Fresenius Kabi to lek przeciwgrzybiczy dostępny w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierający kaspofunginę w dawkach 50 mg (5,2 mg/ml) oraz 70 mg (7,2 mg/ml). Preparat wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko patogenom grzybiczym, zwłaszcza Candida i Aspergillus. Wskazania do stosowania obejmują leczenie inwazyjnej kandydozy u pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży, inwazyjnej aspergilozy w przypadku oporności lub nietolerancji na amfoterycynę B i itrakonazol, a także leczenie empiryczne u pacjentów z gorączkową neutropenią i podejrzeniem zakażenia grzybiczego. Wczesne wdrożenie terapii kaspofunginą jest kluczowe ze względu na wysoką śmiertelność inwazyjnych zakażeń grzybiczych.
amfoterycyna B, aspergiloza inwazyjna, chemioterapia, drożdżaki Candida, immunosupresja, infuzja dożylna, interakcje lekowe, inwazyjne zakażenie grzybicze, itrakonazol, kandydemia, kandydoza inwazyjna, kaspofungina, leczenie empiryczne, lek przeciwgrzybiczny, neutropenia, nietolerancja leku, oddział intensywnej terapii, oporność na leczenie, pacjent hematologiczny, pacjent onkologiczny, patogen grzybiczny, przeszczep narządu, przeszczep szpiku kostnego, ropień, roztwór do infuzji, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Przedawkowanie – Carboplatin Kabi 10 mg/ml
Przedawkowanie karboplatyny, stosowanej dożylnie w dawkach do 1600 mg/m² powierzchni ciała, prowadzi do poważnych, zagrażających życiu powikłań hematologicznych, takich jak granulocytopenia, małopłytkowość oraz niedokrwistość. Nadir parametrów morfologicznych krwi występuje między 9. a 25. dniem (mediana 12-17 dni) po przedawkowaniu, z powrotem liczby granulocytów do ≥500/μL po medianie 11 dni oraz płytek krwi do ≥25 000/μL po medianie 7 dni. Ponadto obserwuje się nefrotoksyczność z redukcją GFR nawet o 50%, neurotoksyczność manifestującą się neuropatią obwodową, ototoksyczność (zwykle odwracalną), a także rzadziej utratę wzroku przy dawkach przekraczających zalecenia terapeutyczne. Dodatkowo mogą wystąpić hiperbilirubinemia, zapalenie błon śluzowych, objawy żołądkowo-jelitowe, bóle głowy, rumień skórny oraz ciężkie zakażenia wtórne do mielosupresji.
badanie morfologiczne, badanie morfologiczne krwi, głęboka neutropenia, granulocytopenia, hiperbilirubinemia, immunosupresja, karboplatyna, koncentrat płytkowy, leczenie przeciwwymiotne, małopłytkowość, mielosupresja, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedokrwistość, ototoksyczność, profilaktyka zakażeń, przedawkowanie karboplatyny, przeszczep szpiku kostnego, rumień, terapia hematologiczna, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zapalenie błon śluzowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AmBisome liposomal 50 mg
AmBisome liposomal 50 mg to postać amfoterycyny B w liposomach, dostępna jako proszek do sporządzania dyspersji do infuzji, zawierająca 50 mg substancji czynnej na fiolkę, z końcowym stężeniem 4 mg/ml po rozpuszczeniu. Farmakokinetyka AmBisome różni się istotnie od konwencjonalnej amfoterycyny B, wykazując wyższe maksymalne stężenia w osoczu (Cmax od 7,3 do 83,7 µg/ml) oraz większą biodostępność (AUC0-24 od 27 do 555 µg·h/ml). Okres półtrwania wynosi od 6,3 do 10,7 godzin, a klirens waha się między 11 a 51 ml/h/kg masy ciała. Lek charakteryzuje się szybkim osiąganiem stanu stacjonarnego (około 4 dni) oraz nieliniową farmakokinetyką, co jest związane z wysyceniem klirensu siateczkowo-śródbłonkowego. Objętość dystrybucji (0,10–0,44 l/kg mc.) wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek, co jest korzystne w leczeniu zakażeń narządowych i układowych.
AmBisome liposomal, amfoterycyna B w liposomach, AUC, biodostępność, dyspersja do infuzji, faza eliminacji, hemodializa, infuzja dożylna, nefrotoksyczność, neutropenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep szpiku kostnego, stan stacjonarny, stężenie w osoczu - Leksykon chorób i schorzeń
Chemo brain – Etiologia i przyczyny
„Chemo brain” to zespół zaburzeń poznawczych występujących u pacjentów onkologicznych podczas lub po leczeniu przeciwnowotworowym, w tym chemioterapii, radioterapii, terapii hormonalnej, immunoterapii oraz terapii celowanej. Etiologia jest wieloczynnikowa i obejmuje uszkodzenia DNA, stres oksydacyjny, neurozapalne aktywacje mikrogleju i astrocytów, zaburzenia proliferacji i różnicowania komórek w istocie białej mózgu oraz dysfunkcję sprzężenia nerwowo-naczyniowego (NVC). Szczególnie chemioterapia, zwłaszcza leki takie jak cisplatyna, metotreksat i doksorubicyna, indukuje stres oksydacyjny i apoptozę, co prowadzi do deficytów funkcji poznawczych. Badania obrazowe (fMRI, EEG) wykazały zmiany w aktywności mózgu, zwłaszcza w hipokampie i korze przedczołowej, co koreluje z objawami poznawczymi. Czynniki ryzyka obejmują wiek, predyspozycje genetyczne (np. allel APOE-e4), choroby współistniejące, intensywność terapii oraz wcześniejsze urazy mózgu. Warto podkreślić, że zaburzenia poznawcze mogą występować także przed leczeniem, związane z samą chorobą nowotworową i stanem zapalnym.
Psychologiczne aspekty, takie jak stres, lęk, depresja i zmęczenie, również wpływają na nasilenie „chemo brain”. Dodatkowo, leki wspomagające (np. sterydy, benzodiazepiny), anemia, zaburzenia snu i niedobory witamin (D, B12) mogą pogarszać funkcje poznawcze. Obecne badania skupiają się na identyfikacji mechanizmów molekularnych i komórkowych, które umożliwią opracowanie terapii zapobiegających lub łagodzących objawy. Przykładowo, leki modulujące receptor S1PR1 wykazały skuteczność w modelach zwierzęcych w redukcji uszkodzeń wywołanych przez cisplatynę. Zrozumienie złożonych mechanizmów „chemo brain” jest kluczowe dla opracowania spersonalizowanych strategii terapeutycznych, które pozwolą na zachowanie funkcji poznawczych u pacjentów onkologicznych podczas i po leczeniu. Nasilenie i czas trwania zaburzeń poznawczych są zmienne, a u części pacjentów objawy mogą utrzymywać się przez wiele miesięcy lub dłużej.
adriamycyna, apoptoza, astrocyt, chemo brain, choroba Alzheimera, cisplatyna, doksorubicyna, elektroencefalografia, funkcjonalny rezonans magnetyczny, hipokamp, immunoterapia, komórki progenitorowe nerwowe, kora przedczołowa, metotreksat, mikroglej, neuroinflammacja, osłonka mielinowa, przeszczep szpiku kostnego, radioterapia, reaktywne formy tlenu, sprzężenie nerwowo-naczyniowe, stan zapalny mózgu, stres oksydacyjny, terapia celowana, terapia hormonalna, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Enterol 250 mg
Preparat Saccharomyces boulardii CNCM I-745 (Enterol 250 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (32,5 mg/saszetka), fruktozę (471,9 mg/saszetka) oraz sorbitol (0,10 mg/saszetka). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest obecność cewnika do żyły centralnej, ze względu na wysokie ryzyko fungemii i powikłań grzybiczych. Preparatu nie należy stosować u pacjentów w stanie krytycznym oraz u osób z istotnym upośledzeniem odporności, takich jak pacjenci z pierwotnym niedoborem odporności, poddawani intensywnej chemioterapii, biorcy przeszczepów narządowych na lekach immunosupresyjnych, chorzy na AIDS z głębokim niedoborem odporności oraz po przeszczepie szpiku kostnego, ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju fungemii.
cewnik do żyły centralnej, fungemia, hipotensja, intensywna chemioterapia, lek immunosupresyjny, nietolerancja fruktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność wielonarządowa, oddział intensywnej terapii, pierwotny niedobór odporności, przeszczep szpiku kostnego, Saccharomyces boulardii, stan krytyczny pacjenta, translokacja drożdżaków, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Przedawkowanie – Carbomedac 10 mg/ml
Przedawkowanie karboplatyny, stosowanej dożylnie w dawkach sięgających 1600 mg/m², wiąże się z poważnymi, zagrażającymi życiu powikłaniami hematologicznymi, takimi jak granulocytopenia, małopłytkowość oraz niedokrwistość. Nadir parametrów hematologicznych występuje między 9 a 25 dniem po podaniu (mediana 12-17 dni), z powrotem granulocytów do ≥500/mikrolitr po 8-14 dniach (mediana 11 dni) oraz płytek krwi do ≥25 000/mikrolitr po 3-8 dniach (mediana 7 dni). Ponadto, przedawkowanie może prowadzić do nefrotoksyczności (obniżenie przesączania kłębuszkowego nawet o 50%), neurotoksyczności (neuropatia obwodowa), ototoksyczności (zazwyczaj przemijającej), a także poważnych zaburzeń widzenia, w tym ryzyka utraty wzroku przy dawkach znacznie przekraczających zalecane. Dodatkowo obserwuje się hiperbilirubinemię, zapalenie błon śluzowych, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bóle głowy, rumień oraz zwiększone ryzyko ciężkich zakażeń związanych z immunosupresją.
działania hematologiczne, granulocytopenia, hamowanie szpiku kostnego, hiperbilirubinemia, immunosupresja, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, koncentrat krwinek czerwonych, koncentrat krwinek płytkowych, leczenie przeciwwymiotne, małopłytkowość, mielosupresja, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedokrwistość, objawy hematologiczne, obniżenie hemoglobiny, ototoksyczność, podwyższenie bilirubiny, przedawkowanie karboplatyny, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep szpiku kostnego, przetoczenie składników krwi, reakcja toksyczna, spadek płytek krwi, uszkodzenie narządu słuchu, uszkodzenie układu nerwowego, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błon śluzowych - Leksykon chorób i schorzeń
Pediatryczne zaburzenia białych krwinek – Patofizjologia i mechanizm
Pediatryczne zaburzenia białych krwinek obejmują leukopenię i leukocytozę, które wpływają na odporność dziecka. Neutropenia definiowana jest jako ANC poniżej 1500/μL u dzieci powyżej 1 miesiąca życia (powyżej 10. roku życia granica to 1800/μL) i dzieli się na ciężką (ANC <500/μL), umiarkowaną (500-1000/μL) i łagodną (1000-1500/μL). Przyczyny neutropenii to m.in. niewystarczająca granulopoeza (np. anemia aplastyczna, zespół Kostmanna), przyspieszone niszczenie neutrofilów (np. toczeń rumieniowaty, splenomegalia) oraz toksyczność lekowa. Autoimmunologiczna neutropenia najczęściej występuje u niemowląt 7-9 miesięcy. Leukocytoza, zwłaszcza neutrofilowa, jest często reakcją na infekcje bakteryjne (np. Staphylococci) i charakteryzuje się leukocytozą z przesunięciem w lewo oraz obecnością ziarnistości toksycznych i ciałek Döhlego. Limfocytoza i eozynofilia mają swoje specyficzne mechanizmy patogenetyczne, związane m.in. z infekcjami i reakcjami alergicznymi.
anemia aplastyczna, anemia megaloblastyczna, autoimmunologiczna neutropenia, autoimmunologiczny zespół limfoproliferacyjny, bezwzględna liczba neutrofilów, biała krwinka, ciężka wrodzona neutropenia, ciężki złożony niedobór odporności, cykliczna neutropenia, eozynofilia, granulocytarny czynnik stymulujący kolonie, hemofagocytoza, leukocyt, leukocytoza, leukopenia, limfocytoza, limfohistiocytoza hemofagocytarna, monosomia 7, neutrofilia, neutrofilowa leukocytoza, neutropenia, niedobór adhezji leukocytów, niedobór mieloperoksydazy, ostra białaczka szpikowa, pierwotny niedobór odporności, pospolity zmienny niedobór odporności, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła choroba ziarniniakowa, splenomegalia, toczeń rumieniowaty układowy, wielolekowa oporność, zespół Chediaka-Higashiego, zespół Downa, zespół Kostmanna, zespół Li-Fraumeni, zespół mielodysplastyczny, zespół Wiskotta-Aldricha - Leksykon chorób i schorzeń
Pneumonitis – Etiologia i przyczyny
Pneumonitis to nieinfekcyjne zapalenie tkanki płucnej, wynikające z nadmiernej reakcji immunologicznej na różnorodne czynniki drażniące, takie jak alergeny środowiskowe (pleśnie, bakterie, białka zwierzęce i roślinne), leki (m.in. chemioterapeutyki, amiodaron, sulfonamidy), radioterapia klatki piersiowej oraz aspiracja treści żołądkowej. Patofizjologia obejmuje reakcję nadwrażliwości typu III, z udziałem limfocytów i kompleksów immunologicznych, prowadzącą do zapalenia pęcherzyków płucnych i utrudnienia wymiany gazowej. Pneumonitis może mieć przebieg ostry lub przewlekły, a przewlekła ekspozycja na czynniki drażniące sprzyja rozwojowi nieodwracalnego włóknienia płuc. Ryzyko zachorowania zwiększają predyspozycje genetyczne (polimorfizmy MHC klasy II), wiek (50-55 lat), płeć żeńska, palenie tytoniu oraz współistniejące choroby autoimmunologiczne, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów czy twardzina układowa.
aspiracyjne zapalenie płuc, białko zwierzęce, główny układ zgodności tkankowej, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnowotworowy, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie płucne, niewydolność oddechowa, pęcherzyk płucny, pleśń, płuco farmera, pneumonia, pneumonitis, przeszczep szpiku kostnego, reumatoidalne zapalenie stawów, tlenoterapia, twardzina układowa, włóknienie płuc, zapalenie płuc z nadwrażliwości, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wielomięśniowe, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Żółta febra – Zapobieganie i profilaktyka
Żółta febra to wirusowa choroba przenoszona przez zakażone komary, dla której nie istnieje leczenie przyczynowe, dlatego profilaktyka opiera się głównie na szczepieniach i unikaniu ukąszeń. Szczepionka Stamaril, zawierająca żywy atenuowany wirus, zapewnia długotrwałą ochronę – pojedyncza dawka chroni 80-100% osób po 10 dniach i ponad 99% po 30 dniach, a według aktualnych wytycznych ochrona utrzymuje się dożywotnio u większości zaszczepionych. Szczepienie jest zalecane dla osób ≥9 miesięcy podróżujących lub mieszkających w obszarach endemicznych Afryki i Ameryki Południowej, pracowników laboratoriów oraz podróżnych wymagających certyfikatu szczepienia. Dawkę przypominającą po 10 latach lub dodatkową przed podróżą zaleca się u wybranych grup wysokiego ryzyka, m.in. osób z HIV, kobiet w ciąży podczas pierwszej dawki, czy pacjentów po przeszczepie szpiku. Przeciwwskazania obejmują m.in. dzieci <6 miesięcy, osoby z niedoborami odporności, alergią na białka jaja, nowotworami złośliwymi oraz objawowym zakażeniem HIV.
chemioterapia, choroba wirusowa, cykl transmisji, larwicyd, lek przeciwbólowy, liczba CD4, niedobór odporności, nowotwór złośliwy, obszar endemiczny, odzież ochronna, przeszczep szpiku kostnego, reakcja alergiczna, repelent DEET, repelent na komary, sofosbuwir, szczepienie ochronne, terapia immunomodulująca, terapia immunosupresyjna, wirus żółtej febry, zakażenie HIV, żółta febra, żółta gorączka, żywy atenuowany wirus - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba sierpowatokrwinkowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba sierpowatokrwinkowa (SCD) to najczęstsze dziedziczne zaburzenie hematologiczne, wynikające z mutacji genu hemoglobiny, prowadzące do produkcji hemoglobiny S i deformacji erytrocytów w kształt sierpa. Patofizjologia obejmuje polimeryzację hemoglobiny S przy obniżonym poziomie tlenu, co skutkuje mikrookluzją naczyń, przewlekłą hemolizą i niedokrwistością (okres półtrwania erytrocytów 10-20 dni vs. 120 dni normalnie). Objawy kliniczne to nawracające kryzysy bólowe, niedokrwistość, uszkodzenia narządowe oraz zwiększona podatność na infekcje, zwłaszcza u dzieci z asplenią funkcjonalną. Diagnostyka obejmuje morfologię krwi, badania obrazowe, echokardiografię, ultrasonografię Dopplera przezczaszkową (TCD) oraz badania funkcji wątroby i nerek. Kompleksowa opieka pielęgniarska skupia się na monitorowaniu stanu pacjenta, ocenie bólu, funkcji oddechowej, nawodnienia, neurologicznej oraz edukacji pacjentów i rodzin w zakresie zapobiegania kryzysom i powikłaniom.
asplenia funkcjonalna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba sierpowatokrwinkowa, ciężka niedokrwistość, Crizanlizumab, erytrocyt, Haemophilus influenzae, hemoglobina płodowa, hydroksymocznik, kryzys bólowy, kryzys naczyniowo-okluzyjny, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, mutacja genetyczna, nadmierny wysiłek fizyczny, niedodma, niedokrwistość, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddział ratunkowy, ostry zespół klatki piersiowej, patofizjologia, polimeryzacja hemoglobiny, priapizm, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, sierpowacenie krwinek, Streptococcus pneumoniae, terapia genowa, ultrasonografia przezczaszkowa, uszkodzenie narządowe, voxelotor, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy zarodkowe – Zapobieganie i profilaktyka
Guzy zarodkowe stanowią rzadkie, ale klinicznie istotne nowotwory pediatryczne, których etiologia pozostaje w dużej mierze nieznana. Aktualne badania wskazują na kilka potencjalnych czynników ryzyka, takich jak wysoka masa urodzeniowa, ekspozycja na podtlenek azotu w okresie noworodkowym, stosowanie niektórych suplementów diety przez matkę w ciąży oraz wady wrodzone, np. wnętrostwo, zwiększające ryzyko guzów zarodkowych jądra. Diagnostyka molekularna, w tym badania genetyczne mutacji DICER-1 (w ETMR i pineoblastoma) oraz genu RB (w szyszyniaku zarodkowym), odgrywa kluczową rolę w identyfikacji predyspozycji nowotworowych i umożliwia wczesne wykrycie oraz lepsze planowanie terapii. Wczesne wykrywanie guzów jądra poprzez comiesięczne samobadanie jest rekomendowane jako element profilaktyki wtórnej.
badanie genetyczne, badanie przesiewowe, biomarker, diagnostyka molekularna, ETMR, guz zarodkowy, guz zarodkowy OUN, klasyfikacja molekularna, lek obniżający cholesterol, neuroblastoma, nowotwór zarodkowy jądra, onkogen MYCN, przeszczep szpiku kostnego, samobadanie jąder, wnętrostwo, zespół predyspozycji nowotworowej - Leksykon chorób i schorzeń
Porfiria – Etiologia i przyczyny
Porfiria to grupa rzadkich zaburzeń metabolicznych wynikających z defektów enzymatycznych w ośmiostopniowym szlaku biosyntezy hemu, prowadzących do akumulacji porfiryn i ich prekursorów. Mutacje w genach ALAD, ALAS2, CPOX, FECH, HMBS, PPOX, UROD i UROS są główną przyczyną dziedzicznych form porfirii, dziedziczonych autosomalnie dominująco, recesywnie lub sprzężonych z chromosomem X. Kliniczna manifestacja choroby zwykle wymaga redukcji aktywności enzymatycznej o ≥50%. Typy porfirii obejmują m.in. ostrą porfirię przerywaną (AIP) z niedoborem porfobilinogen deaminazy (HMBS), porfirię skórną późną (PCT) z deficytem dekarboksylazy uroporfirynogenu (UROD) oraz erytropoetyczną protoporfirię (EPP) z niedoborem ferrochelatazy (FECH). Czynniki środowiskowe, takie jak leki (barbiturany, antykoncepcja hormonalna), alkohol, infekcje wirusowe, zmiany hormonalne, głodzenie i ekspozycja na światło słoneczne, mogą wywoływać objawy choroby, szczególnie u kobiet, które są pięciokrotnie bardziej narażone na ostre ataki porfirii.
biosynteza hemu, dekarboksylaza uroporfirynogenu, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, hemochromatoza, heterozygotyczność złożona, homozygotyczność, klinicyści szpitalni i ambulatoryjni, kwas delta-aminolewulinowy, marskość wątroby, ostra porfiria przerywana, porfiria mieszana, porfiria skórna późna, protoporfyria erytropoetyczna, przeszczep szpiku kostnego, przeszczep wątroby, rak wątrobowokomórkowy, transport tlenu, włóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma kaposiego – Epidemiologia
Sarcoma Kaposiego (SK) to nowotwór naczyniowy wywodzący się z komórek śródbłonka zakażonych wirusem HHV-8, obecnym w 95-98% przypadków. Epidemiologia SK jest zróżnicowana geograficznie, z wysoką zapadalnością w Afryce Subsaharyjskiej, regionie Morza Śródziemnego i Xinjiang w Chinach, a niską w Europie Zachodniej i USA. Wyróżnia się cztery typy SK: klasyczne (dotyczące głównie starszych mężczyzn pochodzenia wschodnioeuropejskiego/śródziemnomorskiego), endemiczne (częste u dzieci w Afryce), związane z AIDS (u pacjentów z HIV i CD4 <200/mm3) oraz jatrogeniczne (u biorców przeszczepów). Wskaźniki zapadalności na 100 000 osobolat wynoszą: populacja ogólna 1,53 (95% CI 0,33-7,08), osoby zakażone HIV 481,54 (95% CI 342,36-677,32), MSM zakażeni HIV 1397,11 (95% CI 870,55-2242,18), dzieci zakażone HIV 52,94 (95% CI 39,90-70,20), biorcy przeszczepów 68,59 (95% CI 31,39-149,86). W Afryce roczna zapadalność wynosi 37,7 u mężczyzn i 20,5 u kobiet na 100 000. Wprowadzenie HAART spowodowało znaczący spadek częstości SK, np. w USA z 33,3 do 2,8 na 100 000 osób.
badanie histopatologiczne, choroba definiująca AIDS, immunosupresja, komórki CD4, komórki śródbłonka, komórki wrzecionowate, krwawienie z dróg oddechowych, mięsak Kaposiego, mięsak Kaposiego związany z AIDS, nowotwór naczyniowy, odma opłucnowa, poziom CD4, przeszczep narządów miąższowych, przeszczep szpiku kostnego, reakcja niepożądana, terapia antyretrowirusowa, transfuzja krwi, zajęcie narządów wewnętrznych - Leksykon chorób i schorzeń
Niski poziom białych krwinek – Leczenie
Leukopenia, w tym neutropenia, wymaga zindywidualizowanego podejścia terapeutycznego opartego na etiologii. Kluczowe jest leczenie choroby podstawowej, obejmujące antybiotykoterapię w infekcjach bakteryjnych, leki przeciwwirusowe i przeciwgrzybicze w odpowiednich zakażeniach oraz immunosupresję lub kortykosteroidy w chorobach autoimmunologicznych. W hematologii i onkologii stosuje się specjalistyczne terapie, w tym chemioterapię, immunoterapię i przeszczepy szpiku. Czynniki wzrostu granulocytów, takie jak filgrastym (Neupogen), pegfilgrastym (Neulasta) i sargramostym (Leukine), są fundamentalne w stymulacji produkcji neutrofili, szczególnie u pacjentów onkologicznych, zarówno profilaktycznie, jak i terapeutycznie. W przypadku neutropenii z gorączką (temperatura >37,5°C lub <36°C) wskazane jest natychmiastowe wdrożenie szerokospektralnej antybiotykoterapii, zwłaszcza przy ANC <500/μl, aby zapobiec powikłaniom infekcyjnym.
antybiotykoterapia, bezwzględna liczba neutrofili, białaczka, filgrastym, glejak wielopostaciowy, gorączka neutropeniczna, hydroksymocznik, immunoglobulina dożylna, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, leukafereza, morfologia krwi, neutropenia, niski poziom białych krwinek, pegfilgrastym, profilaktyka antybiotykowa, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła białaczka szpikowa, reumatoidalne zapalenie stawów, sargramostym, splenektomia, toczeń rumieniowaty układowy, transfuzja krwi, transplantacja komórek macierzystych - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół digeorge’a (delecja 22q11) – Leczenie
Zespół DiGeorge’a, spowodowany mikrodelecją 22q11, jest złożonym zaburzeniem genetycznym o szerokim spektrum klinicznym, wymagającym wielospecjalistycznego podejścia terapeutycznego. Kluczowe elementy leczenia obejmują korektę wad serca (np. tetralogia Fallota, przerwany łuk aorty), leczenie hipokalcemii z suplementacją wapnia (75-100 mg/kg/dobę elementarnego wapnia) i kalcytriolu, a także zarządzanie zaburzeniami immunologicznymi, w tym stosowanie przeszczepu grasicy (Rethymic) lub przeszczepu szpiku kostnego u pacjentów z całkowitym brakiem grasicy (cDGS). Profilaktyka infekcji, unikanie żywych szczepionek u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności oraz regularne monitorowanie parametrów biochemicznych (wapń, magnez, PTH) są niezbędne dla optymalizacji opieki. Wczesna interwencja chirurgiczna i rehabilitacyjna (logopedia, fizjoterapia, terapia zajęciowa) znacząco poprawiają rokowanie i jakość życia.
ADHD, brak grasicy, choroba Gravesa, choroba Hashimoto, delecja 22q11, diagnostyka preimplantacyjna, gospodarka wapniowa, hipokalcemia, hipoparatyroidyzm, hormon wzrostu, immunoglobuliny, kalcytriol, kamień nerkowy, klozapina, lek przeciwdrgawkowy, małopłytkowość immunologiczna, niedoczynność przytarczyc, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, niewydolność podniebienno-gardłowa, parathormon, poradnictwo genetyczne, problemy z karmieniem, produkty krwiopochodne, profilaktyka antybiotykowa, przerwany łuk aorty, przeszczep grasicy, przeszczep szpiku kostnego, reumatoidalne zapalenie stawów, rozszczep podniebienia, schizofrenia, suplementacja wapnia, terapia logopedyczna, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, wada serca, wczesne rozpoznanie, zaburzenia odporności, zaburzenia rozwojowe, zaburzenia spektrum autyzmu, zespół DiGeorge’a, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Martwica kostna (osteonekroza) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Martwica kostna (osteonekroza) jest schorzeniem charakteryzującym się przewlekłym bólem, ograniczeniem funkcji stawów oraz postępującym niszczeniem struktur stawowych, co prowadzi do nieodwracalnych zmian i konieczności interwencji chirurgicznej. Naturalny przebieg obejmuje martwicę podchrzęstną, złamanie i zapadnięcie warstwy podchrzęstnej, deformację powierzchni stawowej oraz rozwój choroby zwyrodnieniowej. W przypadku martwicy głowy kości udowej, ryzyko zapadnięcia się powierzchni stawowej wynosi 70-80% w ciągu 3 lat od rozpoznania, a ponad 50% pacjentów wymaga leczenia operacyjnego w ciągu 3 lat. Czynniki rokownicze negatywnie wpływające na przebieg choroby to wiek powyżej 50 lat, zaawansowane stadium choroby (stadium III lub wyższe), martwica obejmująca ponad 1/3 powierzchni obciążanej głowy kości udowej w MRI oraz lokalizacja zmian w bocznej części głowy kości udowej. Wczesna diagnoza i interwencja, zwłaszcza w stadium Ficat I, znacząco poprawiają rokowanie, z powodzeniem leczenia sięgającym 93%, podczas gdy w stadium Ficat II wynosi on jedynie 46%.
ból przewlekły, choroba zwyrodnieniowa stawu, czynnik rokowniczy, dekompresja rdzeniowa, endoprotezoplastyka, endoprotezoplastyka stawu biodrowego, hemiartroplastyka, klasyfikacja ARCO, martwica głowy kości ramiennej, martwica kostna, martwica wieloogniskowa, osteonekroza, przeszczep kostny, przeszczep szpiku kostnego, SPECT/CT, tomografia emisyjna pojedynczych fotonów, uszkodzenie stawów, złamanie szyjki kości udowej - Leksykon substancji czynnych
Karboplatyna – Przedawkowanie
Przedawkowanie karboplatyny, szczególnie w dawkach do 1600 mg/m² powierzchni ciała, prowadzi do ciężkiej mielosupresji manifestującej się granulocytopenią, małopłytkowością oraz niedokrwistością, z opóźnionym nadirem parametrów hematologicznych między 9. a 25. dniem po podaniu (mediana 12-17 dni). Granulocyty powracają do poziomu ≥500/μL po medianie 11 dni, a płytki do ≥25 000/μL po medianie 7 dni. Ponadto obserwuje się istotne działania niehematologiczne, takie jak nefrotoksyczność (spadek GFR o 50%), neurotoksyczność (neuropatia obwodowa), ototoksyczność (przemijające zaburzenia słuchu), hiperbilirubinemię, zapalenie błon śluzowych, ciężkie zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz ryzyko utraty wzroku, szczególnie przy dawkach przekraczających zalecane wartości. W najcięższych przypadkach dochodzi do niewydolności nerek i wątroby, a także zgonu.
antidotum, działanie hematologiczne niepożądane, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane niehematologiczne, działanie toksyczne, granulocytopenia, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, immunosupresja, leczenie objawowe, małopłytkowość, mielosupresja, nadir, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw toksyczności, ototoksyczność, parametr morfologiczny, przedawkowanie karboplatyny, przeszczep szpiku kostnego, przetoczenie płytek krwi, supresja szpiku, toksyczność hematologiczna, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zapalenie błon śluzowych - Leksykon chorób i schorzeń
Pediatryczne zaburzenia białych krwinek – Leczenie
Leczenie pediatrycznych zaburzeń leukocytów wymaga indywidualnego podejścia uwzględniającego etiologię, typ schorzenia oraz nasilenie objawów. W przypadku neutropenii, zwłaszcza ciężkiej, stosuje się profilaktykę infekcji (unikanie miejsc publicznych, noszenie maseczek, higiena) oraz terapię czynnikami stymulującymi kolonie granulocytów (G-CSF) takimi jak filgrastym i pegfilgrastym, które zwiększają produkcję neutrofili i zmniejszają ryzyko infekcji. W ciężkich przypadkach, np. przewlekłej neutropenii lub chorobie ziarniniakowej, rozważa się przeszczep szpiku kostnego. Leczenie białaczek obejmuje chemioterapię indukcyjną i podtrzymującą, terapię celowaną (np. inhibitory kinazy tyrozynowej u Ph+), immunoterapię oraz w wybranych przypadkach radioterapię. W terapii wspomagającej stosuje się transfuzje, antybiotyki, immunoglobuliny oraz wsparcie psychologiczne i rehabilitacyjne. Nowoczesne metody, takie jak terapia CAR-T, terapie komórkowe NK oraz terapia genowa (np. Zynteglo, Lyfgenia), stanowią obiecujące opcje terapeutyczne w leczeniu wybranych zaburzeń.
anemia aplastyczna, białaczka, chemioterapia, ciężki złożony niedobór odporności, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, filgrastym, hematolog dziecięcy, immunoterapia, indukcja remisji, inhibitor kinazy tyrozynowej, komórka NK, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, leukocyt, liczba neutrofili, limfohistiocytoza hemofagocytarna, neutropenia ciężka, onkolog dziecięcy, pegfilgrastym, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła choroba ziarniniakowa, radioterapia, szpik kostny, terapia CAR-T, terapia genowa, terapia komórkowa, terapia zastępcza immunoglobulinami, transfuzja krwi, zaburzenie immunologiczne, zespół Kostmanna, zespół Wiskotta-Aldricha - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aciclovir Aurovitas 200 mg
Aciclovir Aurovitas w dawce 200 mg jest skutecznym lekiem przeciwwirusowym stosowanym w leczeniu zakażeń wywołanych przez wirusy Herpes simplex (HSV) oraz Varicella-zoster (VZV). Wskazania obejmują pierwotne i nawracające zakażenia HSV skóry i błon śluzowych, w tym opryszczkowe zapalenie narządów płciowych, a także profilaktykę nawrotów u pacjentów immunokompetentnych i immunosupresyjnych. Lek nie jest zalecany u noworodków z zakażeniem HSV oraz w ciężkich zakażeniach u dzieci z obniżoną odpornością, gdzie preferowana jest terapia dożylna. W przypadku zakażeń VZV, acyklowir jest wskazany w leczeniu ospy wietrznej i półpaśca, szczególnie u osób dorosłych, kobiet w ciąży, pacjentów z upośledzoną odpornością oraz w sytuacjach zwiększonego ryzyka powikłań, takich jak lokalizacja twarzowa czy zajęcie nerwu trójdzielnego.
acyklowir, AIDS, chemioterapia, choroba autoimmunologiczna, dermatom, immunosupresja, leczenie immunosupresyjne, lek przeciwwirusowy, limfocyt CD4+, neuralgia popółpaścowa, obniżona odporność, opryszczka u noworodków, opryszczka wargowa, ospa wietrzna, pacjent immunokompetentny, pierwotny niedobór odporności, półpasiec, półpasiec oczny, przeszczep narządów, przeszczep szpiku kostnego, reaktywacja wirusa, terapia dożylna, wirus opryszczki pospolitej, wirus varicella zoster, zakażenie błon śluzowych, zakażenie HIV, zakażenie narządów płciowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Endoxan 200 mg
Cyklofosfamid (Endoxan 200 mg) jest cytostatykiem o szerokim spektrum zastosowań onkologicznych i immunosupresyjnych, stosowanym zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. W onkologii znajduje zastosowanie w leczeniu białaczek (ALL, CLL, AML, CML), chłoniaków złośliwych (ziarnica złośliwa, chłoniaki nieziarnicze, szpiczak mnogi) oraz guzów litych, takich jak rak jajnika, rak piersi i drobnokomórkowy rak płuc. Ponadto, cyklofosfamid jest kluczowym elementem protokołów leczenia nowotworów wieku dziecięcego (neuroblastoma, mięsak Ewinga, mięśniakomięsak prążkowany, kostniakomięsak). W immunologii i transplantologii lek wykorzystywany jest do indukcji immunosupresji, zwłaszcza w terapii ziarniniaka Wegenera oraz w przygotowaniu do allogenicznego przeszczepu szpiku kostnego, m.in. w ciężkiej anemii aplastycznej i białaczkach.
anemia aplastyczna, białaczka, chemioterapia indukcyjna, chłoniak nieziarniczy, chłoniak złośliwy, choroba Hodgkina, cyklofosfamid, cytostatyk, drobnokomórkowy rak płuc, Endoxan, guz lity, immunosupresja, indukcja remisji, kostniakomięsak, mięsak Ewinga, mięśniakomięsak prążkowany, neuroblastoma, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła białaczka limfocytowa, przewlekła białaczka szpikowa, rak jajnika, rak piersi, szpiczak mnogi, ziarniniak Wegenera, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół mielodysplastyczny – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół mielodysplastyczny (MDS) to grupa nowotworów szpiku kostnego charakteryzujących się nieprawidłową hematopoezą i obecnością niedojrzałych blastów, które prowadzą do cytopenii obejmujących niedokrwistość, małopłytkowość i neutropenię. Choroba najczęściej dotyczy osób powyżej 60. roku życia i może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się objawami wynikającymi z niedoboru poszczególnych linii komórkowych. U około 30% pacjentów MDS może progresować do ostrej białaczki szpikowej (AML). Leczenie opiera się na stratifikacji ryzyka według IPSS/IPSS-R, gdzie pacjenci z niższym ryzykiem mogą być objęci obserwacją lub terapią wspomagającą (transfuzje, czynniki wzrostu, lenalidomid, terapia immunosupresyjna, leki hipometylujące), natomiast pacjenci z wyższym ryzykiem wymagają agresywniejszego leczenia, w tym leków hipometylujących, intensywnej chemioterapii oraz przeszczepu allogenicznego komórek macierzystych, który jest jedyną potencjalnie leczniczą opcją. Transfuzje krwinek czerwonych i płytek są podstawą leczenia objawowego, jednak długotrwałe transfuzje mogą prowadzić do przeładowania żelazem, wskazując na konieczność terapii chelatującej przy podaniu 20-25 jednostek koncentratu krwinek czerwonych lub ferrytynie ≥1000 µg/L. Pacjenci z MDS są również narażeni na infekcje, co wymaga profilaktyki i szybkiego leczenia antybiotykami lub lekami przeciwwirusowymi.
azacytydyna, blast, chemioterapia, cyklosporyna, czynnik stymulujący erytropoezę, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, decytabina, edukacja pacjenta, ferrytyna w surowicy, globulina antytymocytowa, komórka macierzysta szpiku kostnego, lek przeciwwirusowy, lenalidomid, małopłytkowość, Międzynarodowy System Prognostyczny, morfologia krwi, neuropatia, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór szpiku kostnego, opieka paliatywna, ostra białaczka szpikowa, przeszczep szpiku kostnego, terapia chelatująca żelazo, terapia immunosupresyjna, transfuzja krwinek czerwonych, transfuzja płytek krwi, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny, zespół opieki zdrowotnej - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw grypie dla dzieci – Leczenie
Szczepionka przeciw grypie stanowi podstawową metodę profilaktyki u dzieci od 6. miesiąca życia, ze szczególnym uwzględnieniem grup wysokiego ryzyka, takich jak dzieci z przewlekłymi schorzeniami neurologicznymi, układu oddechowego czy immunologicznymi. Zalecane jest coroczne szczepienie, z podaniem dwóch dawek w odstępie co najmniej 4 tygodni u dzieci 6-8 lat, które szczepione są po raz pierwszy lub otrzymały tylko jedną dawkę wcześniej. Szczepionka inaktywowana (zastrzyk) jest bezpieczna od 6. miesiąca życia i stanowi jedyną formę zatwierdzoną dla dzieci poniżej 2 lat, natomiast szczepionka donosowa (FluMist) z żywym osłabionym wirusem jest wskazana dla zdrowych dzieci od 2 do 49 lat, z wyłączeniem dzieci z astmą, osłabionym układem odpornościowym i innymi schorzeniami przewlekłymi. Skuteczność szczepionki w redukcji zachorowań wynosi 40-60%, a hospitalizacji z powodu grypy u dzieci 41-77%. Szczepienie zmniejsza również ryzyko zgonu i ciężkich powikłań, nawet jeśli dojdzie do infekcji.
alergia na jaja, anemia sierpowata, astma, baloksawir marboksyl, białaczka, chemioterapia, cukrzyca, dysfagia, epilepsja, inhibitor neuraminidazy, lek przeciwwirusowy, oseltamiwir, osłabiony układ odpornościowy, peramiwir, powikłania grypy, przeszczep szpiku kostnego, remisja, schorzenia neurologiczne, sezon grypowy, świszczący oddech, szczepionka donosowa, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw grypie, zanamiwir, zapalenie płuc, zespół Reye’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sandimmun 50 mg/ml
Cyklosporyna, substancja czynna preparatu Sandimmun 50 mg/ml koncentrat do infuzji, jest silnym inhibitorem kalcyneuryny o działaniu immunosupresyjnym, hamującym rozwój odczynów odporności komórkowej, w tym reakcje na alloprzeszczep, reakcję przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD) oraz wytwarzanie limfokin, zwłaszcza interleukiny 2. Mechanizm działania polega na blokowaniu limfocytów T w fazie G0/G1 cyklu komórkowego oraz hamowaniu uwalniania limfokin przez aktywowane limfocyty T. Cyklosporyna charakteryzuje się swoistym i odwracalnym działaniem na limfocyty, nie tłumiąc czynności krwiotwórczej ani funkcji fagocytów, co zwiększa bezpieczeństwo terapii.
alloprzeszczep, choroba autoimmunologiczna, cykl komórkowy, cykliczny polipeptyd, czynnik wzrostu limfocytów T, czynność krwiotwórcza, działanie immunosupresyjne, fagocyty, immunomodulacja, inhibitor kalcyneuryny, interleukina-2, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, limfocyty T, limfokiny, nadwrażliwość skórna, odporność komórkowa, odrzucanie przeszczepu, przeszczep przeciw gospodarzowi, przeszczep szpiku kostnego, przeszczep wątroby, roztwór do infuzji, substancja pomocnicza, terapia steroidowa, wytwarzanie przeciwciał, zapalenie mózgu i rdzenia, zapalenie stawów, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sandimmun 50 mg/ml
Lek Sandimmun w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 50 mg/ml cyklosporyny jest wskazany przede wszystkim w transplantologii, zarówno w transplantacjach narządów miąższowych (nerka, wątroba, serce, płuca, trzustka), jak i w transplantacjach szpiku kostnego oraz komórek macierzystych. W transplantacjach narządów stosuje się go profilaktycznie w celu zapobiegania odrzucaniu przeszczepu oraz terapeutycznie w leczeniu ostrego komórkowego odrzucania u pacjentów opornych na inne immunosupresanty. W transplantacjach hematopoetycznych Sandimmun pełni rolę profilaktyczną przeciw odrzuceniu allogenicznego przeszczepu oraz jest stosowany w profilaktyce i leczeniu choroby przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD), poważnego powikłania po allogenicznych transplantacjach komórek krwiotwórczych.
allogeniczna transplantacja szpiku, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, cyklosporyna, komórki hematopoetyczne, komórkowe odrzucanie przeszczepu, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, makrogologlicerolu rycynooleinian, polioksyetylowany olej rycynowy, profilaktyka odrzucania przeszczepu, protokół immunosupresyjny, przeszczep szpiku kostnego, przeszczepianie narządów miąższowych, Sandimmun, transplantacja komórek macierzystych, transplantacja narządów miąższowych, transplantacja szpiku, transplantologia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Neupogen 300 mcg/ml (30 mln j.m./ml)
Neupogen, zawierający filgrastym w stężeniu 300 mikrogramów/ml (30 mln j.m./ml), jest rekombinowanym ludzkim czynnikiem pobudzającym tworzenie kolonii granulocytów, produkowanym metodą rekombinowanego DNA w szczepie E. coli K12. Lek dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań lub koncentratu do infuzji i jest wskazany przede wszystkim do skracania czasu neutropenii oraz zmniejszania częstości gorączki neutropenicznej u pacjentów poddawanych chemioterapii cytotoksycznej z powodu nowotworów złośliwych, z wyłączeniem przewlekłej białaczki szpikowej i zespołów mielodysplastycznych. Ponadto Neupogen stosuje się u pacjentów po chemioterapii mieloablacyjnej przed przeszczepieniem szpiku kostnego, w celu mobilizacji komórek progenitorowych krwi obwodowej oraz w leczeniu ciężkiej wrodzonej, cyklicznej lub idiopatycznej neutropenii z ANC ≤ 0,5 × 10^9/l, a także uporczywej neutropenii u pacjentów z zaawansowanym zakażeniem HIV (ANC ≤ 1,0 × 10^9/l), gdy inne metody leczenia są nieskuteczne.
bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, chemioterapia cytotoksyczna, chemioterapia mieloablacyjna, ciężka neutropenia, czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów, filgrastym, gorączka neutropeniczna, granulocyty obojętnochłonne, komórki progenitorowe krwi obwodowej, mobilizacja komórek progenitorowych, neutropenia idiopatyczna, nietolerancja fruktozy, parametry hematologiczne, powikłania infekcyjne, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła białaczka szpikowa, rekombinowane DNA, sorbitol, zakażenie bakteryjne, zakażenie HIV, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Obfite krwawienie miesiączkowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Obfite krwawienie miesiączkowe (HMB) dotyka 27-54% kobiet miesiączkujących i definiowane jest przez FIGO jako krwawienie przekraczające 95. percentyl w populacji. Rokowanie zależy od etiologii, skuteczności leczenia oraz wpływu na jakość życia. Nieleczone HMB może prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza, ciężkich krwawień wymagających hospitalizacji, rozrostu i raka endometrium (1-2% ryzyka przy anowulacyjnym krwawieniu), a także niepłodności, szczególnie u pacjentek z PCOS, otyłością, nadciśnieniem i cukrzycą insulinooporną. W leczeniu najwyższą skuteczność po 3 miesiącach wykazują LNG-IUS (87,5%) i ablacja endometrium (81,6%), natomiast skuteczność danazolu, progestagenów, doustnych antykoncepcyjnych i kwasu traneksamowego wynosi odpowiednio 65,8%, 63,6%, 63,4% i 48,2%. Współistnienie adenomiozy znacząco zwiększa ryzyko niepowodzenia ablacji (AOR=50,83, 95% CI 3,64–706,75). W populacji onkologicznej rokowanie komplikuje wpływ nowotworów i terapii na układ krzepnięcia oraz podwyższone ryzyko VTE, co wymaga indywidualizacji leczenia i monitorowania działań niepożądanych, zwłaszcza przy stosowaniu estrogenów.
ablacja endometrium, adenomioza, bolesne miesiączkowanie, cukrzyca insulinooporna, danazol, dysfunkcyjne krwawienie maciczne, kwas traneksamowy, menorrhagia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nowotwór hematologiczny, obfite krwawienie miesiączkowe, obrazkowa karta oceny utraty krwi, podstawowy zestaw wyników, progestagen, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, rak endometrium, rozrost endometrium, system wewnątrzmaciczny uwalniający lewonorgestrel, toksyczność wątrobowa, układ krzepnięcia, zespół policystycznych jajników, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cyclaid 50 mg
Lek Cyclaid zawierający cyklosporynę w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg w postaci kapsułek miękkich jest stosowany w szerokim spektrum wskazań transplantacyjnych i pozatransplantacyjnych. W transplantologii Cyclaid jest wykorzystywany do profilaktyki ostrego odrzucania przeszczepu narządów miąższowych oraz leczenia epizodów odrzucania u pacjentów wcześniej leczonych innymi immunosupresantami. W transplantacji szpiku kostnego lek zapobiega odrzucaniu przeszczepu oraz jest stosowany w profilaktyce i terapii choroby przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD). W okulistyce Cyclaid wskazany jest w leczeniu nieinfekcyjnych zapaleń błony naczyniowej oka, zwłaszcza w przebiegu choroby Behçet’a. W nefrologii stosuje się go w leczeniu steroidozależnego i steroidoopornego zespołu nerczycowego, w tym w nefropatii z minimalnymi zmianami, ogniskowym i segmentowym stwardnieniu kłębuszków oraz błoniastym zapaleniu kłębuszków nerkowych, zarówno do indukcji, jak i podtrzymania remisji. W reumatologii i dermatologii Cyclaid jest wskazany w ciężkiej, opornej na standardowe leczenie postaci reumatoidalnego zapalenia stawów, łuszczycy oraz atopowego zapalenia skóry wymagającego terapii ogólnoustrojowej.
allogeniczna transplantacja szpiku, atopowe zapalenie skóry, błoniaste zapalenie kłębuszków nerkowych, choroba Behçeta, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, ciężka łuszczyca, cyklosporyna, fototerapia, immunosupresja, leczenie ogólnoustrojowe, leki modyfikujące przebieg choroby, łuszczyca, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefropatia z minimalnymi zmianami, nefrotoksyczność, odrzucanie przeszczepu, ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków, przeszczep narządów miąższowych, przeszczep szpiku kostnego, retinoidy, reumatoidalne zapalenie stawów, steroidooporny zespół nerczycowy, steroidozależny zespół nerczycowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zovirax Active
Produkt leczniczy Zovirax Active zawierający acyklowir w dawce 200 mg wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza u osób odwodnionych, leczonych wysokimi dawkami leku lub przyjmujących inne nefrotoksyczne leki. Zaleca się zapewnienie odpowiedniej podaży płynów w trakcie terapii, aby minimalizować ryzyko nefrotoksyczności. Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, osób w podeszłym wieku, kobiet w ciąży i karmiących piersią powinno odbywać się wyłącznie po konsultacji lekarskiej. Ponadto, u pacjentów z obniżoną odpornością (np. po przeszczepie szpiku, zakażonych HIV) konieczna jest konsultacja przed rozpoczęciem terapii, ze względu na ryzyko selekcji szczepów wirusa opornych na acyklowir przy długotrwałym lub wielokrotnym stosowaniu.
acyklowir, laktoza jednowodna, nawroty opryszczki, niedobór laktazy, niedobór odporności, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, opryszczka wargowa, przeszczep szpiku kostnego, szczep wirusa, wirus HIV, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wchłaniania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszona odporność - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hascovir control MAX
Produkt leczniczy Hascovir control MAX zawierający 400 mg acyklowiru w tabletce wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza u osób odwodnionych, leczonych wysokimi dawkami acyklowiru lub jednocześnie przyjmujących inne nefrotoksyczne leki. Zaleca się zapewnienie odpowiedniego nawodnienia w celu minimalizacji ryzyka nefrotoksyczności. U pacjentów w podeszłym wieku, ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek i zmienioną farmakokinetykę leku, konieczna jest konsultacja lekarska przed rozpoczęciem terapii. Produkt nie jest rekomendowany dla osób z obniżoną odpornością (np. po przeszczepie szpiku, zakażonych HIV) bez specjalistycznego nadzoru, ze względu na ryzyko cięższych przebiegów zakażeń i konieczność modyfikacji dawkowania. Ponadto, Hascovir control MAX zawiera 30 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
dawkowanie acyklowiru, działanie nefrotoksyczne, epizod opryszczki, farmakokinetyka acyklowiru, immunosupresja, karmienie piersią, kobieta w ciąży, laktoza jednowodna, lek nefrotoksyczny, nawrót opryszczki, nefrotoksyczność, niedobór laktazy, niedobór odporności, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, objaw kliniczny, obniżona odporność, odwodnienie, ognisko zakażenia, oporność wirusa, opryszczka wargowa nawrotowa, pacjent w podeszłym wieku, podaż płynów, profilaktyka przeciwwirusowa, przeszczep szpiku kostnego, stosunek korzyści do ryzyka, terapia acyklowirem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wchłaniania, zakażenie HIV, zakażenie wirusem opryszczki, zawartość sodu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki i kurzajki – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Brodawki i kurzajki, wywołane przez wirusa HPV, wykazują zróżnicowane rokowanie zależne od stanu immunologicznego pacjenta, typu wirusa oraz lokalizacji zmian. U dzieci około 50% brodawek ustępuje samoistnie w ciągu 6 miesięcy, a 90% w ciągu 2 lat, natomiast u dorosłych proces ten jest wolniejszy, z około 2/3 zmian ustępujących bez leczenia w ciągu 2 lat. U pacjentów immunokompetentnych rokowanie jest korzystniejsze, podczas gdy u osób immunokompromitowanych brodawki są bardziej oporne na leczenie, utrzymują się dłużej, a ryzyko powikłań, w tym transformacji nowotworowej do raka kolczystokomórkowego, jest zwiększone. W diagnostyce i prognozowaniu odpowiedzi na terapię pomocna jest dermoskopia, gdzie obecność kropek, wyraźnych łusek i rumienia okołozmianowego koreluje z lepszą skutecznością krioterapii.
badanie dermoskopowe, biorca przeszczepu, brodawka podeszwowa, cecha dermoskopowa, chłoniak, infekcja wirusowa, krioterapia, kurzajka podeszwowa, kwas salicylowy, limfocytopenia CD4+, pacjent immunokompromitowany, przeszczep narządów, przeszczep szpiku kostnego, rak kolczystokomórkowy, rumień okołozmianowy, samoistna regresja, samoistna regresja brodawek, stan immunologiczny, stan przedrakowy, terapia immunomodulacyjna, układ odpornościowy, wirus brodawczaka ludzkiego, zaburzenie immunologiczne, zakażenie HIV - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bendamustine Accord 25 mg/ml
Przedawkowanie bendamustyny chlorowodorku stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji. Maksymalne tolerowane dawki różnią się w zależności od schematu podawania: 280 mg/m² powierzchni ciała przy 30-minutowym wlewie dożylnym raz na trzy tygodnie oraz 180 mg/m² przy podawaniu w dniach 1. i 2. co trzy tygodnie. W pierwszym schemacie dawkę ograniczają kardiologiczne objawy niepożądane stopnia 2. wg CTC, z towarzyszącymi zmianami niedokrwiennymi w EKG, natomiast w drugim – trombocytopenia stopnia 4. Kardiologiczne działania niepożądane nie wpływają na ustalenie maksymalnej dawki w schemacie dwudniowym. Brak swoistego antidotum wymaga leczenia objawowego i wspomagającego, ze szczególnym uwzględnieniem hematologicznych powikłań.
antidotum, bendamustyna chlorowodorek, działania hematologiczne niepożądane, hematopoetyczne czynniki wzrostu, kardiologiczne objawy niepożądane, klasyfikacja CTC, koncentrat krwinek czerwonych, masa płytkowa, parametry hematologiczne, produkty krwiopochodne, przeszczep szpiku kostnego, supresja szpiku kostnego, toksyczność dawki, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, wlew dożylny, zmiany niedokrwienne EKG - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba niemanna-picka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Niemanna-Picka to rzadka, genetycznie uwarunkowana choroba spichrzeniowa lipidów, charakteryzująca się akumulacją sfingomieliny i cholesterolu w układzie siateczkowo-śródbłonkowym oraz ośrodkowym układzie nerwowym. Wyróżnia się trzy typy: A (ostra neurowisceralna, śmiertelna przed 3. rokiem życia), B (przewlekła wisceromegaliczna, z możliwością dożycia wieku dorosłego) oraz C (neurologiczna, z postępującą dysfunkcją psychiczną i fizyczną). Leczenie przyczynowe nie istnieje, jednak od 2022 roku FDA zatwierdziła olipudase alfa do terapii objawów pozamózgowych w typach A i B oraz levacetylleucine na objawy neurologiczne w typie C. Terapia jest wielokierunkowa i obejmuje m.in. fizjoterapię, terapię zajęciową, logopedię, leczenie objawowe napadów padaczkowych, zaburzeń snu, infekcji płucnych, a także stosowanie statyn w typie B. W opiece istotne jest monitorowanie funkcji płuc, odżywiania (często przez zgłębnik lub gastrostomię), oraz wsparcie psychologiczne i genetyczne.
choroba Niemanna-Picka, choroba spichrzeniowa lipidów, diagnoza pielęgniarska, fizjoterapia, gastrostomia, hipercholesterolemia, infekcja płucna, leczenie objawowe, lek przeciwpadaczkowy, logopedia, miglustat, olipudase alfa, opieka multidyscyplinarna, opieka paliatywna, ośrodkowy układ nerwowy, poradnictwo genetyczne, próchnica, przeszczep szpiku kostnego, przeszczep wątroby, ryzyko aspiracji, statyna, terapia enzymatyczna, terapia zajęciowa, tlenoterapia, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zapalenie dziąseł, zespół specjalistów, żywienie przez zgłębnik - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica – Zapobieganie i profilaktyka
Grzybica (kandydoza) jest infekcją wywołaną przez nadmierny wzrost drożdżaków Candida albicans, dotykającą zarówno kobiety, jak i mężczyzn, z większą częstością u kobiet (około 75% doświadczy przynajmniej jednego epizodu). Profilaktyka opiera się na utrzymaniu właściwej higieny osobistej, w tym dokładnym myciu i osuszaniu okolic intymnych, unikaniu perfumowanych środków myjących oraz noszeniu przewiewnej, bawełnianej bielizny. Szczególną uwagę należy zwrócić na osoby z grup ryzyka, takie jak pacjenci z cukrzycą (kontrola glikemii jest kluczowa), osoby z osłabionym układem odpornościowym, kobiety w ciąży oraz osoby stosujące długotrwale antybiotyki lub kortykosteroidy. W profilaktyce istotne jest także ograniczenie spożycia cukrów i produktów zawierających drożdże oraz stosowanie probiotyków, zwłaszcza Lactobacillus reuteri RC-14 i Lactobacillus rhamnosus GR-1.
antybiotykoterapia, Candida albicans, czopek dopochwowy, drożdżaki, flukonazol, grzybica jamy ustnej, infekcja grzybicza, infekcja nawracająca, kandydoza, kortykosteroid wziewny, krem przeciwgrzybiczny, kwas borowy, lek przeciwgrzybiczny, napletek, obrzezanie, osłabiony układ odpornościowy, pH pochwy, pleśniawki, probiotyki, proteza zębowa, przeszczep szpiku kostnego, układ odpornościowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Acyclovir Biofarm
Acyclovir Biofarm w dawce 200 mg/tabletkę wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza u osób odwodnionych, przyjmujących wysokie dawki leku lub leki nefrotoksyczne. Kluczowe jest zapewnienie odpowiedniej podaży płynów w trakcie terapii, aby zmniejszyć ryzyko nefrotoksyczności. Lek nie powinien być stosowany bez konsultacji lekarskiej u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, osób w podeszłym wieku, kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz u pacjentów z obniżoną odpornością, w tym po przeszczepie szpiku kostnego i zakażonych HIV. Wskazane jest monitorowanie pacjentów z ciężkimi nawrotami opryszczki oraz tych, u których występują objawy sugerujące niedobór odporności lub zaburzenia wchłaniania, co może wymagać modyfikacji dawkowania.
acyklowir, brak laktazy, laktoza jednowodna, lek antywirusowy, lek nefrotoksyczny, niedobór odporności, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, obniżona odporność, odwodnienie, opryszczka narządów płciowych, opryszczka wargowa, pacjent w podeszłym wieku, podaż płynów, przeszczep szpiku kostnego, wirus herpes simplex, wirus HIV, zaburzenie wchłaniania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Fluconazole Polfarmex 50 mg/10 ml
Flukonazol jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP2C9 oraz umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 i CYP2C19, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych utrzymujących się przez 4-5 dni po odstawieniu leku, ze względu na jego długi okres półtrwania. Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne podania z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd, terfenadyna (≥400 mg flukonazolu), astemizol, pimozyd, chinidyna, erytromycyna oraz halofantryna, ze względu na ryzyko torsade de pointes i nagłej śmierci sercowej. Flukonazol zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4 i CYP2C9, m.in. alfentanylu (2-krotny wzrost AUC przy 400 mg), benzodiazepin krótkodziałających (midazolam AUC ↑3,7x, triazolam AUC ↑4,4x przy 200 mg), leków immunosupresyjnych (takrolimus – nawet 5-krotny wzrost stężenia), NLPZ (ibuprofen AUC ↑82%, flurbiprofen AUC ↑81%) oraz statyn (ryzyko miopatii i rabdomiolizy). W przypadku warfaryny obserwuje się dwukrotne wydłużenie czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania INR i dostosowania dawki.
alfentanyl, amfoterycyna B, amitryptylina, antagonista wapnia, Aspergillus fumigatus, astemizol, benzodiazepina, chinidyna, Cryptococcus neoformans, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, erytromycyna, ewerolimus, flukonazol, halofantryna, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, kinaza kreatynowa, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, nagła śmierć sercowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, odstęp QT, odstęp QTc, okres półtrwania, pimozyd, przeszczep szpiku kostnego, rabdomioliza, ryfampicyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, warfaryna, zaburzenia rytmu serca, zakażenie ogólnoustrojowe - Leksykon chorób i schorzeń
Cytomegalowirus – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Cytomegalowirus (CMV), należący do rodziny Herpesviridae, jest powszechną infekcją wirusową, która może przebiegać bezobjawowo u osób immunokompetentnych, ale stanowi poważne zagrożenie dla pacjentów z obniżoną odpornością oraz noworodków z wrodzonym zakażeniem. Transmisja CMV odbywa się przez kontakt z płynami ustrojowymi (ślina, mocz, krew, mleko matki, nasienie) oraz wertykalnie z matki na płód, z ryzykiem przeniesienia około 40% przy pierwotnym zakażeniu w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze. Wrodzony CMV może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak utrata słuchu, zaburzenia rozwojowe, mikrocefalia czy zapalenie płuc. Diagnostyka obejmuje testy serologiczne, PCR, antygenemię pp65 oraz badania przesiewowe noworodków (mocz, ślina do 21. dnia życia). Leczenie u osób z obniżoną odpornością i noworodków z objawami opiera się na gancyklowirze i walgancyklowirze, natomiast u zdrowych dorosłych zwykle nie jest konieczne.
badanie USG, cytomegalowirus, gancyklowir, hepatosplenomegalia, Herpesviridae, immunoglobulina CMV, infekcja wrodzona, letermowir, mikrocefalia, mononukleoza, mononukleoza zakaźna, niepełnosprawność intelektualna, odrzucanie przeszczepu, opóźnienie rozwojowe, pierwotne zakażenie CMV, płyn ustrojowy, podejście interdyscyplinarne, posiew krwi, profilaktyka poekspozycyjna, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep narządu, przeszczep szpiku kostnego, reaktywacja wirusa, stan latencji, terapia antyretrowirusowa, terapia mowy, terapia wyprzedzająca, terapia zajęciowa, test antygenowy, utrata słuchu, walgancyklowir, wirus DNA, zakażenie bezobjawowe, zapalenie mózgu, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cefepime AptaPharma 1 g
Cefepim, cefalosporyna IV generacji z grupy beta-laktamów (kod ATC: J01DE01), dostępny w dawkach 1 g i 2 g do podawania dożylnego, wykazuje skuteczność i bezpieczeństwo w monoterapii empirycznego leczenia gorączki neutropenicznej, potwierdzone w dwóch randomizowanych badaniach klinicznych na 317 pacjentach. Dawka stosowana w badaniach wynosiła 2 g co 8 godzin. Mediana wieku pacjentów wynosiła około 55-56 lat, a mediana bezwzględnej liczby neutrofili (nadir) wynosiła 20 komórek/μL, z medianą czasu trwania neutropenii 6 dni. Cefepim okazał się terapeutycznie równoważny ceftazydymowi, z 51% pacjentów leczonych cefepimem uzyskujących ustąpienie pierwotnego epizodu bez konieczności modyfikacji terapii (w porównaniu do 55% w grupie ceftazydymu) oraz wskaźnikiem przeżycia odpowiednio 93% i 97%. Brak jest jednak wystarczających danych dotyczących skuteczności u pacjentów wysokiego ryzyka, w tym po przeszczepie szpiku, z niedociśnieniem tętniczym, ciężką lub przedłużającą się neutropenią oraz we wstrząsie septycznym.
beta-laktamaza o rozszerzonym spektrum substratowym, bezwzględna liczba neutrofili, białaczka, białko wiążące penicylinę, cefalosporyna czwartej generacji, choroba legionistów, Enterococcus, gorączka neutropeniczna, Haemophilus influenzae, legionelloza, minimalne stężenie hamujące, monoterapia cefepimem, Moraxella catarrhalis, MSSA, oporność krzyżowa, paciorkowiec ropotwórczy, przeszczep szpiku kostnego, Pseudomonas aeruginosa, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, wstrząs septyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Meropenem Genoptim 1000 mg
Meropenem Genoptim to antybiotyk karbapenemowy dostępny w dawkach 500 mg i 1000 mg (meropenem trójwodny odpowiadający odpowiednio 500 mg i 1000 mg meropenemu bezwodnemu) w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Preparat jest wskazany do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych u dorosłych oraz dzieci powyżej 3 miesiąca życia, w tym szpitalnego i respiratorowego zapalenia płuc, zakażeń oskrzelowo-płucnych w mukowiscydozie (w tym Pseudomonas aeruginosa), powikłanych zakażeń układu moczowego, jamy brzusznej, zakażeń śródporodowych i poporodowych, powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich oraz ostrego bakteryjnego zapalenia opon mózgowych. Ponadto, meropenem jest stosowany w gorączce neutropenicznej u pacjentów onkologicznych i po przeszczepie szpiku oraz w leczeniu bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami.
antybiogram, antybiotyk karbapenemowy, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, ciężkie zapalenie płuc, gorączka neutropeniczna, meropenem, mukowiscydoza, neutropenia, niedobór odporności, niewydolność nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, patogen wielolekooporny, perforacja wyrostka robaczkowego, płyn mózgowo-rdzeniowy, posocznica połogowa, przeszczep szpiku kostnego, Pseudomonas aeruginosa, respiratorowe zapalenie płuc, ropień wewnątrzbrzuszny, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie poporodowe, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Esberitox N –
Preparat Esberitox N, zawierający wyciągi z korzenia jeżówki purpurowej, korzenia żółtego indygo oraz ziela żywotnika zachodniego, wykazuje właściwości immunomodulujące, co wymaga szczególnej ostrożności w doborze pacjentów do terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki aktywne (Baptisiae tinctoriae radix, Echinaceae purpureae radix, Thujae occidentalis herba) oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę i sacharozę. Ze względu na ryzyko reakcji alergicznych krzyżowych, preparatu nie należy stosować u pacjentów uczulonych na rośliny z rodziny Compositae/Asteraceae. Ponadto, Esberitox N jest przeciwwskazany w przebiegu chorób ogólnoustrojowych o podłożu immunologicznym, takich jak gruźlica, białaczka, AIDS, kolagenoza, stwardnienie rozsiane oraz inne choroby autoimmunologiczne, a także u pacjentów poddawanych terapii immunosupresyjnej, w tym chemioterapii, po transplantacji narządów lub szpiku kostnego.
AIDS, Baptisia tinctoria, białaczka, chemioterapia, choroba autoimmunologiczna, choroba ogólnoustrojowa, echinacea purpurea, gruźlica, jeżówka purpurowa, kolagenoza, lek onkologiczny, nadwrażliwość na rośliny, nadwrażliwość na składniki, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, nietolerancja sacharozy, protokół medyczny, przeszczep szpiku kostnego, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna krzyżowa, rodzina Asteraceae, stwardnienie rozsiane, terapia immunosupresyjna, Thuja occidentalis, transplantacja organów, wirus HIV, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żywotnik zachodni